menu

Geen plasmoment maar zorgmoment

Dit blog is geschreven door Jolanda van Gils, zorgmedewerker bij Careyn

In de druipende regen sta ik voor de zoveelste voordeur deze morgen. Ik hoop dat ze de sleutel kan vinden deze keer. Ik wacht en wacht.

Mijn gaan gedachten gaan even terug naar mijn vorige cliënt. Maar niets vergeten concludeer ik opgelucht het protocol rijtje in mijn hoofd aflopend. Terwijl de regen plenst zie ik steeds een grijs hoofd en verbaasd gezicht door de nog gesloten gordijnen kijken. Ik gil vanwege haar doofheid dat de sleutel in het keukenlaadje ligt. Eindelijk doet ze open. Mijn licht dementerende nog thuis wonende cliënt van deze morgen.

Ze huilt een beetje

Ik stap naar binnen en ruik het al. Het doordringt mijn neus en laten mijn hersenen gelijk pieken. Mijn ogen slaan in no-time alles op en een spoor van ontlasting leidt me van de voordeur door de huiskamer naar de douche. Ze loopt voor me. Haar nachtjapon is vies. Op haar benen rusten aangekoekte klodders. Moeilijk nachtje geweest voor haar. En dat is waar te nemen aan de toestand. Zelfs het ladekastje en elke deurpost zit er onder. Ze huilt een beetje en zegt niet te weten hoe of wat te doen.

GERELATEERD BERICHT:
Wat is zachte zorg?

Ontredderd staat ze onder de douche

Ik wrijf over haar rug en zet de kachel aan. Help haar zo goed en kwaad uit haar vieze pon en laat het douche water op temperatuur komen. Ik neem de tijd. Ik maak geduld. Ik laat kalmte hoogtij vieren. Ze kijkt naar me als ze ietwat ontredderd het warme water over haar oude lijf voelt lopen. Het nachtelijke aangekoekte poets ik met liefdevolle zorg van haar oedeem benen. Geurend naar frisse douchegel help ik haar afdrogen.

Het huis is een ravage

In mijn ooghoeken zie ik het nog liggen, de ravage. En mijn gedachten flitsen al naar de volgende cliënt die klaar gestoomd moet worden voor dagbesteding en de daarop volgende cliënt laat me even zuchten. Terminaal en altijd toch weer moeilijk om dan de voordeur binnen te stappen niet te weten of zijn of haar naderende einde de morgen heeft gehaald. En in welk opzicht je dan nog wat kan betekenen om lijden te verlichten.

Zorgmoment met je hart

Ondertussen loopt mijn hoofd rood aan bij het aantrekken van de steunkousen en bedenk dat twintig minuten zoals altijd per cliënt bijna niet te doen is. Maar omdat zorg zorgen is met je hart en niet, zoals de overheid het ziet of denkt te weten hoe het moet of kan, of wat de media ook beweert, zet ik voor deze ietwat gammele lieve cliënt de waterkoker aan en maak een diarree verantwoord ontbijtje.

GERELATEERD BERICHT:
Gezonder eten in de zorg

Alarm om haar nek

Ik maak een emmer sop, haal het bed af. Sorteer alles in een olympisch record in de wasmachine. Schrob de vloer, deurposten en ladekastje ontlasting vrij en buig me over de nog te worden gegeven medicatie. Pak het dossier en teken af achter tabblad drie, vier en vijf en rapporteer mijn waarneming van deze morgen, met zorg en zorgvuldigheid en duidelijk over tijd. Wens de cliënt met nog een extra hand over haar rug een fijne dag en zeg tot vanmiddag. Ik sluit de deur en check nog snel of haar alarm om haar nek hangt. Op naar de volgende cliënt.

Careyn heeft rust nodig

Dat wordt een stapje sneller lopen tenminste zo vindt de overheid. Maar iemand die net weer thuis is mogen komen van een hart stilstand en dus in het begin zit van herstel en besef wenst rust en begrip en vakkundigheid op zorg en verpleeggebied. En gelukkig, ik spreek ook voor al mijn Careyn collega’s begrijpen wij dat van Careyn! Nu de overheid nog!

Meer informatie

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

Advertentie