menu

Op zoek naar de verborgen schatten van het leven

Ik ben, zo kun je wel zeggen, ervaringsdeskundige. Een aangeboren afwijking zorgt voor veel slijtage in vele mobiele delen van mijn lichaam. En met allerlei operaties, waaronder twee knieprotheses waarvan er één verkeerd geplaatst is, kun je zeggen dat ik het nodige te verduren heb.

Mijn orthopeed vatte de stand van zaken kort maar krachtig samen toen hij me op mijn 50ste vertelde, dat ik er aan de buitenkant nog niet uitzag als 50 en dat ik aan de binnenkant een vrouw van 80 was. Toch heeft dit er me niet van weerhouden om hoe dan ook zinvol in het leven te staan. Sterker nog alle ellende heeft me ook geleerd om “Om” te denken, dus denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.

Zingeving

Het allerbelangrijkste in mijn leven is dan ook zingeving. Natuurlijk kan ik niet zonder zorg, maar zonder zingeving zou mijn leven alleen zijn gevuld met behandelingen en pijn. Mét zingeving is mijn leven gevuld met Passie, enthousiasme, ongelooflijk leuke mensen, waarmee ik samenwerkt. En vooral met een droom die See-Me heet. En die ik stap voor stap waar laat worden. En zo deel ik mijn ervaringen en levenswijsheid met anderen. Zodat we vol van passie en aanstekelijk enthousiasme samen kunnen werken iedereen die de visie van See-Me deelt, die gaat over Zien en Gezien worden.

Depressieve vrouw

En het is van daaruit dat ik heel graag anderen stimuleer om vanuit het nu ook vooruit te durven kijken én doen. Zoals via de inspirerende verhalen over mijn eigen moeder en vader: Het allermooiste voorbeeld, dat zingeving het allerbelangrijkste is in ons leven, is dat van mijn moeder. Zoals ik haar heb gekend was zij een zwaar depressieve vrouw, totdat mijn zus Henny haar voor haar 65e verjaardag tekenspullen en een cursus tekenen/schilderen in het wijkgebouw heeft gegeven. Ik hoor mezelf nog denken: “Wat moet onze ma met een schilder/tekencursus, ze houdt helemaal niet van tekenen!?”

12 fantastische jaren

Mijn zus heeft doorgezet. En onze ma heeft tot haar 77ste levensjaar, het jaar dat zij is overleden nog 12 fantastische jaren beleefd, waarin wij haar niet meer herkenden als de depressieve vrouw die ze zolang is geweest. Zij werd weer als een jong meisje dat eindelijk haar bestemming had gevonden, kreeg een vriendin Suus en samen met haar volgde ze schilderles. En reisden ze één keer per jaar naar Ootmarsum, het kunstenaarsdorp, om daar samen les te krijgen van een heuse kunstschilder. Ze heeft, gelukkig, nog super mooie jaren beleefd en hele mooie schilderijen gemaakt.

Tot bloei komen

Dat heeft mij nóg meer doen inzien dat een doel hebben in je leven, zingeving, ongelooflijk belangrijk is. En dat mensen die zelf niet weten wat ze willen/kunnen, samen met anderen kunnen onderzoeken waar hun kracht en hun schat(ten) liggen. Ergens verborgen in henzelf. Hoe mooi is dat om daarnaar op zoek te kunnen gaan met elkaar. Om zodoende al dat onbenutte potentieel van mensen tot bloei te laten komen.

Ik leer nog elke dag

Tranen in mijn ogen had ik als ik mijn moeder met Suus naar het treinstation bracht en haar bijna zag vliegen in plaats van het zware lopen dat ik van haar gewend was. En dat alleen omdat zij nu iets deed dat haar hart volop liet kloppen. Dat haar vuurtje, dat bijna geblust was, weer heeft doen oplaaien. Ze heeft haar schat aangeboord en is zodoende weer werkelijk gaan leven in plaats van overleven. Dat gun ik een ieder, dat je jezelf weer ziet en daardoor ook weer gezien gaat worden. Als kind al heb ik veel geleerd over dat een doel/zingeving, het meest belangrijk is in een mensenleven onafhankelijk van leeftijd, afkomst en of je beperkingen hebt. Mooie lessen waren dat én ik leer nog elke dag.

Schilderles in Ootmarsum

Mijn depressieve moeder Ma en haar vriendin Suus op schilderles in Ootmarsum. Mijn vader die een ongelooflijk passievol mens was en op zijn 81ste nog zijn beroep als etaleur uitoefende. Hij stierf op zijn 82e.  Als hij een opdracht had, vergat hij alles om zich heen. En dat in een tijd dat de mobiele telefoons nog niet overal voorhanden waren.., als hij bijvoorbeeld in Amsterdam een klus had om een winkel in te richten en te etaleren en er niet aan dacht te bellen als hij nog wel even bezig was. Mijn moeder die mij vervolgens ongerust opbelde dat mijn vader nog niet thuis was. En dat hij dan doodleuk om 22:00 uur met de trein naar zijn thuis in Rotterdam reisde. Hij belde mij dan, op dringend verzoek van mijn moeder, op en dan deed of het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij zó op was gegaan in zijn werk, zijn passie, dat hij aan niets of niemand meer dacht. Hoor het hem nog zeggen: “Het is me helemaal ontschoten kind, ik was zo druk bezig, sorry hoor Marreg, niet aan gedacht enne geen bericht goed bericht!”

Mijn ma en ik waren dan boos op hem, omdat wij ons vergeten voelden en ongerust waren. Maar nu, jaren later, bewonder ik onze pa nog meer. Om het ongelooflijk prachtig is om op de leeftijd van 81 nog zo bevlogen met je passie bezig te kunnen zijn. Gelukkig heb ik veel van zijn genen geërfd!

Opzoek naar verborgen schatten

Al deze levenservaring en -wijsheid zet ik in om meer mensen te verleiden op zoek te gaan naar hun verborgen schat(ten). Om zo dat waakvlammetje weer op te porren. Het mooi en zichtbaar te laten branden. Onze passie volgen, dát is mijn passie… Hoe we dat doen, is een proces dat volop in ontwikkeling is. Dus blijf ons volgen op www.see-me.nl, Twitter en Facebook. Met elkaar laten we de wereld weer een beetje stralen, via al die mooie vlammetjes. Zodat we onszelf laten zien én elkaar kunnen zien met al onze (on) mogelijkheden. Daar doen we het voor.

Meer informatie

Bron: See me

Reageren

Auteur

Marga Mus-Ivo

Marga Mus-Ivo

Marga Mus-Ivo (1953) is van huis uit marketing-, communicatie- en sales adviseur én oprichtster van de Stichting See-Me. Met See-me wil zij jong en oud inspiratie bieden en projecten starten waarmee zij mensen stimuleert gezamenlijk het "leven te leven".

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten