Volg ons online

Nieuws

Op zoek naar de verborgen schatten van het leven

Blogger Marga Mus is geboren met een aangeboren afwijking en daarom altijd opzoek naar de verborgen schatten van het leven.

Gedeeld

op

Verborgen schatten van het leven

Ik ben, zo kun je wel zeggen, ervaringsdeskundige. Een aangeboren afwijking zorgt voor veel slijtage in vele mobiele delen van mijn lichaam. En met allerlei operaties, waaronder twee knieprotheses waarvan er één verkeerd geplaatst is, kun je zeggen dat ik het nodige te verduren heb.

Mijn orthopeed vatte de stand van zaken kort maar krachtig samen toen hij me op mijn 50ste vertelde, dat ik er aan de buitenkant nog niet uitzag als 50 en dat ik aan de binnenkant een vrouw van 80 was. Toch heeft dit er me niet van weerhouden om hoe dan ook zinvol in het leven te staan. Sterker nog alle ellende heeft me ook geleerd om “Om” te denken, dus denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.

Zingeving

Het allerbelangrijkste in mijn leven is dan ook zingeving. Natuurlijk kan ik niet zonder zorg, maar zonder zingeving zou mijn leven alleen zijn gevuld met behandelingen en pijn. Mét zingeving is mijn leven gevuld met Passie, enthousiasme, ongelooflijk leuke mensen, waarmee ik samenwerkt. En vooral met een droom die See-Me heet. En die ik stap voor stap waar laat worden. En zo deel ik mijn ervaringen en levenswijsheid met anderen. Zodat we vol van passie en aanstekelijk enthousiasme samen kunnen werken iedereen die de visie van See-Me deelt, die gaat over Zien en Gezien worden.

Depressieve vrouw

En het is van daaruit dat ik heel graag anderen stimuleer om vanuit het nu ook vooruit te durven kijken én doen. Zoals via de inspirerende verhalen over mijn eigen moeder en vader: Het allermooiste voorbeeld, dat zingeving het allerbelangrijkste is in ons leven, is dat van mijn moeder. Zoals ik haar heb gekend was zij een zwaar depressieve vrouw, totdat mijn zus Henny haar voor haar 65e verjaardag tekenspullen en een cursus tekenen/schilderen in het wijkgebouw heeft gegeven. Ik hoor mezelf nog denken: “Wat moet onze ma met een schilder/tekencursus, ze houdt helemaal niet van tekenen!?”

12 fantastische jaren

Mijn zus heeft doorgezet. En onze ma heeft tot haar 77ste levensjaar, het jaar dat zij is overleden nog 12 fantastische jaren beleefd, waarin wij haar niet meer herkenden als de depressieve vrouw die ze zolang is geweest. Zij werd weer als een jong meisje dat eindelijk haar bestemming had gevonden, kreeg een vriendin Suus en samen met haar volgde ze schilderles. En reisden ze één keer per jaar naar Ootmarsum, het kunstenaarsdorp, om daar samen les te krijgen van een heuse kunstschilder. Ze heeft, gelukkig, nog super mooie jaren beleefd en hele mooie schilderijen gemaakt.

Tot bloei komen

Dat heeft mij nóg meer doen inzien dat een doel hebben in je leven, zingeving, ongelooflijk belangrijk is. En dat mensen die zelf niet weten wat ze willen/kunnen, samen met anderen kunnen onderzoeken waar hun kracht en hun schat(ten) liggen. Ergens verborgen in henzelf. Hoe mooi is dat om daarnaar op zoek te kunnen gaan met elkaar. Om zodoende al dat onbenutte potentieel van mensen tot bloei te laten komen.

Ik leer nog elke dag

Tranen in mijn ogen had ik als ik mijn moeder met Suus naar het treinstation bracht en haar bijna zag vliegen in plaats van het zware lopen dat ik van haar gewend was. En dat alleen omdat zij nu iets deed dat haar hart volop liet kloppen. Dat haar vuurtje, dat bijna geblust was, weer heeft doen oplaaien. Ze heeft haar schat aangeboord en is zodoende weer werkelijk gaan leven in plaats van overleven. Dat gun ik een ieder, dat je jezelf weer ziet en daardoor ook weer gezien gaat worden. Als kind al heb ik veel geleerd over dat een doel/zingeving, het meest belangrijk is in een mensenleven onafhankelijk van leeftijd, afkomst en of je beperkingen hebt. Mooie lessen waren dat én ik leer nog elke dag.

Schilderles in Ootmarsum

Mijn depressieve moeder Ma en haar vriendin Suus op schilderles in Ootmarsum. Mijn vader die een ongelooflijk passievol mens was en op zijn 81ste nog zijn beroep als etaleur uitoefende. Hij stierf op zijn 82e.  Als hij een opdracht had, vergat hij alles om zich heen. En dat in een tijd dat de mobiele telefoons nog niet overal voorhanden waren.., als hij bijvoorbeeld in Amsterdam een klus had om een winkel in te richten en te etaleren en er niet aan dacht te bellen als hij nog wel even bezig was. Mijn moeder die mij vervolgens ongerust opbelde dat mijn vader nog niet thuis was. En dat hij dan doodleuk om 22:00 uur met de trein naar zijn thuis in Rotterdam reisde. Hij belde mij dan, op dringend verzoek van mijn moeder, op en dan deed of het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij zó op was gegaan in zijn werk, zijn passie, dat hij aan niets of niemand meer dacht. Hoor het hem nog zeggen: “Het is me helemaal ontschoten kind, ik was zo druk bezig, sorry hoor Marreg, niet aan gedacht enne geen bericht goed bericht!”

Mijn ma en ik waren dan boos op hem, omdat wij ons vergeten voelden en ongerust waren. Maar nu, jaren later, bewonder ik onze pa nog meer. Om het ongelooflijk prachtig is om op de leeftijd van 81 nog zo bevlogen met je passie bezig te kunnen zijn. Gelukkig heb ik veel van zijn genen geërfd!

Opzoek naar verborgen schatten

Al deze levenservaring en -wijsheid zet ik in om meer mensen te verleiden op zoek te gaan naar hun verborgen schat(ten). Om zo dat waakvlammetje weer op te porren. Het mooi en zichtbaar te laten branden. Onze passie volgen, dát is mijn passie… Hoe we dat doen, is een proces dat volop in ontwikkeling is. Dus blijf ons volgen op www.see-me.nl, Twitter en Facebook. Met elkaar laten we de wereld weer een beetje stralen, via al die mooie vlammetjes. Zodat we onszelf laten zien én elkaar kunnen zien met al onze (on) mogelijkheden. Daar doen we het voor.

Meer informatie

Bron: See me

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Lees verder
Advertentie

Nieuws

Mijn eerste keer…als zorgverlener

Wim Raaijkmakers is zijn hele leven al zorgverlener. Hij denk vaak terug aan zijn eerste keer als verpleegkundige van 19 jaar.

Gedeeld

op

Zorgverlener

Zorgverlener zijn, het zit mijn hele leven al in me. Ik ben nu 55 jaar en wil iets over mijn eerste keer vertellen. De eerste keer dat ik als 19 jarige leerling verpleegkundige, een vrouwelijke ziekenhuispatiënt ging wassen. Ze bleek ongesteld te zijn.
Haar gezicht kan ik nog helder voor de geest halen. Na 35 jaar zouden alle cellen in mijn lichaam al zo’n vijf keer vernieuwd moeten zijn. Wonderlijk dat dit soort eerste keren dan toch steeds weer mee verhuist naar de nieuwbouwafdeling in mijn herinneringen.

Ze menstrueerde

Toen ik met een metalen kom handwarm water in haar nabijheid kwam, zette ze grote ogen op. Ze schrok. “Ik wist niet dat er ook mannen op de afdeling werkten”, zei ze en terwijl ze haar hoofd naar links in het kussen draaide hoorde ik haar zeggen dat ze menstrueerde. Daar stond ik dan met mijn bakje water en goede bedoelingen. Waarom was ik geen rechten gaan studeren? Of Landbouwhogeschool zodat ik als gecertificeerd boswachter in een Landrover door de bossen kon rondscheuren. “Het ruikt zo en vind dat vervelend voor jou.” Ik zette mijn water neer en schoof het gordijn dicht. Ze lag nog steeds met haar hoofd van mij afgewend.

Afhankelijk zijn van een ander

Wat kon ik me dat goed voorstellen. Een flinke buikwond met doorsneden spieren. Rechtop zitten of draaien in bed, kan alleen met behulp van een beugel die boven je hangt. Afhankelijk te zijn van een ander die je niet kent. En al helemaal mee te moeten maken dat die ander ruikt wat je in je normale doen even met een luchtverfrisser weg kunt sprayen. Op een afgesloten badkamer. Heel wat anders dan achter een gordijntje op een zaal met zes anderen. Ik vond het een mooie vrouw weet ik nog. Vooral haar korte donkerbruine en licht golvende kapsel stond haar goed. Samen met grote donkerbruine ogen in een fijn gezicht deed ze me aan Mireille Mathieu denken maar dan net iets ouder.

Olifantspoten en reuze muggen

Ze draaide haar gezicht met een ruk naar rechts om me aan te kunnen kijken en iets te zeggen. Het bleef steken in haar keel. Mijn hart klopte in de mijne en had het idee dat zij het kon zien. Zoals je een kikker zijn keel op kunt zien blazen. “Ach doe ook maar, het moet toch gebeuren.” Ik zat in mijn pre-kline, zoals de praktijkstage in het Radboud ziekenhuis toen heette. Eerst een maandje in het dompelbad van de praktijk zodat de theorie een fundament heeft. De mentor van onze groep, (haar naam is ook in het geheugen mee verhuisd: Elleke) had ons de volgende tip gegeven: “Als je ergens onzeker of angstig over bent, maak het dan nóg groter in je gedachten.” Er waren een aantal lachwekkende voorbeelden weet ik nog. Olifantspoten aan reuze muggen met die met geen mogelijkheid meer konden zoemen.

Mijn eerste keer

De clou van haar tip was: als je ergens angstig voor bent, veroorzaakt dat letterlijk een vernauwing in je denken. Door iets op een speelse manier groter te maken, schakel je jouw creativiteit in en krijgt de engte waar je gedachten doorheen willen, geen kans. Breng je gedachten naar de werkelijkheid door gewoon te zeggen wat je moeilijk vindt. Je zult zien dat je onzekerheid verandert in mogelijkheden. “Weet je”, zei ik tegen Mireille, “ik vind het ook moeilijk. Het is de eerste keer dat ik een vrouw ga wassen die ouder is dan ik.”

Zorgverlener met krullenkop

Ik boog me een beetje naar haar toe terwijl ik met mijn wijsvinger naar mijn heftig pulserende halsslagader wees. “Ik zie niks”, zei ze en ze spande haar prachtige ogen tot spleetjes. “Doe jij wel eens oogpotlood op?”, wilde ze plotseling weten. Ja dat deed ik. Mijn vriendin was daarmee begonnen zodat mijn ogen nog mooier in mijn krullenkop stonden. “En ik gebruik ook haar jasmijncrème van dokter Hooij…” waarbij ik haar mijn pols liet ruiken. Ze glimlachte een van de mooiste glimlachen die ik ooit gezien heb. “Let’s get started!” liet ze me weten. Haar blik vertrok in een pijnlijke grimas. Het deed zichtbaar pijn om haar benen wat uit elkaar te doen.

“Mag ik dan wel eerst je gezicht en armen wassen voordat we aan het grote gebeuren beginnen?”, kon ik door mijn inmiddels overtuigde glimlach zeggen. Ik zie haar armen nog steeds langzaam naast haar lichaam glijden. Volle en vertrouwde overgave aan deze eersteling. It was a small step for a boy, but a great leap for nursing. Jouw eerste keer. Maak het echt en deel die met me, ik ben heel benieuwd!

Meer weten?

Wil je meer weten over wat ZuidZorg doet? Bezoek dan de site van de zorgorganisatie of volg ze via Facebook voor updates.

Lees verder

Nieuws

Alleen op de wereld en zonder familie

Het gevoel van alleen op de wereld zijn. Blogger Alice Bunt vertelt hoe erg zij haar overleden vader, moeder en zuster mist.

Gedeeld

op

Alleen op de wereld
Foto: Alice Bunt

Langzaam, heel langzaam maakt het gevoel van opluchting na de dood van mijn vader plaats voor intens gemis. De herinneringen aan de oude, blinde man, alleen in z’n kamer op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis, dementerend, verward, maakt plaats voor de herinnering aan mijn vader zoals hij écht was: vrolijk, charmant, recht door zee en ervan overtuigd dat regels er waren om overtreden te worden.

Onconventioneel was hij, kritisch, hij stelde vragen bij schijnbaar vaststaande feiten. Hij liet zich niet veel zeggen die schitterende vader van me. Hij ging zijn eigen gang, koos z’n eigen weg en accepteerde de gevolgen.

Sterven is zwaar

Nu is hij overleden. Afgelopen december was zijn uitvaart. Een mooie uitvaart; sober, ingetogen. En ik was blij dat hij rust gevonden had, dat er een einde was gekomen aan dat laatste, moeilijke jaar van zijn leven. “Sterven is zwaar.” Nog hoor ik het hem zeggen: “Sterven is zwaar.” Aan zijn hele lichaam kon je zien dat het een zware strijd geweest was. Helemaal uitgeteerd lag hij daar in z’n bed. Niets was er van hem over, nog van zijn lichaam, nog van zijn geest. Tijdens zijn laatste levensjaar heb ik hem gefotografeerd, heb ik geprobeerd mijn liefde voor hem vast te leggen, voor deze oude man, voor mijn vader van wie ik ontzettend veel hield. En vlak na zijn dood ben ik blijven fotograferen: mijn vader in zijn bed, net overleden; het afleggen van mijn vader; mijn vader in zijn kist. Zonder emoties legde ik alles vast, zonder tranen.

Een bio-urn met mijn vader

Ik zit op een opstapje in een beschut, verwilderd plaatsje in mijn tuin. Weer ben ik aan het fotograferen. Na de crematie is mijn vader bij mij gekomen, in een  bio-urn. De urn is begraven in mijn tuin, op dit plekje, omgeven door struiken. Zelfs nu, in het najaar hoor ik een roodborstje zachtjes zingen. Bij het graf staat een beeldje gemaakt door een van de vele vriendinnen van mijn moeder. Een zittend meisje, ingetogen kijkt ze in de verte. Zoals ze daar zit, bij de urn van mijn vader doet ze me denken aan mijn overleden zusje. Ze kijkt naar de plaats waar mijn vaders urn begraven is. Het lijkt alsof ze, net als ik, wacht op de gouden esdoorn die ik op de urn gezaaid heb.

Alleen op de wereld in mijn achtertuin

In het kleine stukje wildernis heb ik een magnoliatak geplant. In het voorjaar was de tak in een vaas uit gaan lopen en had wortels gekregen. De Magnolia was de lievelingsbloem van mijn moeder. Na haar dood hebben we de buurt afgezocht naar bloeiende takken en gevraagd of we een tak mochten hebben voor op haar kist. En zo zijn we weer samen, wij vieren, ieder in een andere vorm. Ik als enige die nog leeft. Ik begin te huilen. In de eerste plaats om mijn overleden vader. Nu pas besef ik dat ik hem nooit meer zal zien, zal kunnen kussen, zijn en mijn tranen zal voelen als we elkaar weer zagen. Maar ook om mijn lang geleden overleden moeder en zusje. Beide moe van dit leven. Ondanks al het verdriet zijn het ook tranen van blijdschap omdat ik het gevoel heb dat we toch weer samen zijn, hier, in het nu, in dit kleine stukje verwilderde tuin.

Lees verder

Nieuws

Burgemeester Eberhard van der Laan overleden

Burgemeester Eberhard van der Laan is 5 oktober overleden aan de gevolgen van longkanker. Zijn stad maar ook Nederland rouwt om het verlies.

Gedeeld

op

door

Burgemeester Eberhard van der Laan
Foto: Gemeente Amsterdam

Burgemeester Eberhard van der Laan van Amsterdam is gisteravond op 62-jarige leeftijd overleden. Hij overleed aan de gevolgen van longkanker en laat vrouw en vijf kinderen achter. De stad is inmiddels in rouw gedompeld om het verlies van haar zo enorm geliefde burgemeester.

Eberhard Edzard van der Laan werd in 1955 geboren in Leiden. Hij studeerde rechten aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, waar hij later in 1992 ook het bekende advocatenkantoor Kennedy van der Laan oprichtte.

Zijn stad Amsterdam

Hij zei z’n advocatenkantoor vaarwel toen hij Minister voor Wonen, Werken en Integratie kon worden. Maar daarvoor zat hij al van 1990 tot 1998 in de gemeenteraad van Amsterdam. Van der Laan was dus in hart en nieren een betrokken en bewogen politicus. Iemand met het hart op de goede plek en een verregaande bevlogenheid als het ging om zijn stad Amsterdam. De stad waar hij zielsveel van hield.

Betrokken en daadkrachtig

Onlangs bleek nogmaals hoe zielsveel de stad ook van haar burgemeester hield, toen massaal gehoor werd gegeven aan de oproep om van der Laan te trakteren op een applaus van enkele minuten. Zijn persoonlijkheid, betrokkenheid en eindeloze daadkracht lag goed bij de Amsterdammers. Voorbeelden van zijn daadkracht waren projecten als de inmiddels bekende Top600, zijn aanpak van gewelddadige veelplegers én de Treiteraanpak in de buurt.

Burgemeester Eberhard van der Laan overleden

Wil je ook het online condoleanceregister voor de burgemeester tekenen? Laat dan hier een bericht van medeleven achter. Na de begrafenis zullen alle reacties worden overhandigd aan de familie.

Lees verder

Meest gelezen