menu

Dementie gedichten van bewoners

Dementie gedichten maak ik met bewoners en de resultaten zijn heel bijzonder. Het idee leeft, bij de verpleging en bij kinderen van ouderen die lijden aan dementie, dat het goed is om foto’s van vroeger te gebruiken, zodat je de mensen die hun herinneringen aan het verliezen zijn, kunt helpen om hun geheugen weer op te frissen. Ik geloof daar niet in.

Mensen die lijden aan dementie komen langzaam in een nieuwe fase in hun leven. De geliefden willen het liefst vasthouden aan de persoon die ze hebben gekend en proberen de herinneringen levend te houden. Dat is natuurlijk heel begrijpelijk, maar als je zo kijkt naar je vader of moeder, man of vrouw, dan is de kans groot dat je geen oog hebt voor de schoonheid van de nieuwe persoon.

Onbevangen kunnen antwoorden

Als zorgkunstenaar heb ik niet de ballast van de herinneringen aan de oude persoon, maar kan ik vrijuit kijken naar de nieuwe mens. Mijn ervaring is dat als ik met mensen praat die dementie hebben en ze vraag naar de betekenis van een woord als wijsheid, of schoonheid, jeugd of natuur, dat ze vaak onbevangen kunnen antwoorden. Het antwoord geeft vanzelf weer een nieuw aanknopingspunt en een nieuwe vraag. Zo ontstaat een gesprek dat mooi is en waarin heel mooie dingen worden gezegd. ‘Natuurlijke wijsheid’ noem ik dat. Die natuurlijke wijsheid komt bovendrijven als andere dingen verdwijnen!

GERELATEERD BERICHT:
Bert Haanstra nu online te bewonderen

Dementie gedichten

Mensen die lijden aan dementie hebben minder last van remmingen door status, religie en kunnen daardoor vrijuit praten. Ik schrijf bij zo’n gesprek alles op. Letterlijk, woord voor woord. Mijn eigen vragen laat ik weg. Al die zinnen en citaten plaats ik bij elkaar en zo formeer ik teksten die lezen als poëzie met een eigen stem. Ik verander geen zinnen. De gedichten zijn toegankelijke teksten die recht doen aan de persoonlijkheid en identiteit van de man of vrouw met wie ik heb gesproken. Voor de familie is het vaak een verrassing.

“Mooi is als iets aangrijpt, als iets begrepen is.
Ik hield niet van lelijke dingen.
Luisteren is vragen: wat kan ik doen?
Voor lelijke dingen oog hebben.
Doodgaan is verlost zijn.
Alles is tijdelijk, leven is alles.
Tijd is kennis. Geen grote dingen.
Het kleinste… al het andere is lelijk.”

 

GERELATEERD BERICHT:
Exposeren met 79 jaar

Met studenten in gesprek

Deze manier van werken (die ik ‘Wijsheid vergeet je niet’ heb genoemd) kan zeker door anderen worden nagevolgd. Zo heb ik een groep studenten van Windesheim begeleid. Zij gingen, zoals ik dat doe, in gesprek met bewoners van de beschermde afdeling en ze kregen de opdracht om te vragen naar begrippen en normen en waarden. De studenten moesten met de citaten poëzie maken. Het ging ze goed af!

“Zitten aan de rivier, aan het water,
dromen – meer verlang ik niet.”

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.