menu

Orkanisatie van de zorg

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, manager Verpleging & Verzorging bij ZuidZorg

Als leidinggevende in de thuiszorg wil ik het op deze manier zeggen: gebakken lucht cirkelt rond de kern waar ons werk eigenlijk om draait.

Zoals in een wervelwind schuren de ontwikkelingen, innovaties, stelselwijzigingen, financieringsconstructen, reorganisaties, transities en procesverbeteringen als los geblazen wrakhout om ons heen. Ons. Dat zijn de wijkteams die door weer en wind gaan om de mensen thuis van warme zorg te voorzien.

Vertrouwen zoeken

De hoofdzusters en broeders (ik durf het woord ‘manager al niet meer met trots uit te spreken….’) ontzorgen de wijkteams, zodat de vakmensen kunnen doen waar ze goed in zijn en waar zij zo van houden. Deze professionals zijn mijn klanten. Maar: ik zie verzorgenden en verpleegkundigen in de thuiszorg angstvallig de luwte zoeken. Ze zoeken vertrouwen. Ze lijken te bidden in het oog van de storm.

ZuidZorg bannerknop

Eenvoud

De cliënt en de zuster. Warme zorg. Daar draaide het in het land van Ooit, de tijd van het Kruiswerk, ook al om. De taakverdeling was op een andere manier geregeld. Een wijkverpleegkundige was generalist en kon ’s ochtends consultatiebureau draaien, tegen lunchtijd een voorlichtingsbijeenkomst over gezonde voeding geven en in de middag een terminaal zieke verzorgen. Ze kon precies doen wat vanuit haar vakmanschap bezien nuttig en noodzakelijk was.

Zo was het 40 jaar geleden

Onderweg spraken de wijkagent, een ventende bakker of de pastoor haar aan om een signaal af te geven. Een verzoek om ergens in de wijk of het dorp poolshoogte te gaan nemen. De huisarts nam wekelijks tijd voor overleg en afstemming met haar. Geen minuten registratie. Een korte notitie op een klantkaartje in een kaartenbakje. De wijkverpleegkundige had overzicht. Zo was het 40 jaar geleden.

Niet minder maar meer regels

Er is op dit moment iets mis met het vertrouwen dat onze vakmensen verdienen. De wijze waarop politiek en zorgverzekeraars grip proberen te krijgen op de resultaten van dit pracht vak is frustrerend. Meer formulieren bedoeld voor minder risico’s bij de cliënt. Een stoet aan zorgverzekeraars die ieder hun sausje over eisen, opslagen en afslagen op de tarieven bedingen. De uitvoering moet slimmer, sneller, goedkoper maar met steeds meer controle. Van zelf zorg indiceren naar centraal indiceren door RIO en CIZ, of nee, toch maar weer zelf. Er werd regelarme zorg beloofd maar er komen meer regels bij. Wijkteams moeten zelfsturend worden. Maar welke knoppen hebben zij werkelijk om aan te draaien? Wie heeft er nog overzicht? Het stoom komt uit de oren van zorgprofessionals.

De veranderitis

Ook dat is hete  lucht die naar de eindeloze hemelen opstijgt en onrust in de maatschappij en in zorgorganisaties veroorzaakt. De veranderitis, die in mijn ogen in verhouding tot de kosten, te weinig waarde toevoegt aan de ontwikkeling van het vak. De bureaucratie, regeldrift en verantwoordingsdruk hindert de beroepsgroep in de essentie waar het om draait. Vertrouwen in gewoon goede en warme zorg thuis.

De professional trekt zich als een angstige egel in haar stekels terug op de essentie. In het oog van de orkaan, wachtend tot het over is gewaaid.

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.