Volg ons online

Nieuws

Oud worden in Japan

In Japan hebben ze te kampen met dezelfde problemen als hier. Oud worden in Japan is namelijk niet veel anders dan in Nederland.

Gedeeld

op

Oud worden in Japan

Japan is het meest vergrijsde land van de wereld. Daar kennen ze dus veel van dezelfde problemen als hier in Nederland. NED7 expert Yvonne Witter, van Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, ging tijdens haar vakantie, in dit bijzondere land, op bezoek bij het Dream Lake Village, een dagopvangcentrum voor ouderen in Tokyo.

In Japan proberen ze ouderen zo lang mogelijk vitaal en zelfredzaam te houden en in Dream Lake Village stimuleren ze dat door ouderen punten te laten verdienen als ze zich inspannen. Alles om activiteit bij ouderen te stimuleren.

Punten verdienen voor koffie

Dagelijks kunnen ouderen in Tokyo naar Dream Lake Village komen, waar zij kunnen kiezen uit een groot aantal verschillende activiteiten. Van zingen tot brood bakken en van hout bewerken tot films kijken of sporten. In Dream Lake Village is er veel keus. Maar dat is nog niet alles. Door het hele gebouw heen staan overal beweegspelletjes, denkspelletjes en heel veel andere continue uitdagingen, waar ouderen makkelijk aan deel kunnen nemen. Hoe meer zij van dit soort spelletjes doen, hoe meer ‘Yume’ ze kunnen verdienen. Yume is een soort monopoly-geld. En dit ‘geld’ kunnen ze weer inwisselen voor lunch, koffie of snacks. Ook is er een winkeltje waar ze dit geld kunnen gebruiken én zelfs een casino!

Het uitgangspunt van deze activiteiten: ‘Use it or lose it’, ofwel: zo lang mogelijk je eigen functies blijven gebruiken, anders verlies je ze heel snel. Iets wat ze in de woonvoorzieningen van Humanitas in Rotterdam ook al volledig hebben omarmd. En om dit nog verder door te trekken is het ook de bedoeling dat iedereen zelf alles doet. Zo moeten de ouderen zelf hun eetstokjes en bordje afwassen als ze hebben geluncht, of hun koffie inschenken als zij dat willen. En elkaar helpen hoort daar ook bij.

Oud worden met een gezond brein

In Dream Lake Village is ook een ruimte gemaakt waar ouderen met hulp van een ergotherapeut oefeningen kunnen doen die hun helpen zich thuis beter te redden. In een nagebouwde badkamer kunnen ouderen bijvoorbeeld oefenen hoe zij zich thuis zelf kunnen douchen. En neem je de trap in plaats van een lift, dan verdien je ook direct weer wat Yume. Iedere dag bezoeken zo’n 75 ouderen het opvangcentrum, terwijl ze goed in de gaten worden gehouden door het personeel. Het is een levendige plek waar veel gebeurt. Zo speelt een oude dame piano, terwijl een oude heer op een toestel wat oefeningen doet en weer ergens anders is iemand anders vol trots zijn zelfgemaakte houten kunstwerk aan het tonen. Een omgeving die inspireert. Dat blijkt ook uit de zaal waar buurtbewoners een spel spelen. Want ook zij zijn welkom in het opvangcentrum.

Vraag is groter dan het aanbod

Ik word door de oprichter, de heer Fujiwara, enthousiast rondgeleid. In Japan zijn 8 van dit soort opvangcentra, maar de vraag is vele malen groter dan het aanbod. Ook in Taiwan en Zuid-Korea openen binnenkort soortgelijke huizen. Boven de dagopvang is er ook nog een ruimte voor respijtzorg. Hier kunnen zo’n 20 ouderen 3 dagen verblijven terwijl hun echtgenoten of familie even een adempauze nemen. Maar net als hier in Nederland zijn er in Japan ook grote discussies gaande over de betaalbaarheid van hun zorg. Mieko Hinokidani is professor aan de Kyoto Prefectural Universiteit. Zij vertelt mij dat er door de overheid in Japan, net als in Nederland, gekeken wordt naar het stimuleren van allerlei gemeenschappelijke woonvormen. In Kyoto laat zij mij een pas gerenoveerd wooncomplex zien, waar jong en oud met elkaar wonen en waar ook een dagopvang bij is gebouwd. Ook in Japan zijn deze woonvormen hard nodig om de snel groeiende groep ouderen te kunnen huisvesten.

Het land van de techniek

Japan is natuurlijk hét land van technische snufjes, robotica en andere slimmigheden. Dus dacht ik dat dit nieuw gebouwde wooncomplex vol zou zitten met dergelijke techniek. Toch blijkt dit niet het geval. Mieko Hinokidani vertelt dat er vooral gekeken is om de interactie tussen bewoners en bezoekers te stimuleren. Japan experimenteert heel veel met robotzorg, maar ziet ook dat het belangrijk is dat mensen onderling contact hebben. Wel is er in het gebouw rekening gehouden met de leeftijd van de bewoners en zijn de faciliteiten daarop aangepast. Maar er is vooral ook gekeken naar een zo gevarieerd mogelijke samenstelling van de bewoners, om interactie te stimuleren. Ondanks alle veranderingen in de Japanse maatschappij vertelt Hinokidani dat het toch nog steeds in de genen van de Japanners zit om voor elkaar en vooral voor de ouderen te zorgen en naar elkaar om te kijken.

Dream Lake Village in Japan

Weetjes over Japan

  • Er zijn 58.820 Japanners die 100 jaar of ouder zijn.
  • Japanse mannen worden gemiddeld 80 jaar, terwijl Japanse vrouwen gemiddeld 86 jaar worden. De gemiddelde levensverwachting in Japan is dus 83 jaar.
  • Japan kent in de nabije toekomst zo’n 30 miljoen Japanners van 65 jaar en ouder.
  • In 2060 is 40% van de Japanse bevolking ouder dan 65 jaar en 29% ouder dan 80 jaar.
  • De Japanse bevolking gaat drastisch krimpen. Nu zijn er nog 127 miljoen Japanners, terwijl dat er zo’n 87 miljoen zullen zijn in 2060.

Yvonne Witter is adviseur bij het Aedes Actiz en weet alles over woonvormen voor ouderen.

Advertentie

Nieuws

Vroeger was alles anders

Blogger Alice Bunt gaat samen met haar studiegenoot Gerard op bezoek bij hun leraar Nederlands van vroeger.

Gedeeld

op

door

Vroeger was alles anders
Foto: Alice Bunt

Ik heb een vriend, Gerard. We kennen elkaar al sinds onze studententijd. En ondanks dat we totaal verschillend zijn en onze levens verschillend zijn verlopen hebben we nog steeds contact. Soms frequent maar er zijn ook tijden geweest dat we elkaar nauwelijks zagen.

De laatste tijd hebben we weer vaker contact. Zijn moeder is onlangs overleden en juist onder die omstandigheden bellen en mailen we elkaar vaker, gaan we bij elkaar langs en elke dag sturen we elkaar wel een whatsappje om te laten weten dat we aan elkaar denken.

Studententijd

Misschien omdat Gerard zijn moeder verloren heeft en ik mijn vader lijkt het verleden een veel belangrijkere rol te zijn gaan spelen in ons leven, vooral ons gemeenschappelijk verleden. De tijd dat we student waren, die vrolijke tijd toen alles nog mogelijk was, een tijd naar het leek zonder zorgen. We spreken vaak over die tijd, over de medestudenten, over de leraren en de behoefte om letterlijk terug te gaan naar die tijd word steeds groter.

Leraar Nederlands

Er was een leraar, de leraar Nederlands, die wij in onze studententijd heel erg bewonderde. Als docent, maar ook wat hij buiten de lessen om organiseerde. Samen met hem deden we aan ‘absurd toneel’, helemaal conform de jaren zeventig. Absurd toneel is een toneelgenre waarin de onlogische en irrationele aspecten van het leven benadrukt worden, vaak om de doelloosheid van het leven aan te geven. Helemaal in ons straatje. De leraar Nederlands schreef en regisseerde de stukken.  In één van de voorstellingen huppelde ik met kartonnen konijnenoren en knalrode gympen over het toneel al roepend : “Zazazabote” en Gerard rende verward het toneel op, hield stil in het midden van het toneel en zei, verward om zich heen kijkend: “Ik sta hier in de prut, en denk aan jou Piet Lut, gisteren vroeg je me om mijn hemd, nu vraag je om mijn vest, aan vragen heb ik de pest ”. Ik denk dat wij het allemaal veel leuker vonden dan het publiek. Maar genoten hebben we.

Ziekte van Parkinson

Tijdens een van onze gesprekken over die tijd besloten we Willem, de leraar Nederlands te gaan opzoeken. We waren al eens eerder bij hem op bezoek geweest. We wisten dat Willem de ziekte van Parkinson heeft maar tijdens onze laatste ontmoetingen was daar niets van te merken. We hadden totaal geen idee wat we konden verwachten, geen idee wat de ziekte van Parkinson inhoud maar toch maakten we een afspraak en zijn naar het verzorgingshuis gegaan waar Willem woont. Op de gang kwamen we Willem en zijn vrouw tegen, hand in hand, voetje voor voetje. Ik herkende Willem gelijk, nog steeds die twinkeling in zijn ogen, die lach.

Wandeling

We hebben een wandeling gemaakt door de tuin van het verzorgingshuis. Gerard en Willem voorop, al lachend en grappenmakend over vroeger. De vrouw van Willem en ik daarachter, pratend over de impact die de diagnose Parkinson op hun leven heeft gehad, hoe zij beide daarmee omgegaan zijn: veel gereisd, datgene gedaan zolang het kon en samen met hun kinderen genieten van alles wat het leven nog te bieden heeft. Ik vertelde over mijn dochter Marieke en haar diagnose Multiple Sclerose. Onderweg naar huis keek ik met heel veel plezier terug naar deze heel bijzondere ontmoeting en ik was ontzettend blij dat we gegaan waren.

Twijfels

Maar eenmaal thuis kreeg ik toch mijn twijfels. We zijn bij Willem op bezoek gegaan zonder ons van te voren af te vragen wat het voor hem betekende: de confrontatie met twee oud-studenten die hem vroeger zo bewonderden en hem nu terug zouden zien na die afschuwelijke diagnose Parkinson. We hadden ons van te voren moeten realiseren dat dat voor hem wel eens heel moeilijk zou kunnen zijn en bij zijn vrouw moeten informeren of Willem dat eigenlijk wel zou willen, ons bezoek. En daarom ga ik contact met haar opnemen en haar eerlijk vragen wat Willem en zij vonden van ons bezoek en of Willem het voor herhaling vatbaar vindt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Nieuw zorghotel Domstate verwelkomt eerste gasten

Het nieuwe zorghotel Domstate, van AxionContinu, is open en het is prachtig! De locatie is uniek en biedt daarom ook unieke zorg.

Gedeeld

op

door

Zorghotel Domstate

Het nieuwe zorghotel en behandelcentrum Domstate aan de Beneluxlaan 928 in Utrecht heeft onlangs de eerste gasten verwelkomd. En dat is bijzonder, want het zorghotel is niet zoals een verzorgingshuis of ziekenhuis. Maar juist een ideale plek om comfortabel en prettig te revalideren of te herstellen van een zware operatie. Ook voor Eerstelijns verblijf kan men overigens in het zorghotel terecht.

AxionContinu heeft het tweede zorghotel en behandelcentrum gerealiseerd, omdat er een groeiende behoefte is aan revalidatiemogelijkheden. Het bestaande zorghotel De Wartburg heeft te weinig capaciteit om aan de vraag te voldoen. Het nieuwe Domstate heeft maar liefst 42 kamers.

Topsport

De gasten die in Domstate verblijven, krijgen alle professionele begeleiding die zij nodig hebben voor een voorspoedig herstel. Er wordt nauw samengewerkt met de ziekenhuizen in de regio. Gast zijn in een zorghotel wil niet zeggen dat er rustig achterover geleund kan worden. Onder het motto ‘revalideren is topsport’ worden gasten uitgedaagd actief hun zelfstandigheid terug te winnen. Dat gebeurt in een omgeving die van alle gemakken is voorzien. Denk aan moderne therapiefaciliteiten, een restaurant met bar en loungeruimtes.

Hotelgevoel

Begin 2017 is het gebouw, dat oorspronkelijk een woonzorgcentrum was, geheel gestript en getransformeerd tot het moderne Domstate. Het hotelgevoel is het uitgangspunt. Domstate beschikt over moderne voorzieningen zoals comfortabele kamers, goed uitgeruste therapieruimtes, een restaurant, binnentuin en terras. Bij het interieur is veel aandacht besteed aan stijl, kleur en groen, want revalideren en herstellen gaat beter in een comfortabele, prettige omgeving.

Voorzieningen voor diagnostiek

Op de begane grond is het GezondheidsLab gevestigd. Daar kunnen wijkbewoners terecht voor vrijwel alle vormen van diagnostiek en bijvoorbeeld bloedprikken. Het GezondheidsLab is een initiatief van Saltro en de Huisartsen Uitrecht Stad (HUS) in samenwerking met het Diakonessenhuis, St. Antoniusziekenhuis en het UMCU.

Meer weten over zorghotel Domstate?

Domstate is een locatie van AxionContinu, een organisatie voor wonen, zorg en revalidatie met locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Wil je meer weten over de Domstate of de andere zorghotels van AxionContinu? Bezoek dan eens de website of volg de organisatie op Facebook.

Lees verder

Nieuws

Jeugdherinneringen die mijn dag goedmaken

Blogger Alice Bunt komt tijdens het uitlaten van haar hond Bika jeugdherinneringen tegen in het bos. Herinneringen die haar dag helemaal goedmaken.

Gedeeld

op

door

Jeugdherinneringen
Foto: Alice Bunt

Tijdens een van mijn wandelingen met Hond Bika door de vele bossen en groengebieden in en rond Almere, kwam ik een jeugdherinnering tegen. Zomaar, tussen de takken van een hazelnootstruik. Het waren kettingen van lege pinda’s, de nootjes opgegeten door de vogels. De kettingen waren waarschijnlijk opgehangen door de kinderen van de school die er vlak bij stond. Een speciale school voor speciale kinderen.

De school ligt helemaal in het groen, weggestopt, verborgen lijkt wel, ver weg van andere scholen en andere kinderen. Alleen de school voor de kinderen uit het asielzoekerscentrum ligt vlakbij. Ik denk niet dat het de bedoeling is, deze kinderen weg te stoppen, te verbergen. De school ligt mooi, veel groen, geen wegen al te dichtbij. Geen heimelijke, starende blikken van voorbijgangers, geen pesterijen van andere kinderen. Voor de kinderen ideaal. Maar het geeft mij toch een beetje een naar gevoel.

Pesten is van alle tijden

Ik ben geboren in Utrecht en heb daar de eerste jaren van mijn schoolcarrière doorgebracht op de eerste Jenaplanschool van Nederland. Een geweldige school waar ook kinderen die niet zo goed konden meekomen zeer welkom waren. Pesten is van alle tijden. Ondanks dat de school heel goed oplette dat deze kinderen niet gepest werden, waren juist deze kinderen het doelwit van pesterijen als de meesters en juffen even niet opletten. En buiten de schooltijden natuurlijk wanneer er geen controle meer was. “Debiel,” en “mongool” waren veel gehoorde scheldwoorden. Ook ik werd gepest, ook ik kon niet mee komen, ik was dyslectisch.

Kettingen van pinda’s

Ik doe Hond Bika aan de riem zodra de kinderen naar op ons af komen rennen. Bika is een hond uit Spanje en kan nogal schichtig reageren op onverwachte bewegingen. “Mogen we de hond aaien?” vragen de kinderen. Ze steken hun handen door tralies van het hek dat om de speelplaats geplaatst is. Ik leg uit dat dat niet kan, dat Hond Bika geen kinderen gewend is en dat ze kan bijten als ze schrikt. Sommige kinderen deinzen vol ontzag achteruit. Andere kinderen geloven het niet helemaal. Hond Bika lijkt net een teddybeer, haar zachte, bruine vacht nodigt uit om te aaien en met haar grappige oren kun je je haast niet voorstellen dat deze hond wel eens zou kunnen bijten. Omdat sommige kinderen blijven aandringen zeg ik gedag, loop verder en kom weer bij de kettingen van pinda’s terecht.

Jeugdherinneringen

En daar, bij de hazelnotenstruik denk ik aan mijn moeder, aan de flat in Utrecht waar we woonden en aan winterse avonden. Mijn moeder spreidde allemaal kranten uit op de tafel en strooide daarop ongepelde pinda’s. Mijn moeder gaf ons een stopnaald met een draad eraan en dan rijgen maar, de naalden zonder punt door de harde schil van de pinda’s wurmend. We drukten het uiteinde van de naald op de tafel door de schil van de pinda en probeerden daarna de naald door de schil te trekken. Ik voel nog de topjes van mijn vingers. De pinda’s die kapot gingen mochten we opeten. De kettingen werden opgehangen aan het balkon voor de vogels. Mooie, onverwachte jeugdherinneringen, ver weg gestopt in een diep kuiltje van mijn geheugen en nu weer helemaal levend aanwezig. Zomaar een cadeautje dat mijn hele dag goedmaakt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Meest gelezen