Volg ons online

Nieuws

Op zoek naar de verborgen schatten van het leven

Blogger Marga Mus is geboren met een aangeboren afwijking en daarom altijd opzoek naar de verborgen schatten van het leven.

Gedeeld

op

Verborgen schatten van het leven

Ik ben, zo kun je wel zeggen, ervaringsdeskundige. Een aangeboren afwijking zorgt voor veel slijtage in vele mobiele delen van mijn lichaam. En met allerlei operaties, waaronder twee knieprotheses waarvan er één verkeerd geplaatst is, kun je zeggen dat ik het nodige te verduren heb.

Mijn orthopeed vatte de stand van zaken kort maar krachtig samen toen hij me op mijn 50ste vertelde, dat ik er aan de buitenkant nog niet uitzag als 50 en dat ik aan de binnenkant een vrouw van 80 was. Toch heeft dit er me niet van weerhouden om hoe dan ook zinvol in het leven te staan. Sterker nog alle ellende heeft me ook geleerd om “Om” te denken, dus denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.

Zingeving

Het allerbelangrijkste in mijn leven is dan ook zingeving. Natuurlijk kan ik niet zonder zorg, maar zonder zingeving zou mijn leven alleen zijn gevuld met behandelingen en pijn. Mét zingeving is mijn leven gevuld met Passie, enthousiasme, ongelooflijk leuke mensen, waarmee ik samenwerkt. En vooral met een droom die See-Me heet. En die ik stap voor stap waar laat worden. En zo deel ik mijn ervaringen en levenswijsheid met anderen. Zodat we vol van passie en aanstekelijk enthousiasme samen kunnen werken iedereen die de visie van See-Me deelt, die gaat over Zien en Gezien worden.

Depressieve vrouw

En het is van daaruit dat ik heel graag anderen stimuleer om vanuit het nu ook vooruit te durven kijken én doen. Zoals via de inspirerende verhalen over mijn eigen moeder en vader: Het allermooiste voorbeeld, dat zingeving het allerbelangrijkste is in ons leven, is dat van mijn moeder. Zoals ik haar heb gekend was zij een zwaar depressieve vrouw, totdat mijn zus Henny haar voor haar 65e verjaardag tekenspullen en een cursus tekenen/schilderen in het wijkgebouw heeft gegeven. Ik hoor mezelf nog denken: “Wat moet onze ma met een schilder/tekencursus, ze houdt helemaal niet van tekenen!?”

12 fantastische jaren

Mijn zus heeft doorgezet. En onze ma heeft tot haar 77ste levensjaar, het jaar dat zij is overleden nog 12 fantastische jaren beleefd, waarin wij haar niet meer herkenden als de depressieve vrouw die ze zolang is geweest. Zij werd weer als een jong meisje dat eindelijk haar bestemming had gevonden, kreeg een vriendin Suus en samen met haar volgde ze schilderles. En reisden ze één keer per jaar naar Ootmarsum, het kunstenaarsdorp, om daar samen les te krijgen van een heuse kunstschilder. Ze heeft, gelukkig, nog super mooie jaren beleefd en hele mooie schilderijen gemaakt.

Tot bloei komen

Dat heeft mij nóg meer doen inzien dat een doel hebben in je leven, zingeving, ongelooflijk belangrijk is. En dat mensen die zelf niet weten wat ze willen/kunnen, samen met anderen kunnen onderzoeken waar hun kracht en hun schat(ten) liggen. Ergens verborgen in henzelf. Hoe mooi is dat om daarnaar op zoek te kunnen gaan met elkaar. Om zodoende al dat onbenutte potentieel van mensen tot bloei te laten komen.

Ik leer nog elke dag

Tranen in mijn ogen had ik als ik mijn moeder met Suus naar het treinstation bracht en haar bijna zag vliegen in plaats van het zware lopen dat ik van haar gewend was. En dat alleen omdat zij nu iets deed dat haar hart volop liet kloppen. Dat haar vuurtje, dat bijna geblust was, weer heeft doen oplaaien. Ze heeft haar schat aangeboord en is zodoende weer werkelijk gaan leven in plaats van overleven. Dat gun ik een ieder, dat je jezelf weer ziet en daardoor ook weer gezien gaat worden. Als kind al heb ik veel geleerd over dat een doel/zingeving, het meest belangrijk is in een mensenleven onafhankelijk van leeftijd, afkomst en of je beperkingen hebt. Mooie lessen waren dat én ik leer nog elke dag.

Schilderles in Ootmarsum

Mijn depressieve moeder Ma en haar vriendin Suus op schilderles in Ootmarsum. Mijn vader die een ongelooflijk passievol mens was en op zijn 81ste nog zijn beroep als etaleur uitoefende. Hij stierf op zijn 82e.  Als hij een opdracht had, vergat hij alles om zich heen. En dat in een tijd dat de mobiele telefoons nog niet overal voorhanden waren.., als hij bijvoorbeeld in Amsterdam een klus had om een winkel in te richten en te etaleren en er niet aan dacht te bellen als hij nog wel even bezig was. Mijn moeder die mij vervolgens ongerust opbelde dat mijn vader nog niet thuis was. En dat hij dan doodleuk om 22:00 uur met de trein naar zijn thuis in Rotterdam reisde. Hij belde mij dan, op dringend verzoek van mijn moeder, op en dan deed of het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij zó op was gegaan in zijn werk, zijn passie, dat hij aan niets of niemand meer dacht. Hoor het hem nog zeggen: “Het is me helemaal ontschoten kind, ik was zo druk bezig, sorry hoor Marreg, niet aan gedacht enne geen bericht goed bericht!”

Mijn ma en ik waren dan boos op hem, omdat wij ons vergeten voelden en ongerust waren. Maar nu, jaren later, bewonder ik onze pa nog meer. Om het ongelooflijk prachtig is om op de leeftijd van 81 nog zo bevlogen met je passie bezig te kunnen zijn. Gelukkig heb ik veel van zijn genen geërfd!

Opzoek naar verborgen schatten

Al deze levenservaring en -wijsheid zet ik in om meer mensen te verleiden op zoek te gaan naar hun verborgen schat(ten). Om zo dat waakvlammetje weer op te porren. Het mooi en zichtbaar te laten branden. Onze passie volgen, dát is mijn passie… Hoe we dat doen, is een proces dat volop in ontwikkeling is. Dus blijf ons volgen op www.see-me.nl, Twitter en Facebook. Met elkaar laten we de wereld weer een beetje stralen, via al die mooie vlammetjes. Zodat we onszelf laten zien én elkaar kunnen zien met al onze (on) mogelijkheden. Daar doen we het voor.

Meer informatie

Bron: See me

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Afscheid nemen van je huisdier

Afscheid nemen van je huisdier, het is niet makkelijk. Daar weet blogger Alice Bunt alles van. Ze nam onlangs afscheid van haar kat.

Gedeeld

op

Afscheid nemen van je huisdier
Foto: Alice Bunt

Mijn poezenbeest is dood. Kommis heette ze. Ik heb haar in laten slapen. Haar leventje was op: haar nieren functioneerde niet goed meer en ze had een schildklieraandoening. Eng mager was ze op het laatst. Ze dronk veel en het plezier in haar kattenleventje was weg.

Een echte buitenkat was ze, ik had haar opgehaald uit het asiel: een zielig grijs hoopje, bang zat ze in een hoekje van haar hokje en schuw is ze altijd gebleven. Zodra ze ‘vreemden’ hoorden ging ze naar buiten en verstopte zich op een veilig plekje. Zelfs voor mijn dochter, die nog thuis woonde toen Kommis bij ons kwam, werd ze weer schuw nadat mijn dochter op zichzelf was gaan wonen. En nu is Kommis er niet meer. Ik verwacht haar nog steeds op haar vaste plaatsje in de tuin en als ik voor de deur iets zie bewegen denk ik dat zij het is.

In laten slapen

Het moeilijkste was het moment om het besluit te nemen haar in te laten slapen. Want wat is het juiste moment? Ben ik te vroeg, te laat? Hoe merk je aan een poesje dat het voor haar niet meer verder hoeft, dat haar leven voltooid is. Bij mensen is het duidelijk: er zijn afspraken omdat er een euthanasieverklaring is opgesteld, of mensen hebben zelf maatregelen genomen om hun leven te kunnen beëindigen als het leven voor hen voltooid is.

Afscheid nemen van je huisdier

Maar bij dieren ligt dat anders, dan ligt de verantwoordelijkheid helemaal bij de eigenaar. Hij of zij moet beslissen of je het dier gaat behandelen of in laat slapen. Een heel grote verantwoordelijkheid. Zijn eigenaren bereid afscheid te nemen van hun huisdier of beslissen ze het diertje te laten lijden met een behandeling waarvan de uitkomst onzeker is. Het diertje weet niet waarom het pijn heeft, voor hem bestaat alleen het hier en nu en de pijn die het heeft. Dan komt het aan op een goede dierenarts bij wie dierenwelzijn voorop staat en die de eigenaar goed advies geeft, hoe moeilijk het ook kan zijn omdat dat misschien inhoud dat de eigenaar afscheid moet nemen van zijn of haar huisdier.

Geen pijn lijden

Van mij mag een dier geen pijn lijden en moet het een normaal ‘dierenbestaan’ kunnen hebben. Oud worden mag, natuurlijk. Ik vind oudere dieren aandoenlijk, ze hebben iets vertederends en hebben de zorg en bescherming van hun eigenaar extra hard nodig. En als oudere dieren pijn krijgen zal ik de eerste zijn die zal proberen die pijn weg te nemen met pijnstillers. Maar dieren zijn hard, ze geven niet aan wanneer ze chronische pijn lijden, daarvoor moet je je dier heel goed kennen. En mocht wegens ziekte van het dier het einde in de toekomst onvermijdelijk zijn dan ga ik niet behandelen maar laat mijn diertje inslapen, thuis, in hun eigen veilig omgeving. Net als Kommis, spinnend in mijn armen kreeg zij haar narcose en op haar kussentje kreeg zij haar laatste injectie.

Inmiddels is haar as weer thuis en staat bij de andere overleden dieren in het dode-dieren-hoekje op de koelkast. Allemaal dieren die bij mij gewoond en geleefd hebben en waar ik met heel veel verdriet afscheid van heb moeten nemen.

Lees verder

Nieuws

Mijn bijzondere dochter met MS

Blogger Alice Bunt vertelt over haar bijzondere dochter. Ze heeft net te horen gekregen dat zij multiple sclerose heeft.

Gedeeld

op

Mijn bijzondere dochter

De laatste paar weken blijft dit nummer van Roberta Flack maar door mijn hoofd spoken. De meeste mensen hebben een of ander romantisch beeld bij dit nummer: een eerste blik van twee volwassenen die elkaar na die blik nooit meer zullen vergeten.

Misschien blijft het bij die ene blik, misschien groeit er een heel mooie liefde. Of misschien is die ene blik het begin van een vriendschap voor het leven. Maar voor mij is dit nummer de laatste tijd onlosmakelijk verbonden met mijn dochter Marieke, mijn geweldig, mooie dochter die net als ik een bipolaire stoornis heeft.

Net geboren

Het is nog donker wanneer ik ’s morgens vroeg met mijn hond Bika in het park wandel. De maan maakt vreemde vormen van de kronen van de bladerloze bomen. Ik ben alleen en er is maar een ding waaraan ik kan denken: Marieke en aan haar diagnose, MS, Multiple Sclerose. De woorden van Roberta Flack blijven rondzingen in mijn hoofd: ‘The first time ever I saw your face’. De eerste keer dat ik haar zag: net geboren, ze kon haar hoofdje al optillen. Het leek alsof ze toen al niets wilde missen, alles mee willen maken. En nu dan deze diagnose. Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet, met al die gevoelens die de diagnose teweeg brengen: verdriet, angst, onzekerheid, bange vragen over de toekomst, haar toekomst, Marieke’s toekomst.

Loslaten

Ik heb geen idee hoe ik Marieke kan helpen, of ik haar überhaupt wel kan helpen. Misschien zijn onze wegen met dit verdriet wel wegen die we afzonderlijk af moeten leggen. Los van elkaar: zij om te leren accepteren te leven met nog een aandoening; leren een manier te vinden om zichzelf, Marieke te blijven; leren haar toekomst ondanks alles blijmoedig te gemoed te zien, een toekomst vol vragen, onzekerheden, somber en angstig soms. En ik moet leren haar opnieuw los te laten, haar de kans te geven om als volwassen vrouw door te gaan met haar leven, haar eigen uitwegen te vinden voor haar toekomst met de zekerheid dat ze altijd bij me terecht kan.

Bijzondere dochter

Hier, in het maan verlichte park blijven tranen branden in mijn ogen, blijven steken in mijn keel, weten geen uitweg te vinden naar buiten, verstikken me. Ik wou dat ik voor altijd door kon lopen, weg kon lopen, verdwijnen in een wereld zonder verdriet, waar alleen nog Marieke en ik bestaan zoals op dat eerste moment waarop er niets anders bestond dan mijn mooie, net geboren dochter en ik en mijn liefde voor haar waaraan niets maar dan ook niets veranderd is sinds ik haar voor het eerst zag.

Lees verder

Nieuws

Alles mag op zaterdag!

Alles mag op zaterdag. Vroeger was dat wel anders. Vintage blogger GT Rovers blikt terug op tijden waarin zaterdag geen vrije dag was.

Gedeeld

op

door

Alles mag op zaterdag

Alles mag op zaterdag. Wat een heerlijke gedachte en voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar dat is het niet altijd geweest. Vintage blogger GT Rovers legt uit dat nog niet zo lang geleden de werkweek er heel anders uitziet dan tegenwoordig.

Tegenwoordig is het weekend namelijk véél te kort om al onze activiteiten in te proppen. Maar onze voorouders waren al dolblij met één vrije dag per week! Je leest het goed. 48 uur werken was de normaalste zaak van de wereld. Iets wat we ons tegenwoordig, met al onze verworvenheden, niet meer kunnen voorstellen.

Invoering Arbeidswet

Dankzij een lange strijd van de socialisten werd in 1919 de Arbeidswet ingevoerd. Die zorgde ervoor dat de werkweek verkort werd naar maximaal 45 uur. Dat betekende één hele vrije dag per week en één halve. Op zaterdag werkte men voortaan maar tot 12 uur. Door pressie van de christelijke partijen werd de hele zondag een vrije dag, zodat ook de arbeiders naar de kerk konden. Dit was destijds dus al een enorme vooruitgang.

48-urige werkweek

Na de Tweede Wereldoorlog gooide de regering roet in het eten door te besluiten dat een werkweek uit minimaal 48 uur moest bestaan. Het land was immers in de opbouw. Voortaan werkte men doordeweeks minstens 8,5 uur per dag en op zaterdag tot 13 uur. Wederom kwam het socialisme op voor de arbeiders. De arbeidersbeweging pleitte al vanaf 1955 voor de invoering van een 40-urige werkweek. In Amerika en in een aantal West-Europese landen hadden de werknemers al jaren vrij op zaterdag. De productiviteit was daar enorm gestegen, doordat de werknemers uitgerust op het werk verschenen.

Alles mag op zaterdag

Pas op 23 december 1960 was het zover. Zowel het kabinet als het bedrijfsleven stemde schoorvoetend in met dit wetsvoorstel. Vanaf 1 januari 1961 kregen de werknemers vrij op zaterdag. Dit gold overigens niet voor iedere beroepsgroep. Zo werd op enkele scholen nog tot 1971 op zaterdagochtend lesgegeven.

Experimenteren

Voor de economie bleek de nieuwe wet een gouden zet. Meer vrije tijd had tot gevolg dat de bevolking meer geld uitgaf aan luxegoederen, zoals kleding en auto’s om gezellige dagtochtjes mee te maken. In die tijd was men dus zeer content met een 40-urige werkweek. Wat is de volgende stap? Er zijn inmiddels al die experimenteren met een zesurige werkdagen.

Meer weten?

Meer weten over de bijzondere verhalen van vroeger? Op het blog van GT Rovers vind je meer weetjes en unieke feiten over vervlogen tijden in Nederland.

Bron: GT Rovers

Lees verder

Meest gelezen