Volg ons

Nieuws

Onnodig veel ouderen in het ziekenhuis

Jaarlijks eindigen onnodig veel ouderen in het ziekenhuis na een val. Terwijl ze beter zorg kunnen krijgen bij een zorgorganisatie die hier op in is gesteld. Zorgorganisatie Pieter van Foreest is daarvoor een oplossing gestart.

Geplaatst

op

Ouderen in het ziekenhuis

De branchevereniging van Nederlandse zorginstellingen, ActiZ, maakte pas bekend dat in Nederland jaarlijks 800.000 65-plussers op de spoedeisende hulp (SEH) van een ziekenhuis terechtkomen. Ruim 320.000 van hen worden vervolgens opgenomen zonder medisch-specialistische noodzaak. Deze grote patiëntengroep is (tijdelijk) niet in staat om zelfstandig thuis te wonen, maar een ziekenhuisopname is vanuit medisch oogpunt eigenlijk helemaal niet nodig.

Andere opties

De cijfers betreffen de jaren 2015 en 2016. Minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge gaat ervan uit dat er dankzij extra investeringen sindsdien verbetering is ingetreden. Maar veel ziekenhuizen merken hier nog weinig van en blijven vooralsnog met een groot probleem opgezadeld: zij moeten ouderen na een bezoek aan de eerste hulp opnemen vanwege een gebrek aan verantwoorde alternatieven. Dit zorgt voor oplopend beddentekort, onnodige kosten en onvoldoende zorg op maat. Hoogste tijd dus om te kijken of er andere opties zijn.

De juiste plek

In Delft hebben het Reinier de Graaf Ziekenhuis, zorgorganisatie Pieter van Foreest en zorgverzekeraar DSW de handen ineen geslagen. Patiënten die niet in het ziekenhuis hoeven te worden opgenomen, maar ook niet in staat zijn om thuis voor zichzelf te zorgen, worden nu direct doorverwezen naar een locatie van de zorgorganisatie. Dankzij dit samenwerkingsverband kon in de afgelopen drie maanden 75% van de oudere patiënten doorverwezen worden naar een zorginstelling in de buurt. Eerder zouden deze patiënten in het ziekenhuis zijn opgenomen. Nu blijven de benodigde ziekenhuisbedden beschikbaar en krijgen patiënten de juiste zorg op een andere plek.

Beter herstel

Na binnenkomst op de spoedeisende hulp worden patiënten beoordeeld en behandeld door een SEH-arts. Als er sprake is van een kwetsbare oudere die niet in het ziekenhuis opgenomen hoeft te worden, overlegt de SEH- arts samen met een medewerker van de zorgorganisatie welke zorg de patiënt nodig heeft en op welke plek deze geboden kan worden. Patiënten blijven zo niet onnodig in het ziekenhuis en kunnen direct beginnen met een revalidatietraject. Veel ouderen belanden op de SEH vanwege een kneuzing of breuk door een val. De behandeling tijdens het verblijf in een zorginstelling is daarom naast het algemene herstel ook gericht op valpreventie. Na een aantal weken, of soms dagen, is de patiënt vaak voldoende hersteld om al dan niet met behulp van thuiszorg weer veilig thuis te kunnen wonen.

Zorgverzekeraars

De proef is in november 2017 in Delft gestart. Zorgverzekeraar DSW is enthousiast en ondersteunt deze vorm van samenwerking. Men hoopt onnodige opnames te voorkomen, wat weer zorgt voor een betere doorstroming en minder lange wachttijden op de SEH van het Reinier de Graaf Ziekenhuis. DSW zal deze samenwerkingsvorm de komende tijd uitbreiden in de regio. Men hoopt zo passende zorg op de juiste plaats te bieden en te grote druk op ziekenhuizen te voorkomen.

Meer weten?

Wil je meer weten over zorgorganisatie Pieter van Foreest, of over branchevereniging ActiZ? Bezoek dan een de websites van beide organisaties.

Bron: EenVandaag

Lees verder
Advertentie

Nieuws

Meer ouderen overlijden aan een val

Meer ouderen overlijden aan een val tegenwoordig. Als je de cijfers vergelijkt met 2000 dan zie je een extreme toename van het aantal overlijdensgevallen. Dat kan nooit alleen aan de vergrijzing liggen.

Geplaatst

op

door

Overlijden aan een val

Overlijden aan een val, het komt tegenwoordig veel vaker voor dan in 2000. Volgens de cijfers van het Centraal Bureau van de Statistiek kwam het in 2016 bij 80-plussers zelfs zes keer vaker voor. Dat kan niet alleen maar komen door vergrijzing.

En als je naar de totalen kijkt zie je opeens wat dat betekent. Het aantal 80-plussers dat na een ongelukkige val overlijdt was in 2000 nog 391. In 2016 waren dit er maar liefst 2.501! Volgens drie verschillende ‘valonderzoekers’, die hier onlangs over publiceerden in het ‘Journal of the American Medical Association’, heeft dit meerdere oorzaken. “Naar de oorzaken doen we verder onderzoek”, zegt chirurg in opleiding Klaas Hartholt van het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft, de eerste auteur van het artikel.

Langer thuis wonen

“Belangrijk is in elk geval dat oude mensen langer thuis blijven wonen, dat ze ook ouder worden, vaak aan meerdere ziekten lijden en vaak veel medicijnen slikken.” Die medicijnen zijn misschien heilzaam, maar sommige verhogen de valkans. Een onverwachte oorzaak, schrijven de onderzoekers in hun artikel, kan zijn dat oudere mensen tot op hogere leeftijd actiever blijven, waardoor ook hun kans op een akelige val toeneemt.

Overlijden aan een val

Er was in deze eeuw een forse groei in het aantal 80-plussers, maar dat verklaart de groei bij lange na niet, want ook de sterfte gemeten per 100.000 80-plussers steeg tot ruim het drievoudige, van ongeveer 100 naar 365 per 100.000 in 16 jaar tijd. De definitie van een ongelukkige val is duidelijk: zo’n val wordt als primaire doodsoorzaak aangewezen als iemand binnen dertig dagen na een val overlijdt. Hartholt: “Dat overlijden kan dus ook direct thuis gebeuren. Maar als iemand na een val een hersenbloeding krijgt of een heup breekt, kan een patiënt ook in het ziekenhuis of verpleeghuis zijn. Altijd komt er na zo’n overlijden in Nederland een lijkschouwer langs om de doodsoorzaak vast te stellen. Om te beoordelen of het echt een ongeluk was.”

Ongelukkige val

Het onderzoek laat niet alleen zien dat de kans op een ongelukkige dodelijke val de afgelopen jaren is toegenomen, maar ook dat de kans op de dood na een val bij hoger wordende leeftijd steeds verder stijgt. In 2016 stierven 149 per 100.000 80- tot 84-jarigen na een ongelukkige val. Bij 95-plussers lag die sterfte bijna tienmaal hoger: 1.367 per 100.000 mensen. Het betekent voor 95-plussers een jaarlijkse kans van ruim 1 procent op de dood na een val.

Heilige graal

“Het voorkomen van een val bij ouderen is een beetje als het zoeken naar een heilige graal”, zegt Hartholt. Alleen stoppen met multimedicatie is niet voldoende. De oorzaak voor vallen bij ouderen kent meerdere oorzaken en er is daardoor niet één oplossing. De huisarts kan ouderen verwijzen naar een valkliniek bij afdelingen klinische geriatrie, waar wordt gezocht naar een onderliggende oorzaak. Hartholt: “Zo kan het zijn dat iemand naar de oogarts moet om te kijken of het zicht voldoende is, naar de fysiotherapeut om valtraining en oefeningen te krijgen en komt er iemand thuis langs om losliggende kleedjes op te ruimen.”

Meer weten?

Meer weten over hoe een val te voorkomen? Bezoek dan eens de speciale website van de GGD Amsterdam die over dit onderwerp gaat.

Bron: NRC

Lees verder

Nieuws

Veiligheid versus vrijheid, wat weegt zwaarder?

Wat weegt zwaarder? Veiligheid versus vrijheid? Blogger Gaby Elhorst werkt bij zorgorganisatie Viattence en krijgt iedere dat met dit dilemma te maken.

Geplaatst

op

door

Veiligheid versus vrijheid

Dit gastblog is geschreven door Gaby Elhorst, manager zorg bij Viattence

Veiligheid versus vrijheid, wat is belangrijker voor ons? Opgroeien in een democratie waarin vrijheid en vrijheid van meningsuiting hoog in het vandaal staat geeft mij het gevoel van eigen regie, keuze vrijheid. Iedere dag neem ik besluiten zonder er bij stil te staan of dit vrijwillige of onvrijwillige besluiten zijn. Ik beslis gewoon. Het zijn soms ingrijpende besluiten op mijn leven en soms kleine luttele besluiten zoals; wat we vanavond eten.

Onlangs zat ik in een panel waarin we observaties uit de dagelijkse praktijk van de verpleeghuiszorg en thuiszorg bespreken met zorgprofessionals. De observaties zijn zonder oordeel in een rapport verwerkt, waarin het dagelijks leven binnen een woongroep kleinschalig wonen voor ouderen met dementie is beschreven.

Ik wil naar huis zuster

In de rapportage lees je regelmatig terug: “Zuster ik wil naar huis. Ik ga niet zo laat naar huis. Ik ben bang in het donker.” Collega’s proberen op dat moment de bewoner op een andere gedachte te brengen. Soms helpt het, soms ook niet. We doen ons best om het verpleeghuis als thuis te laten voelen door foto’s en herkenbare bezittingen. Toch blijft dit in het begin lastig. Verdriet, onmacht, desoriëntatie zijn emoties die ontstaan na een verhuizing naar het verpleeghuis. Deze verhuizing is vaak een ‘gedwongen’ keuze.

Gesloten afdeling

Met de diagnose dementie kom je in het verpleeghuis op een gesloten afdeling. Veel is gebaseerd op nee, tenzij… Ineens ben je van de een op de andere dag je autonomie kwijt. Veiligheid wordt uiterst belangrijk in het inrichten van je bewegingsruimte. De keuzes waar het gaat om veiligheid worden gebaseerd op het minimaliseren van risico’s. Hoe lager de score op incidenten zoals vallen, hoe beter de waardering is voor het verpleeghuis. Als ik dit zo uiteen zet, is het niet vreemd dat het verpleeghuis soms een negatieve associatie heeft. Tevens vraag ik me af voor wie deze veiligheid is? Voor de bewoner, voor de professional, voor de stakeholders, de omgeving? Of is het een drogreden om de verantwoordelijkheid in het midden te laten als er een calamiteit plaats vindt?

Veiligheid versus vrijheid

Het is een duivels dilemma veiligheid versus vrijheid. Waar ik op hoop is dat we de mens en zijn familie of naasten blijven zien. Dat het levensverhaal van de bewoner er toe doet en hij of zij ondanks het ziektebeeld als volwaardig individu wordt gezien en herkend. Sommige ouderen hebben meer behoefte aan vrijheid als anderen, daarmee lopen ze soms meer risico om te vallen dan anderen. Ouderen verdienen een plekje in onze samenleving waarin ze te allen tijde op vrijwillige basis zorg hebben, omdat zij dat willen en niet omdat we risicomijdend zijn geworden.

Meer weten?

Wil je meer weten over zorgorganisatie Viattence? Bezoek dan eens hun website, of volg ze via Facebook.

Bekijk ook deze mini documentaire

Hoe gaat het eraan toe op een gesloten afdeling voor mensen met dementie? Actrice Marit van Bohemen bezocht Zorggroep Groningen en mocht 24 uur meekijken.

Lees verder

Nieuws

Meeleven met de gang van zaken in de wereld

Mevrouw Ter Steege wordt dit jaar 103. Geboren in Batavia en uiteindelijk naar Nederland gekomen. Haar geheim? Meeleven met de gang van zaken van de wereld. Altijd op de hoogte blijven en meedoen.

Geplaatst

op

door

Gang van zaken in de wereld

‘Net als koning Willem-Alexander ben ik geboren op 27 april. Maar, ik was eerder. Ik ben geboren in 1915 in Batavia, in Indië. Dat is nu Jakarta. Ik ben met mijn vier zussen en broer opgegroeid in Batavia. Mijn ouders waren volbloed Nederlands. Ik trouwde met een man die ook Nederlands was en ook een groot deel van zijn hele leven in Indië heeft gewoond. Al heeft hij zijn middelbare school en studie Pharmacie in Nederland gedaan.

We kregen drie kinderen, twee dochters en een zoon. Mijn man werkte voor het Koninklijk Nederlands-Indische leger als apotheker. Elke zes jaar gingen we – als we verlof hadden – naar Nederland. De reis naar Nederland duurde vier weken. Dat had zeker zijn charmes, vier weken heen, zes maanden verlof en vier weken terug.’

Soevereiniteitsoverdracht

‘De laatste keer, in 1949, liep het verlof anders. Het werd een verlof dat voorgoed zou duren. We kwamen in Nederland omdat de zussen van mijn man die in Curaçao leefden ook in Nederland zouden zijn. Eindelijk zouden we elkaar, na 13 jaar, weer zien. Maar we mochten na het verlof niet meer terugkeren. In de tussentijd was namelijk de soevereiniteitsoverdracht getekend. We waren niet meer welkom. Dat was erg moeilijk. We waren er opgegroeid en voelden er thuis! Ook hebben we het nodige meegemaakt in Indië gedurende de oorlog. Het kamp overleeft. En dan waren we niet meer welkom. Dat kwam hard aan.’

Allesbehalve gastvrij

‘De ontvangst in Nederland was allesbehalve gastvrij. We werden opgevangen in wat nu het Singer Museum in Laren is. Het was onvoorstelbaar koud. We woonden met het gezin in één grote, hoge atelier op het noorden.’ Haar man kon aan de slag bij de landmacht. In 1950 verhuisden we naar Amsterdam, naar een dienstwoning. ‘Het sneeuwde toen we verhuisden. Ook de woning in Amsterdam bleek moeilijk te verwarmen. Door de weeks ging het nog omdat de woning boven kantoren lag, boven het rijksmagazijn. In het weekend waren de kantoorruimten leeg en werd er niet gestookt. De keuken was de beste plek. Daar was  het nog enigszins warm omdat daar werd gekookt. Mijn man ging in 1953 met pensioen. Uiteindelijk is het gezin naar Bussum verhuist. We waren zo blij dat we nu een woning hadden die we echt zelf hebben uitgezocht.’ Ze is heel wat keren verhuisd in haar leven. Ook in Indië is ze vaak verhuisd als haar man werd overgeplaatst.

Mooie momenten

Haar man kon niet stil zitten. Snel had hij werk gevonden in een laboratorium waar dierenproeven werden gedaan. Hij nam een ratje mee naar huis. ‘Dat werd een echte huisvriend.’ Hij heeft daar 12 jaar gewerkt en ging toen opnieuw met pensioen. Niet lang daarna meldde haar man zich aan bij ‘Dienst over grenzen’ en werd hij uitgezonden naar Perzië, het huidige Iran.  Daar kon hij aan de slag bij een Amerikaans zendingshospitaal. Hij sorteerde Amerikaanse medicijnen. ‘Mijn opleiding tot apotheker assistente kwam goed van pas. Ik hielp hem met het werk.’ De moslimcultuur kwam haar niet onbekend voor. ‘We hebben er mooie momenten beleefd.’ Ik vraag haar of ze het niet moeilijk vond om zich opnieuw aan te passen. ‘Ik deed het omdat mijn man daarheen ging.’ Na een stilte voegt ze toe en kijkt met een serieuze blik aan: ‘Ik heb het wel geleerd om me aan te passen.’

Noodlottig ongeluk

‘Mijn zoon Frans is in 1964 op 17-jarige leeftijd door een noodlottig auto-ongeluk is omgekomen. Behalve dochter Riet zat het hele gezin in de auto. ‘Ik was als enige op de begrafenis van mijn broer’, vertelt Riet. ‘De anderen lagen nog in het ziekenhuis.’ Mevrouw Tersteege vertelt dat haar man eigenlijk niet bij haar op de kamer mocht slapen maar zoveel stennis heeft geschopt dat het wel mocht. Deze tragische gebeurtenis heeft veel impact op het gezin. ‘De kracht van God heeft me in moeilijke tijden geholpen.’

Gang van zaken in de wereld

‘Haar man overleed toen hij 76 was. Ik had nooit gedacht dat ik zelf de 100 zou halen. Want die tropenjaren tellen dubbel.’ Sinds 2008 woont ze in het verzorgingshuis in Bussum. Als ik aanstip dat veel verzorgingshuizen een transformatie ondergaan, antwoordt ze: ‘We mogen hier gelukkig gewoon blijven wonen.’ De agenda van mevrouw Tersteege is goed gevuld. ‘Ik probeer zoveel mogelijk met de activiteiten die hier zijn mee te doen. Wandelen op maandag, iedere ochtend koffieochtenden, dinsdag schilder ik met het creatieve clubje en ik ga wekelijks naar de kerkdienst.’ Haar dochters komen regelmatig op bezoek. Ze heeft twee kleinzoons maar die wonen niet in de buurt. ‘Eentje woont zelfs in Ierland.’ Ze leest iedere dag de krant. ‘Ik probeer mee te leven met de gang van zaken in de wereld. Ik probeer altijd de goede dingen op te zoeken die er ook nog zijn in het leven.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen