menu

Zussen maken trip down memory lane

Met z’n drieën staan ze en beetje giebelend te wachten voor de lift. Paula (72 jaar), zus Truus (79 jaar) en vriendin Sonia (77 jaar) kunnen haast niet geloven dat ze echt een dagje op pad gaan met Sara, for good old times.

Toch zitten ze even later met z’n drieën op de ruime achterbank van een groene BMW. Een prachtige oldtimer. Op naar een trip down memory lane voor Paula! “Wat een verrassing!” blijft Paula maar vrolijk roepen. “Ik vind het zo leuk dat we dit gaan doen!” Ik neem de drie dames vandaag mee van Amsterdam naar de geboorteplaats van de zusters: Sloten. We gaan koffiedrinken, een wandeling maken en lunchen in Badhoevedorp, waar Truus woont. Maar vooral: veel herinneringen ophalen. Want wanneer neem je nou eens een dag om stil te staan bij de mooie verhalen van vroeger? Zoals Paula de hele dag maar blijft zeggen: “Het is het net een film voor mij!”

Lelijke eend

“Weet je nog dat we met de vrachtwagen naar Zandvoort gingen?” vraagt Paula op de achterbank. “Mijn vader was tuinder en had die vrachtwagen. Dan stapelden we de groentekisten op en dan zaten we daar, in de open wagen. Dat was zo heerlijk met de wind in je haren. Hartstikke gevaarlijk natuurlijk, maar daar dacht je toen niet zo aan.” Zoveel dingen zijn nu heel anders vinden de dames. Truus: “We hielpen thuis ook allemaal mee. Om vijf uur op om sla te steken, komkommers te halen. Een gulden kregen we daarvoor. Zo heb ik mijn rijbewijs bij elkaar gespaard.  Ik kocht een lelijke eend. Ieder vrachtje was voor mij, dat vond ik leuk.”

Armoede

“Elk voor- en najaar mochten we iets nieuws uitzoeken, weet je nog?” gaat Paula verder. “Dan gingen we naar de Kalverstraat en mochten we een ijsje of poffertjes. Dat was wat, alleen met je moeder op pad. Natuurlijk kreeg je ook kleding van de zussen boven je. Veel plooirokken had je aan.” Dat winkelen niet voor iedereen weggelegd was, beseften ze thuis wel. Zoals dat meisje in de klas dat ook in de winter in haar zomerjurk en op open schoentjes liep. Ook de buurvrouw was heel arm. Paula: “Toen daar net een baby geboren was, nam ik emmers warm water voor ze mee. Dat hadden ze thuis niet. Terwijl bij ons de jongste drie kinderen met de auto naar school werden gebracht. Ik wilde nooit dat anderen dat zagen. Maar het was drie kwartier lopen en in de winter was dat heel koud. Een fiets kregen we pas veel later, toen ik een jaar of tien was.”

Met de auto naar het Leidseplein

Zo keurig als de dames nu aan de koffie zitten, zo keurig zijn ze niet altijd geweest. Paula: “Toen we een jaar of zeventien waren dronken we bessenjenever, op het Leidseplein in Amsterdam. Paula nam Truus mee.” Truus: “Ja, zij dorstte meer dan ik, al was ik een stuk ouder.” Dus daar gingen de zussen. Met de auto naar het Leidseplein, die je daar gewoon kon parkeren. Of met de bus heen en dan meer dan een uur teruglopen, de hele Sloterweg af. Hun ouders vonden de Amsterdamse tripjes prima. Paula: “Ik kwam om 4 uur thuis. Het was meer dan een uur lopen, die hele Sloterweg af. Dan deed ik thuis mijn mooie kleren uit, maakte ik een kop thee met een ontbijtkoek en hielp ik mee in de tuinderij. Ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ik was gek op mijn vader.”

Het kleinste politiebureau van Nederland

Na de koffie maken de dames een wandeling door Sloten. Hun oude huis kunnen ze niet meer bezoeken, daar staat nu een nieuwbouwwijk. Maar de dorpskern is nog herkenbaar. Zelfs de speeltuin is er nog, naast het huis waar ooit hun geliefde  tantes (ook wel de dames Stricker, twee ongetrouwde dames) woonde. Ze lopen langs het pand waar ooit de bakker Scheltes zat waar ze werkte op haar vijftiende. Dan staan de dames stil bij een piepklein politiebureautje. Het kleinste van Nederland volgens de verhalen, met één cel. “Ik weet nog dat er een potloodventer was,” vertelt Truus. “Kwam de politie vragen wie hem had gezien. Ik dus. Moest ik hier naartoe en zeggen of het hem was. Afschuwelijk. Ik had z’n gezicht ook helemaal niet gezien, alleen z’n piemel!” lacht ze besmuikt.

Vijf dagen straf

“Daarachter zat ik op de lagere school,” vertelt Paula als we naast de kerk staan. “Daarna ging ik naar de nonnen, voor naailes, zo ging dat toen. Een non was echt vreselijk. Had ik een nieuwe jurk, die ik korter wilde maken, rukten ze hem van mijn lijf omdat dat niet mocht. Ik heb eens een speldenkussen ondersteboven op de stoel van de non gelegd. Toen kreeg ik een week straf. Moest ik vijf dagen in de kapel bij een enorm kruisbeeld zitten.”

Lachend roept Truus uit: “Ik zei toch dat ze alles dorste!” Gezellig keuvelend vervolgt het trio hun weg naar de auto. Onderweg worden beukennootjes en kastanjes met groot enthousiasme van de grond geraapt. “Kastanjes doe ik altijd in mijn zak,” vertelt Paula. “Die helpen tegen reuma.”

Down Memory Lane

Na een heerlijke lunch, nog veel meer jeugdverhalen en een proost op het leven zit de trip down memory lane erop. “Wat een geweldige dag!” concludeert Paula vanaf de achterbank. “En het mooiste van dit uitje is dat alle dingen van vroeger terugkomen. Ik zie alles nog zo voor me. Ik kan het nog ruiken en proeven.” En precies daar doe ik het allemaal voor.

Wil je ook iemand verrassen met een bijzondere trip down memory lane? Of wil je zelf op pad om oudere herinneringen op te halen in een bijzondere oldtimer? Neem dan hier contact op met Sara, for good old times.

Reageren

Auteur

Sara Bruinsma

Sara Bruinsma

Sara Bruinsma geniet van oude auto's en de verhalen van ouderen. Daarom rijdt zij ouderen naar plekken waar zij mooie herinneringen aan hebben, in een auto uit dezelfde tijd.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten