menu

Zelf bepalen wanneer je sterft

Dit gastblog is geschreven door Astrid van den Bisen (33), verpleegkundige in het Verpleegtechnisch Thuis Team bij ZuidZorg

Ik sta voor de deur en een mij welbekende stem (“Hallo!”), gevolgd door een zoemer, brengt me meteen in een situatie waar ik me als verpleegkundige eigenlijk liever niet in wil zien. Namelijk de situatie waarin ik als begin dertiger zorg lever aan een jong meisje, eind twintig en net getrouwd.

Een pasgetrouwd stel zou in de wittebroodsweken moeten zitten, maar dit bijzondere stel had helaas niet dit geluk. Hun weken zijn dag in, dag uit, gevuld met wondzorg en pijn. En elke dag, beetje bij beetje, met afscheid nemen van het leven en elkaar.

Wondzorg

Ik begin niet gelijk met ons vaste ritueel van wondzorg, maar ga naast haar zitten en laat haar de woorden zoeken. “Ik kan niet meer, ik ben op, ik heb te veel pijn, ik wil DIT leven niet meer.” Haar man kijkt verdrietig maar begripvol naar haar. “Ik zit zelf te denken aan het einde van de week,” zegt ze. In alle eerlijkheid antwoord ik haar dat ik niet denk dat ze dat nog zal gaan halen omdat het ziekteproces haar aan het inhalen is.

ZuidZorg artikelbanner kwaliteitsbeoordeling

Afscheid van het leven

Het laatste gesprek dat we voeren gaat over euthanasie. Een gesprek over wanneer het moment daar is om te beslissen: ik neem afscheid van het leven nu ik het nog zelf kan bepalen. Een enorm contrast tegenover het eerste gesprek, waarin ze haar trouwfilm met trots liet zien. Met moeite strompelt mevrouw van de bank naar haar bed in de slaapkamer. Zelfs dit wil ze nog steeds zonder hulp doen. Voor het eerst mag ik haar wel helpen met het uittrekken van haar pyjamabroek.

Zelf bepalen wanneer het stopt

Na wekenlang gezorgd te hebben voor haar, realiseer ik me heel goed dat dit de laatste keer is dat ik hier zal zijn. Ik vul de morfinepomp, spoel de nefrostomiekatheter en maak haar wonden schoon. De puf is er niet meer om terug te lopen naar de bank. Ze wordt liefdevol in de rolstoel naar de woonkamer gebracht door haar man.

GERELATEERD BERICHT:
Online herinneringen delen na de dood

Rust zacht of slaap lekker?

Ik schrijf mijn bevindingen op in het dossier en ondertussen bedenk ik me wat ik zo zal zeggen bij weggaan. “Goede reis, rust zacht?” Woorden die niet bij mij passen als verpleegkundige en zeker niet bij haar. Ik geef aan dat ik niet goed weet wat te zeggen en niet goed weet hoe afscheid te moeten nemen. Ze maakt het me makkelijk en zegt met een lach: “Slaap lekker ofzo.” Ik benoem mijn respect en waardering naar haar toe en zeg haar dat ze een krachtige, bijzondere vrouw is. Op haar beurt bedankt ze mij voor de persoonlijke zorg.

Lieve collega

Dan ga ik en sluit de deur achter me met de woorden: “Slaap lekker.” En gelukkig weet ik dat een lieve collega zo laat nog op mijn telefoontje wacht, om mijn verhaal aan te horen. Dankbaar pak ik mijn telefoon en bel ik haar op.

meer informatie

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

Advertentie



Ken je deze al?