menu

Roeien met de riemen die je hebt

Nooit opgeven als het tegenzit. Het stond daar zo blij en optimistisch, zo vol verwachting boven aan mijn laatste blog, in dikke letters nog wel. Maar achteraf was een van de bestuursleden van het Cliënten Service Centrum (CSC), een vereniging voor (ex)psychiatrische patiënten, toch niet zo blij met de initiatieven van Hein Walter en mij: ze kosten namelijk geld.

Niet dat het geld er niet is, ieder jaar wordt een deel van de subsidie teruggestort naar de gemeente. Maar de subsidie was niet voor onze initiatieven bedoeld. Een groot gedeelte van de subsidie was begroot voor het inhuren van een ervaringsdeskundige, niet voor het inhuren van externe mensen die zich betrokken voelen bij (ex) psychiatrische patiënten.

Psychiatrische patiënten

Het bestuur had mij gevraagd of ik de functie van ervaringsdeskundige op me wilde nemen. Voortvarend als ik ben, ben ik aan de slag gegaan. Het is mijn overtuiging dat psychiatrische patiënten gebaad zijn met het zich uiten via kunst: tekenen, schilderen, keramiek, dichten, noem maar op. Zo ken ik een ex-patiënte die zichzelf verwondde. Haar armen zitten onder de littekens van al die keren dat zij zichzelf gesneden heeft. Tijdens een tijdelijk verblijf in een psychiatrische inrichting is zij begonnen met het maken van kleurrijke schilderijen die zij later ging bekrassen zonder het schilderij te beschadigen. Nu maakt zij schitterende schilderijen, doet vrijwilligerswerk en heeft haar aandoening onder controle met medicatie.

Roeien met de riemen die je hebt

Samen met de enige overgebleven vrijwilliger hebben we een programma gemaakt met als achtergrond iedere ochtend een activiteit te organiseren zoals samen tekenen, stembevrijding, ansichtkaarten maken voor mensen op de gesloten afdeling van De Meregaard, de afdeling van GGZ Centraal. Maar ook samen wandelen en zwemmen. Allemaal activiteiten die mensen met anderen in contact brengt zodat ze hopelijk een stapje verder komen naar weer actief deelnemen aan de maatschappij. Ik had aangeboden alleen een vrijwilligersbijdrage te ontvangen om voor een aantal van de activiteiten mensen in te kunnen huren om die activiteit te kunnen begeleiden. Ook de Poëtische Portretten, een mooie manier om ‘uit de kast te komen’ zodat (ex)psychiatrische patiënten kunnen laten zien wat het voor hen betekend een psychiatrische aandoening te hebben was een onderdeel van ons programma

Ik weet het even niet meer

Maar helaas, de voorstellen “paste niet in de doelstelling”, “konden niet verantwoord worden naar de gemeente”, “konden ook door andere instellingen uitgevoerd worden” en men was zelfs “bang voor gezichtsverlies binnen de contacten met de verschillende ambtenaren”. En nu? Ik weet het even niet meer. Wil ik op deze manier wel door? Wil ik voor iedere activiteit slag moeten leveren met een bestuur? Maar ook: hoe kom ik aan de financiële middelen om toch mijn ideeën te realiseren of zijn ze echt niet meer van deze tijd? Zijn het niet de bezuinigingen maar achterhaalde ideeën waardoor deze activiteiten verdwenen zijn uit de programma’s van de GGZ.

Het idee: een centrum voor (ex)psychiatrische patiënten gedraaid door henzelf met activiteiten die hen helpt hun plaats te vinden in deze maatschappij spreekt me erg aan en ik geloof erin, samen met die psychiatrische patiënten die ik gesproken heb. Maar voor nu: uithuilen, diep ademhalen en kijken wat wel, zonder het CSC, gerealiseerd kan worden.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt is documentair fotograaf. Op open en persoonlijke wijze blogt ze op NED7 over de invloed van haar bipolaire stoornis op haar dagelijks leven én vertelt ze over de kunstprojecten die zij onderneemt.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten