Nieuws

Wij zijn allemaal mensen, uit alle windstreken

Waarom vluchten mensen? En waarom zijn andere mensen daar zo bang voor? We zijn allemaal mensen die een beter leven willen.

Wij zijn allemaal mensen

Het is zondagochtend, vroeg, mistig en koud. Ik wandel met Hond Bika door het nog schemerige bos waar op de weg langs het bos op een normale doordeweekse dag de auto’s luidruchtige sporen trekken op het natte wegdek. Maar nu is het stil, geen auto’s, in de verre verte een trein en vliegtuigen. Heel af en toe vliegen ze recht boven me en soms zo laag dat het net lijkt alsof ze de boomtoppen raken, ik bijna de mensen kan zien die achter de raampjes zitten, ingesnoerd voor de landing op Schiphol.

“Waar gaan al die mensen naar toe?” vraag ik me af, “waar komen ze vandaan? Al die mensen in vliegtuigen, al die reizigers die zich en masse verplaatsen, hoog boven de wereld; het hele jaar door een volksverhuizing van mensen onderweg naar plezier en vermaak, naar luxe en comfort, naar besprekingen en congressen. Allemaal mensen uit de ‘eerste’ wereld die zich een vliegticket kunnen veroorloven; mensen die in het vliegtuig hun krantje lezen, een mening hebben over het nieuws en zich dan voorbereiden op hun bestemming.

Op de vlucht

En onder al die reizigers uit ‘het westen’, op het oppervlak van de wereld, is er een andere volksverhuizing aan de gang; een volksverhuizing van mensen op de vlucht voor honger, geweld, oorlog, armoede. En volksverhuizing van Afrika naar Europa, van Zuid- naar Noord-Amerika, van Azië naar Australië. Lopend; in duurbetaalde jeeps van mensensmokkelaars; in wankele bootjes drijvend op een zee met alleen maar water om zich heen. Mensen verlangend naar een heel klein beetje veiligheid en op iets wat op een toekomst lijkt; mensen die hopen op een beter bestaan, als illegaal, voor een hongerloontje werkend in het westen, uitgebuit, maar altijd nog beter dan waar ze vandaan kwamen.

Vluchtelingen

En tijdens hun tocht stuiten deze mensen, deze volksstroom van vluchtelingen, deze volksverhuizers, op muren, soldaten, hekwerken; ze stuiten op onwil, onbegrip en vernedering. Het lijkt wel of zijzelf de oorzaak zijn van hun ellende, alsof zijzelf de oorzaak zijn van de corruptie in hun eigen land, het geweld, de bendeoorlogen, de armoe, de discriminatie. Want we weten het allemaal: mensen verlaten niet voor niets huis en haard, familie, dorpen en steden omdat zij daar een toekomst zien.

Veilige Westen

Ik wandel in het bos, met Bika, in de verte hoor ik de vliegtuigen en ik vraag me af waarom ik hier geboren ben, in Nederland, een land in het veilige ‘westen’; een land waar ik alles heb wat mijn hartje begeerd. Ik heb dit jaar zelf een kerstkaart getekend, van een jonge moeder met haar kind. Want laten we eerlijk zijn, Jozef, Maria en Jezus waren ook op de vlucht voor geweld, het geweld van Herodes die een massaslachting aanrichtte onder de kinderen van Bethlehem alleen maar omdat hij bang was voor zijn positie als koning.

Wij zijn allemaal mensen

Mijn ouders waren protestant en ondanks dat ik zelf niet meer geloof heb ik heel veel van mijn ouders geleerd. Zij waren voor de oorlog geboren, hebben meegemaakt dat Joodse mensen op de vlucht voor het Nationaal Socialisme in Duitsland hier op een muur botsten, niet welkom waren. Zij hebben gezien dat meer dan 100.000 Joodse mensen uit Nederland afgevoerd werden naar concentratiekampen. En die combinatie: hun geloof en ervaring hebben mij geleerd niet te denken in ‘wij tegenover zij’ maar alleen in ‘wij, ons, mensen’. Een manier van leven en denken waaraan ik hoop nog steeds trouw te zijn.

Meer weten?

Ik geloof heel erg in het goede en bijzondere werk dat Vluchtelingenwerk doet. Wil je meer weten over hun? Bezoek dan hun website.

Ook interessant

Scroll to top blauw