Volg ons online

Nieuws

Storm Harvey zet bejaarden in de kou

Storm Harvey liet dit weekend een spoor van verwoesting achter en zette deze bejaarden letterlijk tot aan hun middel in het water.

Gedeeld

op

Storm Harvey

Storm Harvey trok dit weekend door de staat Texas in de Verenigde Staten en liet een spoor van verwoesting achter. De tropische storm had zelfs zoveel invloed op het weer in de staat dat in de stad Houston een verzorgingshuis onder water kwam te staan.

Achttien bewoners van het verzorgingshuis ‘La Vita Bella’ stonden letterlijk tot aan hun middel in het regenwater toen schrijver Timothy McIntosh deze foto nam die later viral ging via Twitter.

Schreeuw om hulp

De hevige regenval kon het verzorgingshuis duidelijk niet aan, waardoor het waterpeil steeg en de bewoners geen kant meer op konden. De schreeuw om hulp van Timothy McIntosh werd gelukkig snel gehoord door de plaatselijke hulpdiensten die direct in actie kwamen. “We zijn grootmoeders en grootvaders aan het redden met helikopters”, aldus rampenbestrijder David Popoff via de website The Daily News.

Storm Harvey nog niet over

De bewoners zelf leken niet erg onder de indruk. Op de foto waren zo kalm dat op Twitter de authenticiteit van het beeld eventjes in twijfel werd getrokken. Toch bleek het tafereel echt, zo bevestigde David Popoff. Gelukkig waren de ouderen snel gered en konden ze in veiligheid worden gebracht. De ellende die de storm aanrichtte is nog lang niet over. Het gaat dus waarschijnlijk nog even duren voordat de bewoners weer terug kunnen naar hun eigen appartementjes.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Nieuw zorghotel Domstate verwelkomt eerste gasten

Het nieuwe zorghotel Domstate, van AxionContinu, is open en het is prachtig! De locatie is uniek en biedt daarom ook unieke zorg.

Gedeeld

op

door

Zorghotel Domstate

Het nieuwe zorghotel en behandelcentrum Domstate aan de Beneluxlaan 928 in Utrecht heeft onlangs de eerste gasten verwelkomd. En dat is bijzonder, want het zorghotel is niet zoals een verzorgingshuis of ziekenhuis. Maar juist een ideale plek om comfortabel en prettig te revalideren of te herstellen van een zware operatie. Ook voor Eerstelijns verblijf kan men overigens in het zorghotel terecht.

AxionContinu heeft het tweede zorghotel en behandelcentrum gerealiseerd, omdat er een groeiende behoefte is aan revalidatiemogelijkheden. Het bestaande zorghotel De Wartburg heeft te weinig capaciteit om aan de vraag te voldoen. Het nieuwe Domstate heeft maar liefst 42 kamers.

Topsport

De gasten die in Domstate verblijven, krijgen alle professionele begeleiding die zij nodig hebben voor een voorspoedig herstel. Er wordt nauw samengewerkt met de ziekenhuizen in de regio. Gast zijn in een zorghotel wil niet zeggen dat er rustig achterover geleund kan worden. Onder het motto ‘revalideren is topsport’ worden gasten uitgedaagd actief hun zelfstandigheid terug te winnen. Dat gebeurt in een omgeving die van alle gemakken is voorzien. Denk aan moderne therapiefaciliteiten, een restaurant met bar en loungeruimtes.

Hotelgevoel

Begin 2017 is het gebouw, dat oorspronkelijk een woonzorgcentrum was, geheel gestript en getransformeerd tot het moderne Domstate. Het hotelgevoel is het uitgangspunt. Domstate beschikt over moderne voorzieningen zoals comfortabele kamers, goed uitgeruste therapieruimtes, een restaurant, binnentuin en terras. Bij het interieur is veel aandacht besteed aan stijl, kleur en groen, want revalideren en herstellen gaat beter in een comfortabele, prettige omgeving.

Voorzieningen voor diagnostiek

Op de begane grond is het GezondheidsLab gevestigd. Daar kunnen wijkbewoners terecht voor vrijwel alle vormen van diagnostiek en bijvoorbeeld bloedprikken. Het GezondheidsLab is een initiatief van Saltro en de Huisartsen Uitrecht Stad (HUS) in samenwerking met het Diakonessenhuis, St. Antoniusziekenhuis en het UMCU.

Meer weten over zorghotel Domstate?

Domstate is een locatie van AxionContinu, een organisatie voor wonen, zorg en revalidatie met locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Wil je meer weten over de Domstate of de andere zorghotels van AxionContinu? Bezoek dan eens de website of volg de organisatie op Facebook.

Lees verder

Nieuws

Jeugdherinneringen die mijn dag goedmaken

Blogger Alice Bunt komt tijdens het uitlaten van haar hond Bika jeugdherinneringen tegen in het bos. Herinneringen die haar dag helemaal goedmaken.

Gedeeld

op

door

Jeugdherinneringen
Foto: Alice Bunt

Tijdens een van mijn wandelingen met Hond Bika door de vele bossen en groengebieden in en rond Almere, kwam ik een jeugdherinnering tegen. Zomaar, tussen de takken van een hazelnootstruik. Het waren kettingen van lege pinda’s, de nootjes opgegeten door de vogels. De kettingen waren waarschijnlijk opgehangen door de kinderen van de school die er vlak bij stond. Een speciale school voor speciale kinderen.

De school ligt helemaal in het groen, weggestopt, verborgen lijkt wel, ver weg van andere scholen en andere kinderen. Alleen de school voor de kinderen uit het asielzoekerscentrum ligt vlakbij. Ik denk niet dat het de bedoeling is, deze kinderen weg te stoppen, te verbergen. De school ligt mooi, veel groen, geen wegen al te dichtbij. Geen heimelijke, starende blikken van voorbijgangers, geen pesterijen van andere kinderen. Voor de kinderen ideaal. Maar het geeft mij toch een beetje een naar gevoel.

Pesten is van alle tijden

Ik ben geboren in Utrecht en heb daar de eerste jaren van mijn schoolcarrière doorgebracht op de eerste Jenaplanschool van Nederland. Een geweldige school waar ook kinderen die niet zo goed konden meekomen zeer welkom waren. Pesten is van alle tijden. Ondanks dat de school heel goed oplette dat deze kinderen niet gepest werden, waren juist deze kinderen het doelwit van pesterijen als de meesters en juffen even niet opletten. En buiten de schooltijden natuurlijk wanneer er geen controle meer was. “Debiel,” en “mongool” waren veel gehoorde scheldwoorden. Ook ik werd gepest, ook ik kon niet mee komen, ik was dyslectisch.

Kettingen van pinda’s

Ik doe Hond Bika aan de riem zodra de kinderen naar op ons af komen rennen. Bika is een hond uit Spanje en kan nogal schichtig reageren op onverwachte bewegingen. “Mogen we de hond aaien?” vragen de kinderen. Ze steken hun handen door tralies van het hek dat om de speelplaats geplaatst is. Ik leg uit dat dat niet kan, dat Hond Bika geen kinderen gewend is en dat ze kan bijten als ze schrikt. Sommige kinderen deinzen vol ontzag achteruit. Andere kinderen geloven het niet helemaal. Hond Bika lijkt net een teddybeer, haar zachte, bruine vacht nodigt uit om te aaien en met haar grappige oren kun je je haast niet voorstellen dat deze hond wel eens zou kunnen bijten. Omdat sommige kinderen blijven aandringen zeg ik gedag, loop verder en kom weer bij de kettingen van pinda’s terecht.

Jeugdherinneringen

En daar, bij de hazelnotenstruik denk ik aan mijn moeder, aan de flat in Utrecht waar we woonden en aan winterse avonden. Mijn moeder spreidde allemaal kranten uit op de tafel en strooide daarop ongepelde pinda’s. Mijn moeder gaf ons een stopnaald met een draad eraan en dan rijgen maar, de naalden zonder punt door de harde schil van de pinda’s wurmend. We drukten het uiteinde van de naald op de tafel door de schil van de pinda en probeerden daarna de naald door de schil te trekken. Ik voel nog de topjes van mijn vingers. De pinda’s die kapot gingen mochten we opeten. De kettingen werden opgehangen aan het balkon voor de vogels. Mooie, onverwachte jeugdherinneringen, ver weg gestopt in een diep kuiltje van mijn geheugen en nu weer helemaal levend aanwezig. Zomaar een cadeautje dat mijn hele dag goedmaakt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Afscheid nemen van mijn vrienden

Blogger Alice Bunt is onderweg naar Utrecht om een goede vriend te ontmoeten. Voor de laatste keer. Afscheid nemen van vrienden omdat ze last heeft van een bipolaire stoornis is heel normaal geworden voor haar.a

Gedeeld

op

door

Afscheid nemen van mijn vrienden
Foto: Alice Bunt

Afscheid nemen is voor mij een van de moeilijkste en pijnlijkste aangelegenheden die er zijn: iemand gedag zeggen maar het voelt als vaarwel. Nog een keer omkijken met het gevoel dat dit het einde is van een relatie, van een liefde, een heel bijzondere liefde die duurde vanaf mijn studententijd maar waaraan  nu een einde is gekomen; het gevoel hebben dat dit de laatste keer is die gebogen rug ooit te zien en die slepende gang te zien verdwijnen in de gekleurde tunnel van Utrecht Centraal.

We hadden afgesproken voor De Oude Hortus in Utrecht. In de trein voel ik het al: mijn bipolaire aandoening gaat opspelen. Ik wordt druk in mijn hoofd: geluiden klinken snerpend, gillen door elkaar, brullen en krijsen, complete chaos. Wat nu, afzeggen? Ik had me zo op deze ontmoeting verheugd, weer even jong zijn, weer even dat gevoel, dat veilige, weer even niet overal alleen voor staan, even wegstappen, iemand anders worden, maar vooral: weer voelen, liefde voelen voor iemand en blij zijn met die liefde.

Het gaat mis

“Beheers je Alice,” denk ik, “beheers je, misschien red je het, misschien wordt de chaos niet te groot, focus je op buiten, het landschap, wat je ziet, laat de manie het niet overnemen.” Ik kijk naar de molen bij Weesp, het Naardermeer, de autowegen, de bouwactiviteiten om Utrecht Centraal. Als ik uitstap ben ik weer enigszins gekalmeerd, check uit en loop de stationshal binnen. Maar daar slaat de paniek weer toe: waar is de bus? Verward loop ik door de hal, mensen aansprekend, vragend, zoekend, lijn 2 toch? En waar zijn de bushaltes. Dan vind ik de bushaltes en lijn 2, stap in en houd angstvallig de aankondigingen van de haltes in de gaten. Universiteitsmuseum, ik stap uit, zoek De Oude Hortus en daar staat hij, Anton, koud, geïrriteerd, de wenkbrauwen gefronst. Ik ben meer dan een half uur te laat.

Afscheid nemen

Ik lijd aan ontremde manieën. Het meest erge daarvan is de boosheid, ik wordt niet vrolijk, euforisch maar boos, paranoia zelfs. Ik heb het gevoel dat ik constant om me heen moet kijken, ik ben achterdochtig, geloof niet meer wat er tegen me gezegd wordt. Als ik spreek hoor ik het boze in mijn eigen stem, raak geïrriteerd, verontwaardigd, verhef mijn stem. En ook als Anton en ik door de Hortus lopen moet ik me uit alle macht beheersen. Om weer in de realiteit terug te komen maak ik praatjes met vreemden, zomaar, spontaan spreek ik totaal onbekenden aan, druk pratend en gebarend. Als we weer terug gaan naar het Centraal station nemen we afscheid in de gekleurde noordtunnel van Utrecht Centraal. Ik weet dat het voorbij is, ik omhels Anton nog een laatste keer en kijk hem na als hij de andere kant oploopt.

Verdrietig

Onderweg huil ik en denk aan al die mensen die ik verloren heb, kwijt geraakt ben alleen maar door mijn bipolaire stoornis. Al die mensen die zomaar verdwenen en die ik heb laten verdwijnen door simpelweg niets meer van me te laten horen uit schaamte. En nu dan Anton. Het kost me steeds meer moeite om nieuwe vriendschappen aan te gaan, om me opnieuw te binden. Thuis wacht Hond Bika op me. Even vrolijk als altijd verwelkomt ze me. Samen gaan we wandelen en ik vertel haar, al huilend het hele verhaal.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Meest gelezen