Volg ons online

Nieuws

Zuster!!!

Zuster roept de mevrouw in het verpleeghuis waar ik op bezoek ben voor mijn volgende interview. Mevrouw S. ligt nog te rusten als ik aankom.

Gedeeld

op

Zuster

Ik ben te vroeg bij het verzorgingshuis in Amsterdam. Zal ik al naar binnen? Of is het onbeleefd om veel te vroeg te komen? Misschien doet mevrouw S wel een dutje. En heeft ze keurig de wekker gezet. En dan stoor ik haar. Ik ga aan een lange tafel naast de receptie zitten. Een gezellige plek want er komen steeds mensen langslopen.

Echo

Op tafel ligt de Echo, een lokale krant. Ik pak het en blader het door. Ik las deze krant altijd bij mijn opa en oma. Toen had ik hem ook al snel uit. Een oudere vrouw schuift aan. ‘Ik kom bij u zitten. Gaan we al eten? Half één, toch?’ Ik knik. Ik had deze mevrouw, voordat ze bij mij aan tafel schoof, al een paar keer horen vragen hoe laat het eten ook alweer was. Ook een soort ‘Echo.’

Als u gaat, ga ik mee

De mevrouw vindt dat ik een mooie jurk aan heb. Ik bedank haar en zeg dat haar glimmende schoenen prima bij mijn jurk passen. Veel beter dan de mijne. Ze lacht en knikt als ze een blik op mijn afgetrapte laarsjes werpt. We praten een tijdje over het weer. Ze informeert nog een paar keer naar het tijdstip van het eten. Als ik opsta, staat ze ook op: ‘Als u gaat, dan ga ik mee.’ Ik loop naar de kamer van mevrouw S en de mevrouw met de glimmende schoenen loopt mee. Ik ben bijna bij het juiste kamernummer.

Waar is de eetzaal?

Dan hoor ik: ‘Zuster’ roepen. Ik draai me om. Een dame in een rolstoel met benen die trillend op en neer blijven bewegen, vraagt of ik haar naar de eetzaal kan brengen. Natuurlijk. ‘Waar is de eetzaal?’ Zij wijst een kant op en ik breng haar erheen, terwijl de mevrouw met de glimmende schoenen meeloopt. In de eetzaal zet ik beide dames bij elkaar. Ziezo.

Glaasje drinken

Ik wil teruglopen maar ben de weg kwijt. Ik weet niet meer welke kant ik op moet. Deze gang? Of die deur? Intussen hoor ik opnieuw ‘zuster’ roepen. Ik kijk om en een andere, oudere mevrouw die in de gang zit vraagt of ik een glaasje drinken voor haar kan inschenken. ‘Ik heb zo’n dorst.’ Natuurlijk. ‘Waar kan ik het pakken?’ Zij wijst achter zich en ik zie in de koffiehoek een watertap staan. Gelukkig! Die is vlakbij de receptie, wist ik me te herinneren. Ik pak wat te drinken en breng het naar de mevrouw.

Zuster!

Intussen weet ik ook weer waar de kamer van mevrouw S is. Als ik bij mevrouw aanbel, roept ze: ‘Binnen! De deur is open.’ Ik doe de deur open en zie haar in een stoel bij het raam zitten. Het eerste dat ze zegt als ze me ziet is: ‘Alsjeblieft, zuster, ik moet heel nodig naar het toilet maar niemand hoort me. De alarmering is geblokkeerd en mijn telefoon doet het niet.’ Ik twijfel of ik haar zelf naar het toilet zou helpen. Ik heb in mijn leven heel wat ouderen naar het toilet geholpen maar ik weet niet of ze dat op prijs stelt. En of het personeel me misschien een bemoeial vindt. Straks valt ze! Ik besluit snel een echte zuster te halen. Ik loop de gang op. Ineens hoor ik mezelf roepen: ‘zuster!’.

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Yvonne Witter is adviseur bij het Aedes Actiz en weet alles over woonvormen voor ouderen.

Advertentie

Nieuws

Vroeger was alles anders

Blogger Alice Bunt gaat samen met haar studiegenoot Gerard op bezoek bij hun leraar Nederlands van vroeger.

Gedeeld

op

door

Vroeger was alles anders
Foto: Alice Bunt

Ik heb een vriend, Gerard. We kennen elkaar al sinds onze studententijd. En ondanks dat we totaal verschillend zijn en onze levens verschillend zijn verlopen hebben we nog steeds contact. Soms frequent maar er zijn ook tijden geweest dat we elkaar nauwelijks zagen.

De laatste tijd hebben we weer vaker contact. Zijn moeder is onlangs overleden en juist onder die omstandigheden bellen en mailen we elkaar vaker, gaan we bij elkaar langs en elke dag sturen we elkaar wel een whatsappje om te laten weten dat we aan elkaar denken.

Studententijd

Misschien omdat Gerard zijn moeder verloren heeft en ik mijn vader lijkt het verleden een veel belangrijkere rol te zijn gaan spelen in ons leven, vooral ons gemeenschappelijk verleden. De tijd dat we student waren, die vrolijke tijd toen alles nog mogelijk was, een tijd naar het leek zonder zorgen. We spreken vaak over die tijd, over de medestudenten, over de leraren en de behoefte om letterlijk terug te gaan naar die tijd word steeds groter.

Leraar Nederlands

Er was een leraar, de leraar Nederlands, die wij in onze studententijd heel erg bewonderde. Als docent, maar ook wat hij buiten de lessen om organiseerde. Samen met hem deden we aan ‘absurd toneel’, helemaal conform de jaren zeventig. Absurd toneel is een toneelgenre waarin de onlogische en irrationele aspecten van het leven benadrukt worden, vaak om de doelloosheid van het leven aan te geven. Helemaal in ons straatje. De leraar Nederlands schreef en regisseerde de stukken.  In één van de voorstellingen huppelde ik met kartonnen konijnenoren en knalrode gympen over het toneel al roepend : “Zazazabote” en Gerard rende verward het toneel op, hield stil in het midden van het toneel en zei, verward om zich heen kijkend: “Ik sta hier in de prut, en denk aan jou Piet Lut, gisteren vroeg je me om mijn hemd, nu vraag je om mijn vest, aan vragen heb ik de pest ”. Ik denk dat wij het allemaal veel leuker vonden dan het publiek. Maar genoten hebben we.

Ziekte van Parkinson

Tijdens een van onze gesprekken over die tijd besloten we Willem, de leraar Nederlands te gaan opzoeken. We waren al eens eerder bij hem op bezoek geweest. We wisten dat Willem de ziekte van Parkinson heeft maar tijdens onze laatste ontmoetingen was daar niets van te merken. We hadden totaal geen idee wat we konden verwachten, geen idee wat de ziekte van Parkinson inhoud maar toch maakten we een afspraak en zijn naar het verzorgingshuis gegaan waar Willem woont. Op de gang kwamen we Willem en zijn vrouw tegen, hand in hand, voetje voor voetje. Ik herkende Willem gelijk, nog steeds die twinkeling in zijn ogen, die lach.

Wandeling

We hebben een wandeling gemaakt door de tuin van het verzorgingshuis. Gerard en Willem voorop, al lachend en grappenmakend over vroeger. De vrouw van Willem en ik daarachter, pratend over de impact die de diagnose Parkinson op hun leven heeft gehad, hoe zij beide daarmee omgegaan zijn: veel gereisd, datgene gedaan zolang het kon en samen met hun kinderen genieten van alles wat het leven nog te bieden heeft. Ik vertelde over mijn dochter Marieke en haar diagnose Multiple Sclerose. Onderweg naar huis keek ik met heel veel plezier terug naar deze heel bijzondere ontmoeting en ik was ontzettend blij dat we gegaan waren.

Twijfels

Maar eenmaal thuis kreeg ik toch mijn twijfels. We zijn bij Willem op bezoek gegaan zonder ons van te voren af te vragen wat het voor hem betekende: de confrontatie met twee oud-studenten die hem vroeger zo bewonderden en hem nu terug zouden zien na die afschuwelijke diagnose Parkinson. We hadden ons van te voren moeten realiseren dat dat voor hem wel eens heel moeilijk zou kunnen zijn en bij zijn vrouw moeten informeren of Willem dat eigenlijk wel zou willen, ons bezoek. En daarom ga ik contact met haar opnemen en haar eerlijk vragen wat Willem en zij vonden van ons bezoek en of Willem het voor herhaling vatbaar vindt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Nieuw zorghotel Domstate verwelkomt eerste gasten

Het nieuwe zorghotel Domstate, van AxionContinu, is open en het is prachtig! De locatie is uniek en biedt daarom ook unieke zorg.

Gedeeld

op

door

Zorghotel Domstate

Het nieuwe zorghotel en behandelcentrum Domstate aan de Beneluxlaan 928 in Utrecht heeft onlangs de eerste gasten verwelkomd. En dat is bijzonder, want het zorghotel is niet zoals een verzorgingshuis of ziekenhuis. Maar juist een ideale plek om comfortabel en prettig te revalideren of te herstellen van een zware operatie. Ook voor Eerstelijns verblijf kan men overigens in het zorghotel terecht.

AxionContinu heeft het tweede zorghotel en behandelcentrum gerealiseerd, omdat er een groeiende behoefte is aan revalidatiemogelijkheden. Het bestaande zorghotel De Wartburg heeft te weinig capaciteit om aan de vraag te voldoen. Het nieuwe Domstate heeft maar liefst 42 kamers.

Topsport

De gasten die in Domstate verblijven, krijgen alle professionele begeleiding die zij nodig hebben voor een voorspoedig herstel. Er wordt nauw samengewerkt met de ziekenhuizen in de regio. Gast zijn in een zorghotel wil niet zeggen dat er rustig achterover geleund kan worden. Onder het motto ‘revalideren is topsport’ worden gasten uitgedaagd actief hun zelfstandigheid terug te winnen. Dat gebeurt in een omgeving die van alle gemakken is voorzien. Denk aan moderne therapiefaciliteiten, een restaurant met bar en loungeruimtes.

Hotelgevoel

Begin 2017 is het gebouw, dat oorspronkelijk een woonzorgcentrum was, geheel gestript en getransformeerd tot het moderne Domstate. Het hotelgevoel is het uitgangspunt. Domstate beschikt over moderne voorzieningen zoals comfortabele kamers, goed uitgeruste therapieruimtes, een restaurant, binnentuin en terras. Bij het interieur is veel aandacht besteed aan stijl, kleur en groen, want revalideren en herstellen gaat beter in een comfortabele, prettige omgeving.

Voorzieningen voor diagnostiek

Op de begane grond is het GezondheidsLab gevestigd. Daar kunnen wijkbewoners terecht voor vrijwel alle vormen van diagnostiek en bijvoorbeeld bloedprikken. Het GezondheidsLab is een initiatief van Saltro en de Huisartsen Uitrecht Stad (HUS) in samenwerking met het Diakonessenhuis, St. Antoniusziekenhuis en het UMCU.

Meer weten over zorghotel Domstate?

Domstate is een locatie van AxionContinu, een organisatie voor wonen, zorg en revalidatie met locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Wil je meer weten over de Domstate of de andere zorghotels van AxionContinu? Bezoek dan eens de website of volg de organisatie op Facebook.

Lees verder

Nieuws

Jeugdherinneringen die mijn dag goedmaken

Blogger Alice Bunt komt tijdens het uitlaten van haar hond Bika jeugdherinneringen tegen in het bos. Herinneringen die haar dag helemaal goedmaken.

Gedeeld

op

door

Jeugdherinneringen
Foto: Alice Bunt

Tijdens een van mijn wandelingen met Hond Bika door de vele bossen en groengebieden in en rond Almere, kwam ik een jeugdherinnering tegen. Zomaar, tussen de takken van een hazelnootstruik. Het waren kettingen van lege pinda’s, de nootjes opgegeten door de vogels. De kettingen waren waarschijnlijk opgehangen door de kinderen van de school die er vlak bij stond. Een speciale school voor speciale kinderen.

De school ligt helemaal in het groen, weggestopt, verborgen lijkt wel, ver weg van andere scholen en andere kinderen. Alleen de school voor de kinderen uit het asielzoekerscentrum ligt vlakbij. Ik denk niet dat het de bedoeling is, deze kinderen weg te stoppen, te verbergen. De school ligt mooi, veel groen, geen wegen al te dichtbij. Geen heimelijke, starende blikken van voorbijgangers, geen pesterijen van andere kinderen. Voor de kinderen ideaal. Maar het geeft mij toch een beetje een naar gevoel.

Pesten is van alle tijden

Ik ben geboren in Utrecht en heb daar de eerste jaren van mijn schoolcarrière doorgebracht op de eerste Jenaplanschool van Nederland. Een geweldige school waar ook kinderen die niet zo goed konden meekomen zeer welkom waren. Pesten is van alle tijden. Ondanks dat de school heel goed oplette dat deze kinderen niet gepest werden, waren juist deze kinderen het doelwit van pesterijen als de meesters en juffen even niet opletten. En buiten de schooltijden natuurlijk wanneer er geen controle meer was. “Debiel,” en “mongool” waren veel gehoorde scheldwoorden. Ook ik werd gepest, ook ik kon niet mee komen, ik was dyslectisch.

Kettingen van pinda’s

Ik doe Hond Bika aan de riem zodra de kinderen naar op ons af komen rennen. Bika is een hond uit Spanje en kan nogal schichtig reageren op onverwachte bewegingen. “Mogen we de hond aaien?” vragen de kinderen. Ze steken hun handen door tralies van het hek dat om de speelplaats geplaatst is. Ik leg uit dat dat niet kan, dat Hond Bika geen kinderen gewend is en dat ze kan bijten als ze schrikt. Sommige kinderen deinzen vol ontzag achteruit. Andere kinderen geloven het niet helemaal. Hond Bika lijkt net een teddybeer, haar zachte, bruine vacht nodigt uit om te aaien en met haar grappige oren kun je je haast niet voorstellen dat deze hond wel eens zou kunnen bijten. Omdat sommige kinderen blijven aandringen zeg ik gedag, loop verder en kom weer bij de kettingen van pinda’s terecht.

Jeugdherinneringen

En daar, bij de hazelnotenstruik denk ik aan mijn moeder, aan de flat in Utrecht waar we woonden en aan winterse avonden. Mijn moeder spreidde allemaal kranten uit op de tafel en strooide daarop ongepelde pinda’s. Mijn moeder gaf ons een stopnaald met een draad eraan en dan rijgen maar, de naalden zonder punt door de harde schil van de pinda’s wurmend. We drukten het uiteinde van de naald op de tafel door de schil van de pinda en probeerden daarna de naald door de schil te trekken. Ik voel nog de topjes van mijn vingers. De pinda’s die kapot gingen mochten we opeten. De kettingen werden opgehangen aan het balkon voor de vogels. Mooie, onverwachte jeugdherinneringen, ver weg gestopt in een diep kuiltje van mijn geheugen en nu weer helemaal levend aanwezig. Zomaar een cadeautje dat mijn hele dag goedmaakt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Meest gelezen