menu

Wisselende stemmingen en de zin van ons bestaan

Wisselende stemmingen, iets waar blogger Alice Bunt al vaker over heeft geschreven. Iets waar zij zelf regelmatig mee te maken heeft. Maar hoe gaat zij hiermee om? En hoe gebruikt zij deze wisselende stemmingen in haar fotografie?

Freudvoll
Und leidvoll,
Gedankenvoll sein,
Hangen
Und bangen
in schwebender Pein,
Himmelhoch jauchzend,
zum Tode betrübt –
Glücklich allein
Ist die Seele, die liebt.

– Johann Wolfgang von Goeth

Verzameling voorwerpen

Afhankelijk van mijn stemming kijk ik omhoog, naar de lucht boven me of naar beneden, naar de grond. Vooral tijdens een depressieve periode kijk ik omlaag, naar de grond, probeer ik te ‘aarden’. Op de grond vind ik van alles. Zo heb ik inmiddels een hele verzameling gevonden voorwerpen: schoenen, handschoenen, mutsen, knuffels. Maar ook veertjes. En bij goed licht, gewoon buiten in mijn achtertuin fotografeer ik al die veertjes, een voor een, allemaal verschillend, allemaal even mooi.

Een veertje

Foto: Alice Bunt

Dood muisje

En dan, op een dag, onverwachts, zomaar tijdens een van mijn wandelingen, ligt hij daar, aan de kant van het fietspad, een dood muisje, een spitsmuis, een verkeersslachtoffer van een fiets of een brommer. Sinds de dood van mijn moeder ben ik gefascineerd door de dood, is hij altijd bij me, heeft hij me in zijn greep. Soms is hij een vertrouwde metgezel, soms een schrikbeeld. Dan ben ik bang voor de dood, bang dat hij iemand waarvan ik heel veel houd met zich mee gaat nemen.

Het laatste moment

Vaak denk ik na over mijn eigen dood, over dat laatste moment, hoe dat zou zijn: van leven naar niet meer leven; van zijn naar niet meer zijn; van denken naar leegte; van voelen naar het niets. Ik ben niet bang voor de dood, mijn eigen dood. Ik geloof niet in een leven na de dood, in een laatste oordeel of in reïncarnatie. Als de dood komt houdt voor mij het leven op terwijl voor alles en iedereen het leven doorgaat. Maar toch, dat ene moment: zou ik beseffen dat voor mij het leven echt ophoudt? Zou ik er op juist dat ene moment vrede mee hebben? Zou ik, in die laatste fractie van een seconde toch verder willen leven, toch willen dat er geen einde aankwam? Zou ik op het allerlaatste moment bang zijn omdat ik besef dat ik van het leven van mijn geliefden nooit meer, maar dan ook echt nooit meer deel uit zal maken?

Een dood muisje

Foto: Alice Bunt

Wisselende stemmingen

Ik kijk naar het dode spitsmuisje. Voor hem kwam het einde onverwacht, een nietig leventje dat ophield te bestaan zonder dat een mens daar ook maar bij stil stond. In mijn tas zoek ik naar een plastic zakje. Het muisje gaat met me mee, naar huis, zodat ik het kan fotograferen zodat er, nadat ik er allang niet meer ben, nog steeds een foto is van dit dode muisje.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt is documentair fotograaf. Op open en persoonlijke wijze blogt ze op NED7 over de invloed van haar bipolaire stoornis op haar dagelijks leven én vertelt ze over de kunstprojecten die zij onderneemt.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten