Volg ons online

Nieuws

Ode aan de vrouw (in de zorg)

Teamcoach Wim Raaijmakers van zorgorganisatie ZuidZorg schrijft in zijn blog een ode aan de vrouw, want ze verdienen het!

Gedeeld

op

Ode aan de vrouw

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

Ja ja, ik weet het. Met een loflied op de Vrouw loop ik een risico om als slijmjurk uitgemaakt te worden. Hoewel, Nick & Simon hebben ook een poging gedaan om eerbiedig over de Vrouw te doen. Maar als ik kritisch naar hun tekst luister, kietelen ze vooral zichzelf. Okay mannen (én vrouwen), ik daag en nodig jullie uit. Jullie zullen wel even door moeten lezen om koren op jullie molen te hebben.

Beste kerels

Vrouwen verdienen meer vrijheid en veiligheid om te kunnen zijn wie ze zijn. Gevoelige, mooie, zorgzame en machtige wezens. We hebben bijna alles aan vrouwen te danken. Ze zijn op de eerste plaats onze moeders en de moeders van onze kinderen. Ze zorgen bij ons thuis, in de thuiszorg en ziekenhuizen. Als ze net over de helse baringspijnen van hun eigen kinderen heen zijn, staan ze al weer in de klei van onze maatschappij te ploeteren. Vaak bij jouw ouders of grootouders. Terwijl zij in het eigen gezin de boel op de rit houden en soms ook mantelzorger zijn bij schoonouders. “Doe jij het maar, jij kunt het beter.” De Super Vrouwen die in de zorg werken horen dit vaak uit mans mond: “Jij bent verzorgende/verpleegkundige…het is jouw vák!” Getalenteerd als ze is om overal betrokkenheid en harmonie te creëren, gaat ze voluit. Op de avonden dat ze weg is moet jij even zelf naar de koelkast dolen om je biertje te pakken: vooruit dan maar!

Waarom zijn jullie bananen krom?

Toch wordt er gesist en gescholden naar vrouwen. Er wordt geil naar ze gekeken en zonder toestemming worden ze betast of zelfs geslagen. En dan nog durven mannen te eisen dat vrouwen doen wat er van ze verwacht wordt: voor anderen zorgen. Ik durf dit onder andere te zeggen omdat ik als vertrouwenspersoon hoor wat vrouwen in de zorg meemaken. En ook omdat ik vind dat dit wangedrag moet stoppen.

Jaloers?

Ik denk dat mannen stiekem jaloers zijn op vrouwen. Omdat ze vaak mooier, moediger en sterker zijn. Omdat ze én gevoeliger maar ook machtiger zijn. Vrouwen kunnen luisteren, aandacht en liefde geven zoals bijna geen man dat kan. Als ze het niet doen dan zijn vooral jouw rapen gaar. Ze kunnen hun begeerlijke lichamen met kleurrijke mode omhullen. En ondanks dat een glimlach de beste make up is, accentueren ze hun lippen en ogen met lijntjes, kleuren en poeders. Ook als het geen carnaval of WK-voetbal is. Ze zijn geweldig. Wij mannen verlangen naar ze als ze op afstand zijn en worden angstig als ze dreigen weg te vallen. Wanneer ze  onder elkaar zijn creëren vrouwen een oase van gezelligheid en verbinding. Ze lachen en luisteren. Ze zijn in zichzelf een haardvuur van puurheid, communicatie en contact.

HOMOOO!

Mannen zoeken elkaar ook wel op. Zeker. Maar dan vooral bij competitieve evenementen. Een Repair Café misschien. Ze knuffelen elkaar bij voorkeur niet (HOMOOO!), maar slaan elkaar onhandig op de schouders als er een verlangen naar waardering opgemerkt wordt. Waar vrouwen oor hebben voor elkaar, vinden mannen oorlog interessanter. En als mannen zich klote voelen kruipen ze meestal in een hol. Soms in een alco-hol (Ook wel bekend als kroeg of lotgenoten-herberg).

Kleinere hersenen

Vrouwen worden uitgelachen. Want hun hersenen zijn kleiner dan die van mannen. Dit is wetenschappelijk aangetoond door Dick Swaab. Een man… Maar de vrouw gebruikt haar koppie wel beter omdat beide hersenhelften nauwer samenwerken. Daarom is ze bedrevener in communicatie, is ze meer bewust van stemming en sfeer, ziet ze meer, luistert ze beter en ontdekt ze verbanden in onsamenhangende zaken die mannen niet zien (maar die ze wel heel goed kunnen creëren). Ze ruikt ook beter en daardoor trekken mannen gelukkig vaker schone sokken en onderbroeken aan. Bedankt!

Niet snel depressief

Mannen daarentegen, zien details beter en kunnen zich er makkelijker op focussen. En mannen zijn niet zo snel depressief. Maar dat komt dan weer omdat zij zich minder bewust zijn van hun emoties. Elk nadeel heb z’n voordeel. Vrouwen zijn vooral gericht op sociale context. Ze hebben leugentjes sneller door omdat ze lichaamstaal kunnen lezen en ontrafelen (dat begon allemaal bij het kampvuur op de savanne). Mannen storten zich actief op problemen, doelen, competitie en oplossingen (je weet wel: mammoeten vangen).

Ode aan de vrouw

Moeder Natuur en Vadertje Tijd hebben de mannen en vrouwen door natuurlijke selectie tot hier gebracht. Tot het tijdperk van de Ode aan de Vrouw. De meisjes die moeder worden en het lege nest moeten zien te managen. De vrouwen die puffend, zwetend en zuchtend de overgang uit moeten zitten. Die gewoon door ploeteren in gezin en familie. De kanjers. De kurken waar we op blijven drijven. Dit is voor jullie.

Lieve Dames

Jullie hebben met die XX chromosomen gewoon een streepje voor bij de mannen met hun XY varianten. Jullie weten dat en scheppen zelfs hier niet over op. Competitie is minder interessant voor jullie dan zuivere aandacht en begrip. Jongetjes kregen waardering en vertrouwen van hun moeders. En ze willen dat hun hele verdere leven onvoorwaardelijk blijven krijgen. Van hun vriendinnen en later hun echtgenotes. Die prettige aandacht geven jullie ook graag,  als de jongens maar eerlijk durven zijn over dat ontbrekende stukje genenmateriaal.

Gespierde schouders

En ze hoeven niet te denken dat het indrukwekkende formaat van hun fallus een X van een Y-tje maakt. Jullie worden daar namelijk helemaal niet warm van. Wel van brede, gespierde schouders. Van stevige handen en een warm, sterk lijf met ogen die goed kunnen kijken. Oren die willen luisteren. Dat zijn gereedschappen die jullie woelige binnenwereld tot bedaren kan brengen. Okay, er is altijd wel ergens ruimte voor een diamantje in een kostbare ring. Maar dat is bijzaak. Jullie vrouwen kunnen jezelf makkelijk bevrijden van het gedoe rondom het verschijnsel MAN. Maar jullie verdienen het dat de mannen jullie meehelpen vrijheid en veiligheid te ervaren, die jullie soms in deze gemankeerde wereld ontberen.

Kom in actie!

Heren, dat is dus de oplossing. Jullie houden van actie. Zet die in voor onze prachtige vrouwen door niets anders te doen dan gewoon van ze te houden. Bied haar je sterke lijf, je ogen en oren aan. Repareer af en toe een kraan, verzin een nieuwe raket, maar blijf vooral nederig doch rotsvast achter ze staan. Ook al lijken ze onbegrijpelijk voor jou, weet dat zij alles eenvoudigweg wél begrijpen. Ik geef jullie deze tekst als sleutel. Lees ‘m voor bij kaarslicht vlak voor het slapen gaan. En als je ‘m uit je hoofd leert sta je verbaasd van het meisje dat tegen je aan komt kruipen en morgen weer als Vrouw haar mooie wereld instapt.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Pluk de dag! Ook als je 102 bent

Mevrouw Dijkman is 102 maar woont nog steeds zelfstandig thuis. Haar motto in het leven? Pluk de dag, het kan zomaar opeens voorbij zijn!

Gedeeld

op

Pluk de dag mevrouw Dijkman
Foto: Claudia Kamergorodski

“Ik wilde ouder worden dan mijn vader. Dat is gelukt”, lacht de 102-jarige mevrouw Dijkman. Haar vader is ‘maar’ 97 geworden. Op 2 april viert ze haar 103e verjaardag. “Zonder slingers, want daar houden we niet van. We doen alles gewoon.” Ze heeft 3 zussen en 5 broers gehad. “Ik was de middelste. Maar inmiddels de oudste. En de enige.”

Zelfstandig thuis

Mevrouw Dijkman woont samen met zoon Piet in Osdorp, in Amsterdam. Dankzij de hulp van Piet kan ze thuis blijven wonen. Hij kookt,  doet het huishouden en regelt alles. Het huis is enigszins aangepast. Zo is er een traplift in huis. Met de rollator beweegt ze zich binnenshuis. Buiten gebruikt ze de rolstoel. Met Piet onderneemt ze veel. ‘Ik blijf niet thuis als ik weg kan’.

Huisvrouw

Ze heeft naaischool gedaan en heeft daar leren borduren. Het hele huis hangt vol met prachtig borduurwerk. Ze heeft  tien jaar in een café gewerkt op de Nieuwerdammerdijk bij het bootje naar het Centraal Station. Daar heeft ze ook haar man leren kennen. “Hij kwam altijd biljarten. Zo is het gekomen.” Hij was smid net als haar vader. Na het huwelijk stopte ze met werken. En zorgde ze voor de kinderen. Ze heeft drie dochters en vier zonen. En geen kleinkinderen. “Ik heb drie kinderen verloren: mijn dochtertje van tien maanden oud en twee zoons. De ene zoon is op 37 jarige aan kanker overleden, de andere zoon is op zijn 68e aan een hersenbloeding overleden. Dat is erg verdrietig. Toch moet je verder. Je kunt wel de hele dag blijven huilen maar dat geeft toch niks. Je moet flink blijven voor de rest van het gezin. Het leven gaat door. Zo gaat het nu eenmaal.”

Een pakje per dag roken

“Ik heb gerookt tot en met. Een pakje per dag! Van mijn 12e tot mijn 88e. Op mijn 12e ben ik met een vriendinnetje stiekem in een schuurtje gaan roken. We vonden het heerlijk. Je denkt dat je heel wat bent, hè, op je twaalfde. In die tijd stonden overal sigaretten op tafel. Toen was je gek als je niet rookte. Op mijn 88e ben ik gestopt. Ik was namelijk een paar dagen niet zo lekker en had geen zin meer in een sigaret. Zo ben ik er van af gekomen. Ik mis het totaal niet. Ik ben nooit bezig geweest met gezond blijven. Ik eet alles, doe niet aan diëten. Ik heb nooit gesport. Dat is niets voor mij.”

Klaverjassen

Ze gaat met haar zoon en dochters ieder jaar op vakantie in Nederland. Naar een Landal huisje want die zijn schoon. En nog belangrijker: de bedden zijn goed! “Ik heb ontdekt dat ik musea leuk vind. Op mijn ouwe dag word ik nog cultureel! Onlangs is mijn beste vriendin overleden. Dat vind ik wel heel erg, ze was een hele leuke vrouw. Dan gingen we samen even een rummikuppie doen.” Ze speelt graag spelletjes en klaverjast nog wekelijks in een club.

Pluk de dag

“Het geloof is erg belangrijk voor me maar vul het wel op mij eigen manier in. Ik ben katholiek en kijk iedere zondag naar de mis. Mijn moeder wilde altijd naar Kevelaer, een bedevaart plek in Duitsland. Daar was geen geld voor. Ik ben een tijdje terug daar wel naartoe gegaan. Als eerbetoon aan mijn moeder. Ik heb het goed gemaakt voor haar. Het komt zoals het komt. Ik heb genoeg feestjes gehad, veel gelachen. Alles gaat voorbij. Als het je tijd is word je gehaald, of je nu jong bent of oud. Pluk de dag, is mijn motto.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten

Het geheim van 100 jaar oud worden? Volgens Ton Beerle is dat niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten.

Gedeeld

op

Niet klagen 100 jaar

Ieder jaar wordt landelijk de speciale Vastenactie georganiseerd door Stichting BVA. Deze stichting helpt mensen in ontwikkelingslanden en dit jaar staat Zambia centraal. En dan in het bijzonder mensen met HIV/Aids in Zambia.

Om geld in te zamelen voor dit bijzondere initiatief is NED7 blogger Yvonne Witter, van het Aedes-ActiZ Kenniscentrum Wonen-Zorg, de uitdaging aan te gaan om 40 mensen van 100 jaar te interviewen. Zij vertellen over hun levenservaringen, hun geheimen én hun toekomstbeeld. Vandaag de eerste. De heer Ton Berlee. Hij is 100 jaar oud.

Cowboy worden

“Ik ben nergens bang voor. Ik blijf altijd heel kalm. Ik ben geboren in Nederlands-Indië. Mijn vader werkte bij de KNIL, het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Ik wilde vroeger cowboy worden en dokter maar belandde als militair in Nederlands Indië. Op mijn veertiende ben ik na een verlof in Nederland daar gebleven en ben op kostschool geweest in Medemblik. Ik heb ambachtsschool gedaan en daarna ben ik gaan werken in een garage. Maar dat vond ik echt niks. Dus meldde ik me aan voor de KNIL en ging in 1936 terug naar Nederlands-Indië.  Later werd ik sergeant in Batavia.”

Ton Berlee

Krijgsgevangene in Birma

“In 1942 ben ik gevangen genomen en met een schip met 1.700 andere krijgsgevangen naar Rangoon (Birma) gebracht.  Ik heb mee moeten helpen bij het aanleggen van de Birma-spoorlijn onder zeer zware omstandigheden. Ik maakte daar wrede, onmenselijke gebeurtenissen mee. Op een gegeven moment word je er apathisch van. Dan zie je weer iemand aan een boom hangen – omdat hij zich heeft opgehangen – of van een rots springen. Daarna ben ik in het najaar van 1943 overgebracht naar Saigon waar ik gevangen gehouden ben tot de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945. We hebben veel honger geleden en sprinkhanen en leguaan gegeten.”

In een hinderlaag

“Na de oorlog, terug in Indië, heb ik gewerkt bij de Fotografische Dienst want fotograferen deed ik graag en goed. Ik heb in de Bersiap-periode ook hele nare dingen moeten meemaken. Ik ben toen twee keer bijna in hinderlagen gelopen. Maar ben heel kalm gebleven, ook al vlogen de kogels me om de oren. Afleiding zoeken. Bezig zijn. Dat heeft me altijd goed geholpen om het te verwerken. Ik denk er nog steeds veel aan terug. Daar heb ik nu de tijd voor. Dan denk ik: goh, hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren. Ik heb het gered omdat ik voor niks bang ben. Dat heb ik altijd al gehad. Als kind al.”

Koninklijke Landmacht

“In 1950 ben ik naar Nederland teruggekeerd. De KNIL werd opgeheven. Ik kon toen bij de Koninklijke Landmacht terecht en kwam eerst in Assen en later in Steenwijk terecht. Daar heb ik met plezier gewerkt in de kazerne,  was verantwoordelijk voor de inventaris. Ik deed altijd erg veel buiten het werk om en kreeg later de functie van kazerneadjudant.”

Mijn vrouw leren kennen

“Ik heb mijn vrouw in Indië leren kennen. Mijn zoon is er geboren, mijn dochter is geboren toen we in Nederland waren. En ik heb twee kleinkinderen. Ik ben apetrots op mijn kinderen en hun partners en mijn kleinkinderen. Mijn vrouw is een paar jaar geleden overleden. Ik woon nu met plezier in serviceflat Schouwenhoven in Leiden. Ik maak dagelijks cryptogrammen. Mijn schoonzoon drukt ze groot af zodat ik ze beter kan lezen. Weet je wat één van de mooiste zinnen was in de cryptogrammen? Daar komt ie: wat is een begrafenisondernemer op vakantie? Nou? Uitzonderlijk! Uit-zonder-lijk! Dat is briljant, toch? Zo zijn er nog wel meer. Even denken. Eh, nou, die schieten me zo wel weer te binnen. Uitzonderlijk. Dat is toch een geweldige vondst!”

Niet klagen

‘‘Ik ben nergens bang voor. Dat is mijn levensmotto en kan iedereen dat motto aanraden. Maar ook: niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten. Moet je maar eens op de computer kijken wat er allemaal in die radijsjes zit. Van alles. Het is erg gezond. Ik ben tevreden en heb na de oorlog een prachtig leven gehad. Ik zou het zo weer doen.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Experiment met deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat

Regeringspartijen VVD en D’66 willen een experiment met deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat thuis.

Gedeeld

op

door

Deeltijd zorg experiment

Deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat. Regeringspartijen VVD en D’66 willen dat er een experiment komt met een parttime verpleeghuis waar mensen naartoe kunnen om mantelzorgers te ontlasten.

Hun oproep is ook gericht aan de minister van Volksgezondheid om, naar aanleiding van het plan dat de partijen naar de kamer zullen sturen, te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn. “Met de pilot willen we onderzoeken of het aansluit bij het de behoefte van ouderen, wat het betekent voor de organisatie van een verpleeghuis en bijvoorbeeld wie de kosten betaalt”, zegt Tweede-Kamerlid Vera Bergkamp (D’66).

Steeds zwaarder

Bij de NOS werd gisteren direct gekeken of mensen hier ook echt behoefte aan hebben. Jan de Valk (74) en zijn vrouw Willy (73) werden hierover geïnterviewd. Willy heeft Alzheimer en gaat steeds sneller achteruit. Het echtpaar woont nog zelfstandig en dat willen ze het liefste ook zo lang mogelijk blijven doen. Toch wordt het voor Jan als mantelzorger steeds zwaarder. Een parttime verpleeghuis waar Willy af en toe een paar dagen naartoe kan vindt hij dus ook geen gek plan. Het zou Jan enorm ontlasten, zodat hij ook af en toe weer even op adem kan komen.

Makkelijke overgang

“Het spreekt me aan als overgang naar een geheel verblijf in een verpleeghuis. Dat is heel rigoureus en er zitten veel haken en ogen aan, hoor ik uit de praktijk. Veel verdriet, boosheid en verzet. Deze parttime manier zou de overgang wat kunnen verzachten. Voor mijn vrouw, maar ook voor mij, want Alzheimer heb je eigenlijk met z’n tweeën.”

Deeltijd zorg

Het houdt De Valk erg bezig hoe zijn vrouw zal omgaan met eventuele parttime verzorging in een tehuis. “Wat mij wel bezighoudt is hoe het haar zal vergaan. Misschien ontstaat er wel een enorme onrust bij haar als we dan weer naar huis gaan. Het lijkt een geweldige tussenoplossing. Maar als het niet goed gaat heb je heel dramatisch uitstel van iets dat toch wel gaat gebeuren. Het zal altijd verdrietig zijn. De ideale oplossing is er niet. Mijn vrouw is nu nog nuchter, ze zegt: ‘het is zoals het is’.”

Mezzo, de landelijke organisatie voor mantelzorgers, en ANBO, de belangenorganisatie voor senioren, steunen het plan van VVD en D’66.

Bron: NOS

Lees verder

Meest gelezen