menu

Ik ben eenzaam

Laatst kwam ik mijn vroegere buurman tegen. Een goedmoedige Surinamer van pensioengerechtigde leeftijd. We hebben zes jaar naast elkaar gewoond en elkaar altijd vriendelijk gegroet. Maar daar bleef ’t bij. Nu ik hem lange tijd niet had gezien en ineens voor hem stond was er geen sprake meer van enige schroom om te vragen hoe het met hem ging. Verrast keek hij me aan en een brede glimlach trok over zijn vriendelijke gezicht.

“Eenzaam, ik ben eenzaam” zei hij. Nu was ik op mijn beurt verrast, want zo’n openhartige bekentenis had ik allerminst verwacht. Ik had dan ook niet meteen een passend antwoord paraat. Maar na een korte stilte vroeg ik of hij dan geen familie of vrienden had. Oh, aan familie geen gebrek want hij kwam uit een groot gezin en hij had ook drie exen bij wie hij zeven kinderen had, maar geen van allen woonden ze in Nederland, dus hij zag ze heel zelden. En vrienden, nee, die had hij eigenlijk niet.

Mantelaar artikel banner

Nooit eenzaam in de kerk

Weer zwegen we enige tijd en net toen ik dacht dat we ’t hierbij maar moesten laten zei hij “Ik hou van de kerk, daar voel ik me nooit eenzaam”. Verbluft staarde ik hem aan, daarmee de derde stilte creërend. Tenslotte bracht ik uit “Wat fijn dat u toch een plek heeft waar u zich goed voelt en mensen kunt ontmoeten…” Vervolgens zei hij: “Ik kom niet voor de mensen…”. Hij keek me ernstig aan en legde zijn hand op zijn hart. We wisten beiden dat dit het einde was van ons gesprek en namen met een hartelijke handdruk afscheid.

Wat is eenzaamheid?

De dagen erna heb ik me opnieuw verdiept in de vraag wat eenzaamheid nu eigenlijk is want die ken ik uiteraard ook. Het is niet ‘alleen zijn’ want ik ben al jarenlang vele uren per dag alleen en voel me niet eenzaam. In mijn lange huwelijk (25 jaar) was ik zelden alleen, maar heb ik me vaak eenzaam gevoeld. Ik ben ooit tot de conclusie gekomen dat het te maken heeft met ‘je verbonden voelen’ en dat dat niet per se een mens hoeft te zijn. En na deze ontmoeting kan ik die conclusie nog steeds of opnieuw onderschrijven. Je kunt je verbinden met een bezigheid (mijn favoriet is een kast of la opruimen), een dier, een plant, iets lekkers maken – de mogelijkheden zijn legio. Je kunt zelfs verbinding maken met je eenzaamheid, maar dan zonder zelfmedelijden of beklag, gewoon voelen dat je eenzaam bent en vervolgens overgaan tot wat dan ook, bijvoorbeeld opschrijven wat je vindt, denkt, voelt…

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.