menu

Is mijn moeder ook maakbaar?

Het leven is een stuk eenvoudiger als alles ‘maakbaar’ is. Kijk maar naar de ouderenzorg. Mensen wonen zo lang mogelijk thuis en als het echt niet meer gaat dan ondersteunen we hen met huishoudelijke hulp, wijkverpleging, een huisarts die vaker een oogje in het zeil houdt en een fysiotherapeut om de beweging er nog enigszins in te houden.

En we gaan ervanuit dat buren, kinderen, vrienden of ‘vrijwilligers’ ook hun steentje bijdragen. Een boodschap of klusje doen, de eenzaamheid oplossen door aandacht en gezelligheid te bieden. Is de situatie dan dusdanig ernstig geworden, bijvoorbeeld door dementie en is thuis wonen niet meer houdbaar, dan verhuist iemand naar een verpleeghuis om daar de laatste jaren van zijn leven veilig en geborgen verzorgd te worden. Prima georganiseerd. Toch?

Geen ideaalplaatje

Helaas bestaat er geen ideaalplaatje. Vaak gaat iets heel anders dan je verwacht, want mensen laten zich moeilijk in een systeem ‘zetten’. De overgang van thuis naar een verpleeghuis blijkt niet zomaar te kunnen. De juiste ‘indicatie’ ontbreekt bijvoorbeeld. Of het verpleeghuis naar keuze heeft geen plaats of geen geld voor nog een cliënt. Mogelijk valt er niets te kiezen, want er is maar één verpleeghuis dat in aanmerking komt omdat vader, moeder of partner perse in die omgeving wil blijven wonen.

GERELATEERD BERICHT:
Geen plasmoment maar zorgmoment

Pap plast overal waar hij wil

En woont iemand dan uiteindelijk in een verpleeghuis, dan merken we dat de situatie niet ‘maakbaarder’ is geworden. Want je vader plast wanneer en waar hij wil, en je moeder wil helemaal niet meer eten. Door pijn, ziekte, verwarring is je partner apathisch of juist agressief. En daar bovenop komt dan nog dat het verplegend personeel niet wil doen wat jij wilt. Of wat je broer of zus willen, want dat is net weer anders. Dan hebben we nog de inspectie, de zorgverzekeraar, de politiek. Zij vinden ook van alles over het verpleeghuis.

Maakbaar met regels

“De veiligheid is niet op orde”, “Er kan best meer gedaan worden met minder geld per patiënt”. Of “Iedereen heeft recht op persoonlijke zorg en om het leven te leiden dat hij wil, ook in de laatste levensfase”. Ik hoor je bijna denken. Bijna. Want ook jij hebt een mening. “Alle graaiers de zorg uit”, “Alle zorgmedewerkers zijn helden” en “Onze zielige oudjes verdienen beter”.  Iedereen hanteert zijn eigen waarheid. En laat dit helder en duidelijk horen, bijvoorbeeld via social media. Probleem gedetecteerd. Laten we het met regels en protocollen oplossen.

Maakbaar toch? Zeg het maar!

Meer informatie

Reageren

Auteur

Jacqueline Donga

Jacqueline Donga

Jacqueline Donga is vrouw, moeder, dochter, zus, vriendin én communicatieadviseur bij ActiZ, de branchevereniging voor zorgondernemers. Bij NED7 blogt zij over de maakbaarheid van onze samenleving en alle ingrijpende veranderingen die de ouderenzorg op dit moment doormaakt.