Volg ons online

Vrije tijd

Zussen maken trip down memory lane

Deze zussen maken een bijzondere trip down memory lane, met Sara en een prachtige oldtimer. Het wordt een dag om nooit meer te vergeten!

Gedeeld

op

Trip down memory lane

Met z’n drieën staan ze en beetje giebelend te wachten voor de lift. Paula (72 jaar), zus Truus (79 jaar) en vriendin Sonia (77 jaar) kunnen haast niet geloven dat ze echt een dagje op pad gaan met Sara, for good old times.

Toch zitten ze even later met z’n drieën op de ruime achterbank van een groene BMW. Een prachtige oldtimer. Op naar een trip down memory lane voor Paula! “Wat een verrassing!” blijft Paula maar vrolijk roepen. “Ik vind het zo leuk dat we dit gaan doen!” Ik neem de drie dames vandaag mee van Amsterdam naar de geboorteplaats van de zusters: Sloten. We gaan koffiedrinken, een wandeling maken en lunchen in Badhoevedorp, waar Truus woont. Maar vooral: veel herinneringen ophalen. Want wanneer neem je nou eens een dag om stil te staan bij de mooie verhalen van vroeger? Zoals Paula de hele dag maar blijft zeggen: “Het is het net een film voor mij!”

Lelijke eend

“Weet je nog dat we met de vrachtwagen naar Zandvoort gingen?” vraagt Paula op de achterbank. “Mijn vader was tuinder en had die vrachtwagen. Dan stapelden we de groentekisten op en dan zaten we daar, in de open wagen. Dat was zo heerlijk met de wind in je haren. Hartstikke gevaarlijk natuurlijk, maar daar dacht je toen niet zo aan.” Zoveel dingen zijn nu heel anders vinden de dames. Truus: “We hielpen thuis ook allemaal mee. Om vijf uur op om sla te steken, komkommers te halen. Een gulden kregen we daarvoor. Zo heb ik mijn rijbewijs bij elkaar gespaard.  Ik kocht een lelijke eend. Ieder vrachtje was voor mij, dat vond ik leuk.”

Armoede

“Elk voor- en najaar mochten we iets nieuws uitzoeken, weet je nog?” gaat Paula verder. “Dan gingen we naar de Kalverstraat en mochten we een ijsje of poffertjes. Dat was wat, alleen met je moeder op pad. Natuurlijk kreeg je ook kleding van de zussen boven je. Veel plooirokken had je aan.” Dat winkelen niet voor iedereen weggelegd was, beseften ze thuis wel. Zoals dat meisje in de klas dat ook in de winter in haar zomerjurk en op open schoentjes liep. Ook de buurvrouw was heel arm. Paula: “Toen daar net een baby geboren was, nam ik emmers warm water voor ze mee. Dat hadden ze thuis niet. Terwijl bij ons de jongste drie kinderen met de auto naar school werden gebracht. Ik wilde nooit dat anderen dat zagen. Maar het was drie kwartier lopen en in de winter was dat heel koud. Een fiets kregen we pas veel later, toen ik een jaar of tien was.”

Met de auto naar het Leidseplein

Zo keurig als de dames nu aan de koffie zitten, zo keurig zijn ze niet altijd geweest. Paula: “Toen we een jaar of zeventien waren dronken we bessenjenever, op het Leidseplein in Amsterdam. Paula nam Truus mee.” Truus: “Ja, zij dorstte meer dan ik, al was ik een stuk ouder.” Dus daar gingen de zussen. Met de auto naar het Leidseplein, die je daar gewoon kon parkeren. Of met de bus heen en dan meer dan een uur teruglopen, de hele Sloterweg af. Hun ouders vonden de Amsterdamse tripjes prima. Paula: “Ik kwam om 4 uur thuis. Het was meer dan een uur lopen, die hele Sloterweg af. Dan deed ik thuis mijn mooie kleren uit, maakte ik een kop thee met een ontbijtkoek en hielp ik mee in de tuinderij. Ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ik was gek op mijn vader.”

Het kleinste politiebureau van Nederland

Na de koffie maken de dames een wandeling door Sloten. Hun oude huis kunnen ze niet meer bezoeken, daar staat nu een nieuwbouwwijk. Maar de dorpskern is nog herkenbaar. Zelfs de speeltuin is er nog, naast het huis waar ooit hun geliefde  tantes (ook wel de dames Stricker, twee ongetrouwde dames) woonde. Ze lopen langs het pand waar ooit de bakker Scheltes zat waar ze werkte op haar vijftiende. Dan staan de dames stil bij een piepklein politiebureautje. Het kleinste van Nederland volgens de verhalen, met één cel. “Ik weet nog dat er een potloodventer was,” vertelt Truus. “Kwam de politie vragen wie hem had gezien. Ik dus. Moest ik hier naartoe en zeggen of het hem was. Afschuwelijk. Ik had z’n gezicht ook helemaal niet gezien, alleen z’n piemel!” lacht ze besmuikt.

Vijf dagen straf

“Daarachter zat ik op de lagere school,” vertelt Paula als we naast de kerk staan. “Daarna ging ik naar de nonnen, voor naailes, zo ging dat toen. Een non was echt vreselijk. Had ik een nieuwe jurk, die ik korter wilde maken, rukten ze hem van mijn lijf omdat dat niet mocht. Ik heb eens een speldenkussen ondersteboven op de stoel van de non gelegd. Toen kreeg ik een week straf. Moest ik vijf dagen in de kapel bij een enorm kruisbeeld zitten.”

Lachend roept Truus uit: “Ik zei toch dat ze alles dorste!” Gezellig keuvelend vervolgt het trio hun weg naar de auto. Onderweg worden beukennootjes en kastanjes met groot enthousiasme van de grond geraapt. “Kastanjes doe ik altijd in mijn zak,” vertelt Paula. “Die helpen tegen reuma.”

Down Memory Lane

Na een heerlijke lunch, nog veel meer jeugdverhalen en een proost op het leven zit de trip down memory lane erop. “Wat een geweldige dag!” concludeert Paula vanaf de achterbank. “En het mooiste van dit uitje is dat alle dingen van vroeger terugkomen. Ik zie alles nog zo voor me. Ik kan het nog ruiken en proeven.” En precies daar doe ik het allemaal voor.

Wil je ook iemand verrassen met een bijzondere trip down memory lane? Of wil je zelf op pad om oudere herinneringen op te halen in een bijzondere oldtimer? Neem dan hier contact op met Sara, for good old times.

Sara Bruinsma verliet de ouderenzorg voor het opzetten van haar initiatief ‘Sara, for good old times’.

Advertentie

Vrije tijd

Een wens in vervulling laten gaan

Een wens in vervulling laten gaan, het is eenvoudiger dan je denkt. Gouden Dagen vervulde onlangs de wens van mevrouw Poelstra.

Gedeeld

op

Een wens in vervulling laten gaan
Foto: Stichting Gouden Dagen

Een wens in vervulling laten gaan, soms is het makkelijker dan je denkt. Voor mevrouw Poelstra uit Alkmaar was het namelijk geen grote of bijzondere wens. Ze wilde gewoon nog eens, op haar 91ste jaar, naar het strand tussen Camperduin en Petten. Ze was er al ruim 18 jaar niet meer geweest en miste het enorm.

Stichting Gouden Dagen maakte het mogelijk en maakte er direct een heel bijzondere dag van. Een dag om niet te vergeten. Want vaak kun je met kleine dingen al iets heel bijzonders doen. Voor mevrouw Poelstra ging letterlijk de rode loper uit. Volledig verrast liet ze alle aandacht op zich af komen.

Bekende in de wijk

Na de rode loper stond een prachtige witte limousine klaar, die door Big Limo by Dita ter beschikking was gesteld. Op naar strandpaviljoen Struin in Camperduin voor koffie en gebak! De wijk was uitgetrokken om mevrouw Poelstra uit te zwaaien. Ze is een bekende in de wijk, want ook al is ze al over de 90, stilzitten kan ze niet. Dat bleek ook nog eens uit feit dat ze, eenmaal aangekomen in het strandpaviljoen, direct donateurs voor Stichting Gouden Dagen begon te werven.

Een wens in vervulling laten gaan

Na een heerlijke kop koffie was het tijd om aan de strandwandeling te beginnen. Ze genoot zichtbaar. Wat ook niet heel gek was gezien de prachtige zonsondergang die ze nog meepakte. Wat is er mooier dan een wijds strand met ondergaande zon? Voor mevrouw Poelstra was de dag compleet. En met wat zand in haar broekzak als aandenken ging ze voldaan weer naar huis.

Meer weten?

Stichting Gouden Dagen zet zich in voor alle ouderen in Nederland. Met bijzondere projecten probeert ze het leven van ouderen aangenamer te maken en probeert ze eenzaamheid terug te dringen. Wil je meer weten over wat Gouden Dagen precies doet? Bezoek dan de website van de stichting of word lid van hun Facebook pagina.

Lees verder

Vrije tijd

Dagje uit in Dordrecht

Jeanette en Francis gaan in een oldtimer een dagje uit in Dordrecht, op zoek naar tal van herinneringen aan vroeger.

Gedeeld

op

Dagje uit in Dordrecht
Foto: Sara, for good old times

Dagje uit in Dordrecht. Vandaag gaan we op pad met Francis (73) en Jeanette (80) uit Amsterdam Noord. We halen ze op voor een nieuwe trip down memory lane. Twee vriendinnen die naast veel verschillen ook veel overeenkomsten hebben. En allebei woonachtig in Amsterdam Noord. Ze houden van zwemmen en zijn geboren in het centrum van Dordrecht.
Al voor we de auto in stappen vertelt Jeannette, met enige spanning in haar stem, dat ze heeft gedroomd over deze dag. Dat haar ouderlijk huis en omgeving helemaal gemoderniseerd en veranderd zijn. Francis stelt haar vriendin gerust en ze stappen in de auto. Al meteen beginnen de vriendinnen op de achterbank lekker met elkaar te kletsen met op de achtergrond zachte pianotonen van Chopin. De trip is begonnen! Op naar het centrum van Dordrecht.

Het trekt gewoon

Onderweg vertelt Francis dat zij maar kort in Dordrecht heeft gewoond maar het altijd een heel bijzondere en mooie plek heeft gevonden. “Het trekt gewoon”, aldus Francis. Jeannette haakt hierop in dat zij tot haar drieëntwintigste in Dordrecht heeft gewoond en daarna op kamers ging in Amsterdam. Tussen de verhalen door is Jeannette ook bezig met de route richting Dordrecht en houdt ze mij goed in de gaten.

Herinneringen ophalen

Francis en Jeanette vertellen allebei over hun verleden en wat voor werk ze hebben gedaan. Jeannette als freelance tekenaar en Francis onder anderen bij een convectiebedrijf om geld te sparen voor de zanglessen die ze zo graag wilde. Ze vertellen hun herinneringen met heel veel enthousiasme maar laten elkaar ook aan het woord en luisteren met veel geduld naar elkaars verhalen.

Het mooie centrum

Aangekomen in Dordrecht lopen we door het mooie karakteristieke centrum richting de ouderlijk huizen van de dames. Als eerst arriveren we bij het huis en de winkel van de vader van Jeannette. Hier heeft ze tot haar 13de jaar heeft gewoond. Hierna lopen we door naar de plek waar Francis is geboren, wat helaas een parkeerplaats is geworden.

Schuilen tijdens de oorlog

Onder het genot van een heerlijk bakje koffie, een appelgebakje met slagroom en een prachtig uitzicht op het water vertelt Jeannette dat haar vader in de winkel scheepsartikelen verkocht. En dat haar moeder van de stof van de vlaggen jurkjes maakte voor haar en haar twee zusjes. Ze moest altijd op de twee zusjes passen wat ze niet zo leuk vond. Ze wilde graag spelen. Zelf maakte ze van stof en vlaggenstokken hutten in de winkel, waar ze zich in kon terugtrekken. Dit speelde zich allemaal af tijdens de oorlog. De familie moest tijdens deze periode vaak schuilen. Dit deden ze in de kelder onder de winkel waar de hele buurt naartoe kwam. In het stro wachtten ze tot het weer veilig was. Het kon wel uren duren vertelde Jeannette.

Corned beef uit blik

Ook Francis heeft het een en ander meegekregen van de oorlog. Bijvoorbeeld dat haar moeder vertelde dat de mannen in Dordrecht werden opgehaald om in fabrieken te werken. Francis haar vader wilde dit helemaal niet en had zich verstopt achter een deur in de wc. Hij stond daar heel lang helemaal rechtop te wachten tot ‘ze’ kwamen zegt Francis, met enige grinnik in haar stem. Haar moeder vertelde dat ze heel blij was dat Francis toen als klein meisje in bed lag te slapen en zij zo niet haar vader heeft kunnen verlinken. Wat een mooie verhalen waar we ons helemaal niks bij kunnen voorstellen. Jeannette vertelde dat het na de bevrijding één groot feest was met veel versieringen en optochten door de stad. De Canadezen kwamen met veel eten, onder andere blikjes Corned beef wat Jeannette heel erg lekker vond. Als de blikjes op waren maakte ze hier stelten van zodat ze kon spelen.

Hij blijkt nog te leven

Na de heerlijke versnapering stappen we weer in de auto om een kijkje te gaan nemen bij de grote kerk. We rijden door de prachtige kleine straatjes van het centrum, over bruggetjes en grachten die doen denken aan het Italiaanse Venetië. Aangekomen in de straat die naar de grote kerk leidt vertelt Jeannette dat haar boekhouder hier ergens woonde. We minderen snelheid zodat we het goed kunnen bekijken en ja hoor, zegt Jeannette: “Hier zou hij moeten wonen”. We parkeren de auto en lopen naar de voordeur van het prachtige Dordrechtse pand. M. De Deugd, het staat in prachtige sierlijke letters geschilderd op de deur. Jeannette: “Zal hij nog leven?” Met spanning drukt ze op de bel en met grote verbazing doet Marinus de Deugd open. “Hij woont er nog steeds!” zegt Jeannette opgelucht. Na drie steile trappen komen we aan in het schattige huis van de boekhouder die hier altijd is blijven wonen. Dit is ook zeker aan de inrichting te zien, dat waarschijnlijk in al die jaren niets is veranderd.

Mooi klokkenspel

Wat mooi om te zien hoe Jeannette helemaal opbloeit tijdens het gesprek met haar boekhouder, die allemaal oude verhalen aan het vertellen is. Op de achtergrond horen we het mooie klokkenspel van de grote kerk. Hij vertelt dat hij een portret van zijn dochter boven de schouw heeft hangen. Een portret dat Jeannette heeft getekend. We zijn natuurlijk erg nieuwsgierig geworden en gaan een kijkje nemen. Wat een prachtige tekening van zijn dochter, en wat kan Jeannette goed tekenen.

Dagje uit in Dordrecht

Na email adressen uitgewisseld te hebben nemen we afscheid van boekhouder De Deugd en lopen we verder naar de grote kerk. Francis wil heel graag naar binnen om te kijken waar zij vroeger is gedoopt. Helaas een trouw mis gaande waardoor we er niet bij kunnen. Wel hebben even de sfeer kunnen proeven van de prachtige kerk met haar mooie glas in lood ramen. Na al deze indrukken is het tijd om nog even te zitten en bij te komen voordat we weer teruglopen naar de auto en richting Amsterdam rijden.
Wat een gezellig dagje uit in Dordrecht met twee prachtige dames en tal van mooie herinneringen aan vroeger.

Dit verslag is geschreven door Denise Smit van Sara, For Good Old Times

Dit dagje uit in Dordrecht heb ik gedaan in het kader van Sweet 70.

Sweet 70 is een community voor senioren in Amsterdam Noord met een nieuwe kijk op ouder worden. Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door: Oranje fonds, Brentano’s steun des Ouderdoms, RC maagdenhuis, Neyenburghfonds, Rooms Catholijk Oude Armen Kantoor, Fonds Sluyterman van Loo, Nationaal Ouderenfonds, Stichting Vredenburgh en Theresia Spijkerstichting.

Lees verder

Vrije tijd

Oud zijn is niet leuk, wat een onzin!

Oud zijn is niet leuk? Hoezo? Het Festival of Older People gaat in oktober laten zien dat dit volstrekte onzin is.

Gedeeld

op

door

Oud zijn is niet leuk

Oud zijn is niet leuk, hoezo? Wat een onzin! De vergrijzing slaat toe in onze maatschappij, maar heel veel bedrijven en organisaties realiseren zich dit nog niet. Zonde! Want de oudere doelgroep biedt juist kansen.

Zeker als je kijkt naar de generatie die nu “ouder” is. Ze zijn actief, veeleisend en hebben vaak het geld om hun wensen ook écht te realiseren. Daarom is het thema van het ‘Festival of Older People’ in Utrecht dit jaar: ouderen bestaan niet.

Oud zijn, wat is dat?

Drie dagen onderzoekt het festival, 17, 18 en 19 oktober, wat “oud zijn” nu écht is. Hoe is het om oud te zijn? Word je anders oud als je weet dat 90 het nieuwe 70 is? Wat zijn de gevolgen voor onze maatschappij als geheel? Allemaal vragen die hopelijk beantwoord gaan worden. Of die in ieder geval een gesprek over ouder worden op gang gaat brengen. En het festival heeft imposante sprekers weten te vinden die de discussie gaan leiden. Hedy D’Ancona, Bas van der Ham, Freek de Jonge en Sylvana Simons. Maar zij zijn niet de enige. Er zijn er meer.

Grote namen en optredens

Naast het congres speelt kunst ook een belangrijke rol. Kunst is namelijk bij uitstek een middel om maatschappelijke onderwerpen te vertalen naar levens veranderende ervaringen. Daarom is er muziek, is er podiumkunst en zijn er films. Allemaal over “ouder worden”, gemaakt door oudere kunstenaars. Cabaretière Jacquelien de Savornin Lohman treedt op, Theater Nocturen, Angela Vissers, The Lofties. Het zijn er slechts enkelen. Dus, het belooft een groot event te worden.

Meer weten?

Wil je ook bij het festival en het congres aanwezig zijn? Bekijk het programma hier en schrijf je ook in. We zien je graag in oktober mee praten!

Lees verder

Meest gelezen