Volg ons online

Vrije tijd

Creatief bezig zijn bij De Meerwende

Creatief bezig zijn zit er bij de bewoners van De Meerwende ingebakken. De club van 5 komt iedere week bij elkaar om te schilderen.

Gedeeld

op

Creatief bezig zijn

Creatief bezig zijn, dat is wat de Club van 5 doet in verzorgingshuis De Meerwende. Dit schilder clubje van inmiddels 4, in plaats van 5, vrouwen maakt de mooiste schilderijen en tekeningen en het huis zelf is inmiddels omgetoverd tot museum.

De Meerwende is in Badhoevedorp en geeft onderdak aan zo’n 100 bewoners. Alice Gootjes is activiteitenbegeleider en werkt hier al sinds 2001. Ze neemt ons mee naar de schildersruimte, waar zij normaal schilderles en bewegingstherapie geeft. Overigens geeft ze aan 35 bewoners ook iedere week zangles, dus je kunt zeggen dat creatief bezig zijn bij De Meerwende inmiddels in het DNA zit.

De Club van 5

De club van 5 zijn er inmiddels 4. Wekelijks schilderen en tekenen ze met elkaar Alice is heel betrokken, kent de deelnemers goed en helpt ze waar nodig om hun verhaal te vertellen. Ook vandaag wordt weer eens duidelijk dat het niet zo eenvoudig is om oud te zijn. Alle bewoners hebben wel een kwaal en/of beperkingen en veel van hun naasten zijn al weggevallen. De kinderen en klein- en achterkleinkinderen zijn vaak druk met hun eigen leven, maar klagen doen de bewoners niet.

Anna Schuchard (97)

De eerste dame die binnenkomt is Anna Schuchard, 97 jaar. “Als kind werd ik Hanna genoemd. Ik woonde toen in Indonesië. Daar heette heel veel meisjes Anna of Annie. Bij mij hebben ze die H er toen maar voor geplakt.” Anna schildert portretten, liefst naar voorbeelden van Rembrandt. Haar hele appartement hangt vol, naast schilderen heeft ze ook altijd veel geschreven. “Een boek met kinderverhalen is klaar en ligt te wachten op een uitgever” vertelt Anna of ‘Oma uit het grote huis’ zoals ze door haar achterkleinkinderen wordt genoemd. Op de vraag of zij schilderen moeilijk vindt, antwoord Anna: “Als je wilt schilderen, moet je geduld hebben, alleen geduld, meer niet!”

[irp posts=”8663″ name=”Schilderen met ouderen in Veenhage”]

Bea Boele (70)

Dan komt Bea binnen lopen. Bea Boele is 70 jaar, woont al 7 jaar in De Meerwende en is een echte ‘creabea’. Ze heeft een prachtige sprei gehaakt en ondanks haar bevende handen lukt het haar nog steeds om te tekenen en te schilderen. Bea is meer van het abstracte werk. Ze heeft net een nieuwe heup waardoor ze met een rollator loopt. Maar zonder rollator en vol trots laat ze haar kunstwerken zien die in de hal van het De Meerwende hangen. Bea breidt twee keer in de week mutsjes en lapjes voor vluchtelingenwerk. Ze werkt nu aan een tekening met pastelkrijt.

Bea Boele

Bea Boele en haar schilderij

Bea Gimpel (98)

Vervolgens schuift een tweede Bea aan. “Ik ben een gevallen vrouw”, zegt Bea Gimpel lachend. Bea is maar liefst 98 en vorige week uit bed gevallen waarbij ze haar pols heeft gebroken. De roze gips-arm weerhoudt haar er niet van om naar de tekenles te komen vandaag. Bea is een mandala aan het inkleuren. Ook van haar hangen twee schilderijen van een vlinder en een vogel in de hal. Bea: “Ik heb wel altijd gezond geleefd maar oud worden ging gewoon vanzelf.”

Cor Kroes-Hoogeboom (98)

Cor Kroes-Hoogeboom heeft een oogaandoening en ziet heel slecht.  Ze kan nog maar moeilijk kleuren onderscheiden maar bij haar laatste tekening is het per ongeluk goed gekomen, zegt ze lachend. Aankomend weekend hoopt ze ook 98 te worden. Haar jongste dochter is iets aan het organiseren en Cor laat het allemaal maar gebeuren. Samen met haar dochter is ze afgelopen zomer een midweek op vakantie geweest naar Nunspeet. Dat was fantastisch zegt Cor “Het rook er heerlijk en waren zoveel prachtige oude grote bomen”.

Ans Stravers (84)

Als laatste komt Ans Stravers binnen, gewoon voor de gezelligheid want ze vandaag heeft niet zo’n zin om te tekenen. Ze is vanmiddag wat later, ze was moe en heeft lekker even geslapen. Ans en Bea G. zijn blij elkaar weer te zien en begroeten elkaar hartelijk. Ans is 84 jaar. Zij en haar man hadden een dames- en herenschoenenzaak o.a. in de Kalverstraat in Amsterdam. Deze winkel wordt inmiddels gerund door haar dochter. Op de vraag hoelang ze al in De Meerwende woont zegt Ans: “Al best een tijdje. Ik heb een Tia gehad, er is best veel weg, dat is soms hard. In het verleden was ik altijd druk als bedrijfsleidster van de winkel. Ik ben dan ook pas hier begonnen met tekenen en schilderen.” Alice vertelt dat Ans heel goed kon tennissen, Ans zegt zelf: “Ik kon leuk tennissen, maar ik deed het vooral heel erg graag! Zingen en bewegen doe ik nu ook een beetje maar schilderen is toch mijn allergrootste hobby.”

Creatief bezig zijn

Je merkt aan alle deelnemers dat ze het fijn vinden om met Alice aan het werk te zijn, ze is heel erg belangstellend en zorgt voor afleiding en gezelligheid. Daar moet je het als bewoner toch een beetje van hebben als je zelf niet zo veel meer kunt doen.

Bea Gimpel

Bea Gimpel aan het tekenen

Meer informatie

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Vrije tijd

Een wens in vervulling laten gaan

Een wens in vervulling laten gaan, het is eenvoudiger dan je denkt. Gouden Dagen vervulde onlangs de wens van mevrouw Poelstra.

Gedeeld

op

Een wens in vervulling laten gaan
Foto: Stichting Gouden Dagen

Een wens in vervulling laten gaan, soms is het makkelijker dan je denkt. Voor mevrouw Poelstra uit Alkmaar was het namelijk geen grote of bijzondere wens. Ze wilde gewoon nog eens, op haar 91ste jaar, naar het strand tussen Camperduin en Petten. Ze was er al ruim 18 jaar niet meer geweest en miste het enorm.

Stichting Gouden Dagen maakte het mogelijk en maakte er direct een heel bijzondere dag van. Een dag om niet te vergeten. Want vaak kun je met kleine dingen al iets heel bijzonders doen. Voor mevrouw Poelstra ging letterlijk de rode loper uit. Volledig verrast liet ze alle aandacht op zich af komen.

Bekende in de wijk

Na de rode loper stond een prachtige witte limousine klaar, die door Big Limo by Dita ter beschikking was gesteld. Op naar strandpaviljoen Struin in Camperduin voor koffie en gebak! De wijk was uitgetrokken om mevrouw Poelstra uit te zwaaien. Ze is een bekende in de wijk, want ook al is ze al over de 90, stilzitten kan ze niet. Dat bleek ook nog eens uit feit dat ze, eenmaal aangekomen in het strandpaviljoen, direct donateurs voor Stichting Gouden Dagen begon te werven.

Een wens in vervulling laten gaan

Na een heerlijke kop koffie was het tijd om aan de strandwandeling te beginnen. Ze genoot zichtbaar. Wat ook niet heel gek was gezien de prachtige zonsondergang die ze nog meepakte. Wat is er mooier dan een wijds strand met ondergaande zon? Voor mevrouw Poelstra was de dag compleet. En met wat zand in haar broekzak als aandenken ging ze voldaan weer naar huis.

Meer weten?

Stichting Gouden Dagen zet zich in voor alle ouderen in Nederland. Met bijzondere projecten probeert ze het leven van ouderen aangenamer te maken en probeert ze eenzaamheid terug te dringen. Wil je meer weten over wat Gouden Dagen precies doet? Bezoek dan de website van de stichting of word lid van hun Facebook pagina.

Lees verder

Vrije tijd

Dagje uit in Dordrecht

Jeanette en Francis gaan in een oldtimer een dagje uit in Dordrecht, op zoek naar tal van herinneringen aan vroeger.

Gedeeld

op

Dagje uit in Dordrecht
Foto: Sara, for good old times

Dagje uit in Dordrecht. Vandaag gaan we op pad met Francis (73) en Jeanette (80) uit Amsterdam Noord. We halen ze op voor een nieuwe trip down memory lane. Twee vriendinnen die naast veel verschillen ook veel overeenkomsten hebben. En allebei woonachtig in Amsterdam Noord. Ze houden van zwemmen en zijn geboren in het centrum van Dordrecht.
Al voor we de auto in stappen vertelt Jeannette, met enige spanning in haar stem, dat ze heeft gedroomd over deze dag. Dat haar ouderlijk huis en omgeving helemaal gemoderniseerd en veranderd zijn. Francis stelt haar vriendin gerust en ze stappen in de auto. Al meteen beginnen de vriendinnen op de achterbank lekker met elkaar te kletsen met op de achtergrond zachte pianotonen van Chopin. De trip is begonnen! Op naar het centrum van Dordrecht.

Het trekt gewoon

Onderweg vertelt Francis dat zij maar kort in Dordrecht heeft gewoond maar het altijd een heel bijzondere en mooie plek heeft gevonden. “Het trekt gewoon”, aldus Francis. Jeannette haakt hierop in dat zij tot haar drieëntwintigste in Dordrecht heeft gewoond en daarna op kamers ging in Amsterdam. Tussen de verhalen door is Jeannette ook bezig met de route richting Dordrecht en houdt ze mij goed in de gaten.

Herinneringen ophalen

Francis en Jeanette vertellen allebei over hun verleden en wat voor werk ze hebben gedaan. Jeannette als freelance tekenaar en Francis onder anderen bij een convectiebedrijf om geld te sparen voor de zanglessen die ze zo graag wilde. Ze vertellen hun herinneringen met heel veel enthousiasme maar laten elkaar ook aan het woord en luisteren met veel geduld naar elkaars verhalen.

Het mooie centrum

Aangekomen in Dordrecht lopen we door het mooie karakteristieke centrum richting de ouderlijk huizen van de dames. Als eerst arriveren we bij het huis en de winkel van de vader van Jeannette. Hier heeft ze tot haar 13de jaar heeft gewoond. Hierna lopen we door naar de plek waar Francis is geboren, wat helaas een parkeerplaats is geworden.

Schuilen tijdens de oorlog

Onder het genot van een heerlijk bakje koffie, een appelgebakje met slagroom en een prachtig uitzicht op het water vertelt Jeannette dat haar vader in de winkel scheepsartikelen verkocht. En dat haar moeder van de stof van de vlaggen jurkjes maakte voor haar en haar twee zusjes. Ze moest altijd op de twee zusjes passen wat ze niet zo leuk vond. Ze wilde graag spelen. Zelf maakte ze van stof en vlaggenstokken hutten in de winkel, waar ze zich in kon terugtrekken. Dit speelde zich allemaal af tijdens de oorlog. De familie moest tijdens deze periode vaak schuilen. Dit deden ze in de kelder onder de winkel waar de hele buurt naartoe kwam. In het stro wachtten ze tot het weer veilig was. Het kon wel uren duren vertelde Jeannette.

Corned beef uit blik

Ook Francis heeft het een en ander meegekregen van de oorlog. Bijvoorbeeld dat haar moeder vertelde dat de mannen in Dordrecht werden opgehaald om in fabrieken te werken. Francis haar vader wilde dit helemaal niet en had zich verstopt achter een deur in de wc. Hij stond daar heel lang helemaal rechtop te wachten tot ‘ze’ kwamen zegt Francis, met enige grinnik in haar stem. Haar moeder vertelde dat ze heel blij was dat Francis toen als klein meisje in bed lag te slapen en zij zo niet haar vader heeft kunnen verlinken. Wat een mooie verhalen waar we ons helemaal niks bij kunnen voorstellen. Jeannette vertelde dat het na de bevrijding één groot feest was met veel versieringen en optochten door de stad. De Canadezen kwamen met veel eten, onder andere blikjes Corned beef wat Jeannette heel erg lekker vond. Als de blikjes op waren maakte ze hier stelten van zodat ze kon spelen.

Hij blijkt nog te leven

Na de heerlijke versnapering stappen we weer in de auto om een kijkje te gaan nemen bij de grote kerk. We rijden door de prachtige kleine straatjes van het centrum, over bruggetjes en grachten die doen denken aan het Italiaanse Venetië. Aangekomen in de straat die naar de grote kerk leidt vertelt Jeannette dat haar boekhouder hier ergens woonde. We minderen snelheid zodat we het goed kunnen bekijken en ja hoor, zegt Jeannette: “Hier zou hij moeten wonen”. We parkeren de auto en lopen naar de voordeur van het prachtige Dordrechtse pand. M. De Deugd, het staat in prachtige sierlijke letters geschilderd op de deur. Jeannette: “Zal hij nog leven?” Met spanning drukt ze op de bel en met grote verbazing doet Marinus de Deugd open. “Hij woont er nog steeds!” zegt Jeannette opgelucht. Na drie steile trappen komen we aan in het schattige huis van de boekhouder die hier altijd is blijven wonen. Dit is ook zeker aan de inrichting te zien, dat waarschijnlijk in al die jaren niets is veranderd.

Mooi klokkenspel

Wat mooi om te zien hoe Jeannette helemaal opbloeit tijdens het gesprek met haar boekhouder, die allemaal oude verhalen aan het vertellen is. Op de achtergrond horen we het mooie klokkenspel van de grote kerk. Hij vertelt dat hij een portret van zijn dochter boven de schouw heeft hangen. Een portret dat Jeannette heeft getekend. We zijn natuurlijk erg nieuwsgierig geworden en gaan een kijkje nemen. Wat een prachtige tekening van zijn dochter, en wat kan Jeannette goed tekenen.

Dagje uit in Dordrecht

Na email adressen uitgewisseld te hebben nemen we afscheid van boekhouder De Deugd en lopen we verder naar de grote kerk. Francis wil heel graag naar binnen om te kijken waar zij vroeger is gedoopt. Helaas een trouw mis gaande waardoor we er niet bij kunnen. Wel hebben even de sfeer kunnen proeven van de prachtige kerk met haar mooie glas in lood ramen. Na al deze indrukken is het tijd om nog even te zitten en bij te komen voordat we weer teruglopen naar de auto en richting Amsterdam rijden.
Wat een gezellig dagje uit in Dordrecht met twee prachtige dames en tal van mooie herinneringen aan vroeger.

Dit verslag is geschreven door Denise Smit van Sara, For Good Old Times

Dit dagje uit in Dordrecht heb ik gedaan in het kader van Sweet 70.

Sweet 70 is een community voor senioren in Amsterdam Noord met een nieuwe kijk op ouder worden. Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door: Oranje fonds, Brentano’s steun des Ouderdoms, RC maagdenhuis, Neyenburghfonds, Rooms Catholijk Oude Armen Kantoor, Fonds Sluyterman van Loo, Nationaal Ouderenfonds, Stichting Vredenburgh en Theresia Spijkerstichting.

Lees verder

Vrije tijd

Oud zijn is niet leuk, wat een onzin!

Oud zijn is niet leuk? Hoezo? Het Festival of Older People gaat in oktober laten zien dat dit volstrekte onzin is.

Gedeeld

op

door

Oud zijn is niet leuk

Oud zijn is niet leuk, hoezo? Wat een onzin! De vergrijzing slaat toe in onze maatschappij, maar heel veel bedrijven en organisaties realiseren zich dit nog niet. Zonde! Want de oudere doelgroep biedt juist kansen.

Zeker als je kijkt naar de generatie die nu “ouder” is. Ze zijn actief, veeleisend en hebben vaak het geld om hun wensen ook écht te realiseren. Daarom is het thema van het ‘Festival of Older People’ in Utrecht dit jaar: ouderen bestaan niet.

Oud zijn, wat is dat?

Drie dagen onderzoekt het festival, 17, 18 en 19 oktober, wat “oud zijn” nu écht is. Hoe is het om oud te zijn? Word je anders oud als je weet dat 90 het nieuwe 70 is? Wat zijn de gevolgen voor onze maatschappij als geheel? Allemaal vragen die hopelijk beantwoord gaan worden. Of die in ieder geval een gesprek over ouder worden op gang gaat brengen. En het festival heeft imposante sprekers weten te vinden die de discussie gaan leiden. Hedy D’Ancona, Bas van der Ham, Freek de Jonge en Sylvana Simons. Maar zij zijn niet de enige. Er zijn er meer.

Grote namen en optredens

Naast het congres speelt kunst ook een belangrijke rol. Kunst is namelijk bij uitstek een middel om maatschappelijke onderwerpen te vertalen naar levens veranderende ervaringen. Daarom is er muziek, is er podiumkunst en zijn er films. Allemaal over “ouder worden”, gemaakt door oudere kunstenaars. Cabaretière Jacquelien de Savornin Lohman treedt op, Theater Nocturen, Angela Vissers, The Lofties. Het zijn er slechts enkelen. Dus, het belooft een groot event te worden.

Meer weten?

Wil je ook bij het festival en het congres aanwezig zijn? Bekijk het programma hier en schrijf je ook in. We zien je graag in oktober mee praten!

Lees verder

Meest gelezen