menu

Leven met dementie

Indien een (meestal al wat ouder) persoon bemerkt dat het niet meer allemaal vanzelf gaat, je vergeet af en toe wat, dan is de eerste gedachte vaak: “Als ik maar niet dement wordt!”

Voor veel mensen is dementie één van de ergste dingen die een mens kan overkomen. Het wordt vooral geassocieerd met ‘alles vergeten’, ‘raar doen’, en op den duur eindigen in een verpleeghuis, opgesloten en nooit meer naar buiten mogen…het schrikbeeld voor heel veel mensen.

Dementie heeft vele vormen

Maar dementie betekent niet meteen dat je niets meer kunt. Dementie heeft vele vormen en gezichten. Niet iedereen is meteen in de war. Soms is het niet meteen het geheugen wat je in de steek laat, maar de complexiteit van handelingen. Als het dan op een iets rustiger tempo gaat, stapje voor stapje, kan het nog best wel. Kijk dan ook niet meteen bij wat je niet meer kan, maar kijk vooral naar wat je wel kunt en waar je goed in bent.

Onderdeel uitmaken van alles

Op steeds meer plaatsen zie je Dementievriendelijke Gemeenschappen ontstaan, met als doel om mensen met dementie onderdeel te laten blijven van de gemeenschap. Een goed initiatief. Deel blijven nemen aan het sociale leven is belangrijk voor een mens, het geeft zin aan je leven. Stel, je bent al je hele leven lid van een koor maar het instuderen van een nieuw stuk wordt lastig, waarom zou je dan meteen moeten stoppen? Veel andere stukken zitten waarschijnlijk nog heel goed in je geheugen en als er iets voorbij komt wat niet meer zo goed lukt, dan is er altijd wel een mogelijkheid om iets anders te doen binnen de vereniging en luisteren naar mooie muziek gemaakt door je mede-koorleden, dat is natuurlijk ook geen straf (ook al zal het in het begin best wel eens pijn doen). Maar jij kunt degene zijn die ervoor zorgt dat er nadien koffie staat te wachten of die de mappen met gezongen stukken weer opruimt. Je blijft volwaardig lid en doet wat je nog wel kunt, je vaste kooravond blijft staan…’er wordt op je gewacht’.

Leven met dementie

Als je wat verder bent in het ziekteproces zullen de mogelijkheden zeker verder afnemen. Kun je nog veilig thuiswonen? Autorijden? Deze vragen gaan een keer voorbij komen en telkens moet je afwegen wat wel en wat niet meer kan, in overleg met een eventuele partner, familie en als het mogelijk is met een casemanager. Kijk ook hierbij naar wat je belangrijk vindt. Het gevoel van veiligheid is erg belangrijk, onrust hierover bij partner of familie komt heel veel voor en geeft een hele grote belasting. Kan mijn partner/ouder/buur nog wel alleen wonen? Gaat hij of zij niet midden in de nacht ronddwalen? En als hij of zij nou de weg niet meer terug kan vinden? De weg kwijt raken is niet altijd een reden om iemand dan maar op te sluiten. Sommige routes in de eigen omgeving zitten zo ingesleten dat dit nog lange tijd goed kan gaan. Het aanschaffen van bijvoorbeeld een apparaatje met GPS kan bijvoorbeeld in zo’n geval uitkomst bieden. Mocht degene niet op de afgesproken tijd ergens arriveren, dan kun je op je telefoon of tablet kijken waar diegene is. Soms is er gewoon wat oponthoud omdat hij of zij een bekende is tegen gekomen en staat te kletsen. In beweging blijven is goed voor je lichaam, daar wordt je lekker moe van en dan slaap je beter.

Kijken wat wel kan

Zelfs als men naar een beschermde woonomgeving verhuist is niet alles onmogelijk. Steeds vaker worden ook daar de deuren, al is het heel voorzichtig, open gezet. Dat is wennen voor zowel het personeel als de familie. Er zal altijd gekeken worden of men het aan kan en vaak zal ook toestemming nodig zijn van familie. Maar als het nog kan en als diegene er gelukkig van wordt…gewoon doen.

Positief blijven

Ik wil zeker de ziekte dementie niet bagatelliseren. Het is een verschrikkelijke ziekte, die steeds meer voorkomt en waar nog steeds geen genezing voor is. Je weet bij het horen van de diagnose dat je alleen nog maar achteruit zult gaan en dat vooruitzicht is alles behalve prettig voor degene die het betreft, maar zeer zeker ook voor een eventuele partner, kinderen of andere familie en vrienden. Maar, probeer zolang mogelijk positief te blijven en te blijven doen wat mogelijk is. Ga uit van mogelijkheden, niet van onmogelijkheden. Dan kan er soms toch nog meer dan je denkt.

Ik blijf altijd terugdenken aan de opmerking van een mevrouw wiens echtgenoot (met dementie) nog elke dag gaat wandelen vanuit het verpleeghuis waarin hij woont. Ze zegt: “Ik wil hem zijn wandelen niet ontnemen, dat heeft hij nodig, daar wordt hij gelukkig van. En als er dan iets gebeurt onderweg? Dan weet ik dat hij tot het laatste moment gelukkig is geweest!” En zo is het.

Reageren

Auteur

Hanny Vlemmings

Hanny Vlemmings

Hanny Vlemmings is van oorsprong verpleegkundige met veel ervaring in de ziekenhuiszorg en thuiszorg. In 2010 koos zij ervoor deze kennis toe te passen als Toegepast Gerontoloog. Als één van de eerste Toegepast Gerontologen in Nederland is zij deskundig op het gebied van vergrijzing en alles wat daarmee te maken heeft. Zij richt zich inmiddels, met haar bedrijf 4aged, met name op de inzet van zorgtechnologie bij bedrijven en (zorg)organisaties, maar ook bij particulieren. Ook werkt zij als zorgtechnoloog bij zorgorganisatie de Zorgboog in Helmond.