menu

Stiekem een koekje delen met de hond

Bij Viattence hebben we aai-honden. De honden gaan op bezoek bij onze bewoners en zorgen voor interactie, affectie en bovenal plezier. Het komt regelmatig voor dat we soms geen contact meer kunnen maken met bewoners via woorden, maar wel via dieren.

Je ziet bewoners opleven en er komt verbinding tot stand met de hond. Bewoners genieten van de aanwezigheid van de honden en spelen met ze, maar bovenal worden de honden ook ontzettend verwend met aandacht en kleine, lekkere hapjes.

Mondje dicht he!

Afgelopen week kreeg ik een filmpje doorgestuurd. Op het filmpje is te zien dat een bewoner aan de tafel zit samen met hond Zoë. Het filmpje vertelt dit verhaal: Ze hebben net de koffie op met wat lekkers. De hond zit naast de bewoner op de stoel en lust nog wel een koekje. Deze dame is druk om de kruimels bij elkaar te vegen zodat de hond nog van het laatste lekkers kan genieten. Tegenover haar zit een medebewoonster en zij let niet op haar koekje. Dan zie je de dame fluisteren in het oor van de hond. Je ziet aan haar hele houding dat ze iets ondeugends van plan is. De dame breekt stiekem stukjes van de koek af van haar tafelgenoot tegenover haar. Ze kijkt de hond aan en brengt haar vinger naar haar mond en zegt: “Mondje dicht hé”. Het huiselijke tafereel is aandoenlijk om te zien.

Een koekje afpakken

Bij thuiskomst deel ik het filmpje met mijn zoon. Hij kijkt naar het filmpje en zegt: “Als ik later in het bejaardentehuis woon, blijf ik wakker. Anders wordt mijn koekje afgepakt!” Door zijn uitspraak word ik me bewust van de omgeving in het filmpje. Ik was zo gefocust op de interactie tussen de bewoner en de hond, dat ik niet door had de bewoners wiens koekje van werd afgepakt aan het dutten was aan tafel. Voor mijn zoon was dit zijn waarneming van het filmpje. Maar wel een waarneming die emoties te weeg kan brengen en voor sommigen zelfs een ‘schrikbeeld’ is van het verpleeghuis.

Mensen die indutten

De eerste keer dat ik kennis maakte met het verpleeghuis ongeveer 10 jaren geleden, raakte het me. Wat mij raakte was de toenmalige omgeving, de onpersoonlijkheid van de kamers, het hoog-laag bed met speciaal gestreken lakens, een nachtkastje op wielen en een plankje waar je een paar familie foto’s op stonden. In deze periode waren de meer persoonskamers nog gangbaar en was het privé domein gescheiden door een gordijn. Ook toen zag ik bewoners dutten in de stoel. Ik vroeg aan mijn toenmalige collega: “Waar zijn de persoonlijke spulletjes? Waarom dut men en is men niet actief?” Zij antwoordde: “Blijf dit gevoel behouden en blijf je werk voortzetten met het gevoel wat je vandaag ervaren hebt. Je zult gaan merken dat zorgprofessionals een hoop goed maken omdat ze iedere dag van betekenis zijn in het leven van de bewoners.”

Iedereen is anders

Nu, jaren later realiseer ik me door mijn zoon, dat er veel verandert is en dat ik anders ben gaan kijken naar de zorg en het indutten aan tafel. Of het inactief zijn. De overtuiging is er nog steeds en misschien nog wel meer, om belevingsgericht wonen te bieden aan bewoners. Maar het dutten of inactief zijn kan meerdere redenen hebben, weet ik nu. In de loop der jaren heb ik meer kennis vergaard over dementie en begrijp ik dat ieder mens anders is en de zorg hierop afgestemd wordt. Ik bemerk dat mijn gevoel milder is geworden en het advies van mijn toenmalige collega nu een betekenis heeft gekregen.

meer informatie

Reageren

Auteur

Gaby Elhorst

Gaby Elhorst

Gaby Elhorst is Manager Zorg bij zorgorganisatie Viattence. Op NED7.nl blogt zij over haar ervaringen, trots en twijfels als leidinggevende in een ouderenzorgorganisatie die iedere dag te maken heeft met verregaande veranderingen.