Nieuws

Ongeneeslijk ziek, wat nu?

De dochter van blogger Alice Bunt is ongeneeslijk ziek. In haar nieuwe blog praat Alice over haar gevoelens hierbij.

Ongeneeslijk ziek

Afgelopen oktober is mijn dochter Marieke bij de neuroloog geweest en eindelijk hebben al haar vage klachten een naam gekregen: MS, Multiple Sclerose. We waren allebei in shock: wat staat ons, maar vooral wat staat haar te wachten? Wat gaat er gebeuren? Wat gaat er veranderen? Hoe gaan we hiermee om!

In eerste instantie deden we stoer ten opzichte van elkaar: “Draag jij mijn tas? Nu kan het nog!” en “Zal ik het boodschappenkarretje duwen? Straks moet jij mij duwen.” Daarna deden we alsof er niets veranderd was: maakten afspraken, gingen samen lunchen en shoppen, heel gezellig allemaal, niets aan de hand.

Alles is anders

Maar natuurlijk is er wel wat veranderd, is er wel wat aan de hand: mijn dochter heeft een ongeneselijke ziekte, een zich langzaam voortsluipende ziekte, onvoorspelbaar, en ik heb geen idee hoe ik daarmee, en daarom met Marieke, om moet gaan. De informatie die ik over de ziekte heb, heb ik van Marieke zelf en zij vertelt niet veel, altijd vrolijk is ze, wil me niet ongerust maken. En ik wacht af: als ze iets wil vertellen, iets met me wil bespreken en delen, dan ben ik er voor haar en dat weet ze.

Onvoorwaardelijke liefde

Maar juist daarom ben ik constant in het ongewisse, lijkt het alsof er iets tussen ons in is komen te staan, alsof er iets definitief veranderd is. Maar wat dat dan is? Ik kan er mijn vinger niet achter krijgen. Is het Marieke, is zij door haar ziekte MS een totaal ander iemand geworden? Natuurlijk niet, zij is nog steeds dezelfde: vrolijk, optimistisch, nog steeds de sterke vrouw die ze altijd al was. Ben ik veranderd, houd ik minder van haar? Uiteraard niet, ze blijft voor mij mijn fantastische dochter, die geweldige vrouw waar ik ontzettend veel en onvoorwaardelijk van houd.

Het knaagt ergens

Maar toch knaagt er iets: verdriet, woede? Wel is het iets waarvan ik het gevoel heb dat ik er niet met Marieke over kan praten omdat ik niet wil dat zij zich, boven op haar eigen problemen, ook nog zorgen moet gaan maken over mij. Dus blijft het knauwen, knagen, vreet het een gat in mij, blijf ik rondlopen met een vaag gevoel van onbehagen en eenzaamheid omdat er niemand is met wie ik dit gevoel kan delen.

Ergens diep in mij groeit een boom,
maakt vruchten vol herinneringen.
De vruchten vallen,
spelend dwarrelen de bladeren.
Wat overblijft is een onbezweken stam
met schitterende takken,
en onwrikbare wortels
tot diep in mijn ziel.

Ongeneeslijk ziek, maar vol vertrouwen

Terwijl  ik deze woorden opschrijf kom ik langzaam tot rust, geleidelijk verdwijnt de angst, de eenzaamheid en vloeit het verdriet, heel voorzichtig, weg. Nu weet ik dat Marieke en ik dezelfde dochter en moeder zullen blijven, innig vergroeid maar toch los van elkaar en krijg ik het rotsvaste vertrouwen terug dat we de moeder en dochter die we altijd al waren voor altijd zullen blijven.

Ook interessant

Scroll to top blauw