menu

Oorlog in Nederland, herinneringen aan mijn vader

In het Hannie Schaftpark komen we elkaar tegen, we zijn wel vaker met elkaar opgelopen. Pratend over koetjes en kalfjes en natuurlijk over onze honden. Wat we allemaal met ze meemaken, hun eigenaardigheden. Want zoals de meeste hondeneigenaren is dat ons favoriete gespreksonderwerp.

We komen aan bij het Bos der Onverzettelijken. Op initiatief van Stichting Samenwerkend Verzet 1940-1945 is tussen 1992 en 1993 het bos aangelegd. Meer dan 2.000 bomen zijn er met de hand geplant, als herinnering aan alle gefusilleerde Nederlandse verzetsstrijders.

Ondergedoken tijdens de oorlog

Maar in de loop der tijd is het bos verwaarloosd en uitgegroeid tot een wildernis. Dit jaar is begonnen met het herinrichten van dit levend monument. “Wat een kaalslag.” zegt mijn metgezellin. We kijken naar de leegte voor ons. Nog maar een paar bomen zijn overeind gebleven en de onderbegroeiing is helemaal weggehaald. Bij het zien van deze verwoesting op deze plaats begint ze te vertellen over de oorlog, haar vader. “Mijn vader heeft ondergedoken gezeten in de oorlog, ergens in Gelderland. Hij was ontsnapt tijdens het transport naar Westerbork. Hij was Joods. Tijdens de oorlog is zijn hele familie uitgemoord. Na de oorlog is hij getrouwd met een Nederlandse vrouw, mijn moeder.”

Bos der Onverzettelijken

Foto: Alice Bunt

Hij sprak er nooit over

“Echt Joods ben ik niet opgevoed maar we gingen wel naar de synagoge met mijn vader. En kosher eten. Mijn vader sprak nooit over de oorlog, wat hijzelf had meegemaakt. Ook sprak hij nooit over zijn familie die allemaal tijdens de oorlog zijn vermoord in concentratiekampen. Wel sprak hij over het fascisme, hoe verschrikkelijk dat is. Ieder jaar voor 4 mei veranderde hij. Hij was nooit echt bij ons betrokken, hij was een afstandelijke man. Maar rond 4 mei trok hij zich helemaal terug. We moesten mee naar Dodenherdenking. Vreselijk vond ik het, daar te staan, met mijn vader, zijn verdriet te voelen terwijl ik het eigenlijk niet begreep omdat hij er nooit over sprak.”

Bos der Onverzettelijken zitje

Foto: Alice Bunt

Oorlog in Nederland

“Toen ik zelf kinderen kreeg heb ik ook hen geprobeerd over de verschrikkingen van de oorlog te vertellen. Ook zij moesten mee naar dodenherdenking. Aan hen heb ik het verdriet van mijn vader doorgegeven, en mijn eigen verdriet, de eenzaamheid van mijn jeugd. Mijn kinderen hebben mij dat kwalijk genomen, ik heb geen contact meer met ze. Nu ga ik niet meer naar Dodenherdenking. Voor mij zijn de herinneringen aan mijn vader en mijn jeugd nog te zwaar.”

We lopen zwijgend door, ieder in onze eigen gedachtes. “Ik moet die kant op,” zegt ze dan, “we zien elkaar wel weer.” Als ik terug loop realiseer ik me dat ik vergeten ben haar naam te vragen.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten