Nieuws

Van mijn reis naar Marokko terug in winters Nederland

Net terug van haar reis naar Marokko moet blogger Alice Bunt zich weer aanpassen aan het leven hier in het ijskoude winterse Nederland.

Reis naar Marokko

Mijn pols is gebroken én ik heb een heerlijke reis naar Marokko gemaakt. Mijn pols in het gips is mee geweest, samen hebben we de koffer hotel in hotel uit gedragen, genoten van de schitterende landschappen, Sahara-duinen opgeklommen en met mijn medereizigers gegeten, gepraat, gelachen en genoten. En nu ben ik weer thuis, de koffer is uitgepakt, mijn pols is uit het gips en ik probeer terug te keren naar de orde van alle dag.

Ik vind het moeilijk, terugkeren naar het dagelijkse leven. Na de reis naar Marokko is de tegenstelling groot: er wordt niet meer voor me gezorgd, ik moet zelf weer zorgen, ik ben zelf weer verantwoordelijk. Niet dat ik dat erg vind of niet kan. Natuurlijk ben ik in staat verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen beslissingen, mijn eigen leven. Ik ben er zelfs trots op dat ik, ondanks mijn bipolaire stoornis, zelfstandig ben, mijn eigen keuzes maak en achter mijn eigen besluiten kan staan. Maar nu, na die schitterende reis naar Marokko, heb ik het moeilijk. Het leven van alle dag valt me zwaar.

Geen verdriet

Heel langzaam wordt ik getrokken naar een drempel waar ik alleen maar overheen hoef te stappen, een drempel waarachter een wereld ligt die ik maar al te goed ken. Een wereld waarin ik niets meer voel, alles onbelangrijk is, geen verdriet is om het verlies van mijn vader, geen angst is voor de toekomst, geen onzekerheid over de toekomst van mijn dochter Marieke met Multiple Sclerose, geen twijfels zijn. Een wereld waarin alles onbelangrijk is, er niets anders bestaat dan leegte; een wereld waarin een echte glimlach verandert in een grijns, een grimas; een wereld waarin antwoorden een opsomming zijn van woorden; een wereld waarin empathie theater is. En het aller aller ergste: een wereld waarin geen liefde is, voor niets, voor niemand.

Op mijn reis naar Marokko

Ik kom steeds dichter bij de drempel, kijk in de afgrond. Maar dan kijk ik achterom en zie de lichtjes van al die mensen van wie ik houd en die van mij houden. De vriendinnen van de leesclub; een vriendin die een lief whatsappje stuurde vlak voordat ik weg ging op mijn reis naar Marokko; een andere vriendin die zodra ik thuis was gauw even een potje met blauwe druifjes langs kwam brengen om me welkom terug te heten en een allerliefste vriend die ook nu weer in staat is de meest donkere plekjes in mij te verlichten. En natuurlijk mijn dochter Marieke, mijn voorbeeld, die ondanks alles positief blijft.

Vreselijk veel liefde

Ik loop weg van de drempel naar al die grote en kleine lichtjes. Ik roep Bika, mijn hond, samen wandelen we door het bos. Met de zon in mijn gezicht hoor ik een specht roffelen en een vogel zingen als signaal dat de winter bijna voorbij is. Als we weer thuis zijn wacht mijn dochter op me, voorzichtig omhels ik haar, voel haar warmte op mijn lippen en ik voel hoe vreselijk veel ik van haar houd.

Ook interessant

Scroll to top blauw