menu

Hij een mens, ik een mens

Dit gastblog is geschreven door Deanne Huigen, wijkverpleegkundige bij ZuidZorg

In de zorg komt altijd wel weer het onderwerp terug of je als professional een cliënt of diens mantelzorger wel of niet een hart onder de riem mag steken in de vorm van een aanraking.

Dit is natuurlijk in iedere situatie anders en daar moet je als professional bepaalde keuzes in maken. Ik vind het wel belangrijk om te laten zien dat je meeleeft met iemand.

Een professional is ook maar een mens

Of dit nu is door bepaalde warme woorden te gebruiken of juist door een arm om iemand heen te slaan. Je voelt zelf vaak goed wat wel of niet kan. En het laat zien dat je als professional ook ‘maar’ een mens bent. Het is belangrijk om altijd een bepaalde (figuurlijke) afstand te bewaren tussen de cliënt en jezelf als hulpverlener. Maar ‘cliënt’ is ook maar een woordje. Onder dat woordje schuilt gewoon een mens.

ZuidZorg artikelbanner

Warme zorg

Ik wil je graag meenemen in een situatie waar ik een paar maanden geleden bij betrokken was. Een echtpaar dat nog helemaal niet zo oud was, lang samen had geleefd, nog altijd dol op elkaar was en waarvan een van de twee zou overlijden, namelijk de vrouw. Wekenlang hebben wij ons best gedaan om de zorg te bieden die bij het echtpaar paste en waarbij zij zich goed voelden.

Akelige spulletjes

Na een ziekbed van een aantal maanden en uiteindelijk een paar zware weken overleed mevrouw in haar eigen huis. Natuurlijk heel fijn voor mevrouw dat ze thuis kon blijven, maar het gemis voor meneer was van het ene op het andere moment heel erg aanwezig. Er werden dingen geregeld, de huisarts kwam nog langs en ik als wijkverpleegkundige ruimde nog wat spulletjes op. Meneer wilde zo snel mogelijk die akelige spulletjes, zoals incontinentiemateriaal en medicatie weg hebben. Op het tafeltje vlakbij de plek waar ze is overleden stond een foto van haar met daarbij een kaarsje. Een prachtig gebaar.

Afsluiten

Ik hield aan tafel nog even een gesprekje met meneer, de zoon en de huisarts. Het gesprek verliep prima. Uiteraard werden er emoties getoond. Meneer had het er zwaar mee, maar was ook dankbaar voor de mooie tijd die ze samen hebben gehad. We sloten de zorg af door het verplichte formulier in te vullen en meneer gaf een prachtig cijfer voor de geleverde zorg. Uiteraard heel erg fijn om dit allemaal te horen!

Werken met je hart

Toen ik op het punt stond om te vertrekken en iedereen al weg was of weer bezig was met andere zaken, gaf ik meneer een laatste groet en wenste hem sterkte met dit immens grote verlies. Ik wilde hem een hand geven als gebaar van afscheid. Meneer stak zijn had uit en trok deze toen terug. “Kom hier!” zei hij en hij drukte mij tegen zich aan. Hij gaf mij een knuffel en bedankte mij voor de fantastische zorg die we geleverd hadden. “Sommige mensen werken puur voor hun centen, anderen werken met hun hart”.

Gewoon een mens

Ik ging de deur uit en voelde me wat overdonderd over de spontane uiting, maar voelde me al gauw warm worden van binnen. De zorg die ik wilde leveren was 100% tot zijn recht gekomen. Meneer wilde mij daarvoor bedanken en deed dat op deze manier. Hij een mens, ik een mens.

meer informatie

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

Advertentie