Volg ons online

Nieuws

Ode aan de vrouw (in de zorg)

Teamcoach Wim Raaijmakers van zorgorganisatie ZuidZorg schrijft in zijn blog een ode aan de vrouw, want ze verdienen het!

Gedeeld

op

Ode aan de vrouw

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

Ja ja, ik weet het. Met een loflied op de Vrouw loop ik een risico om als slijmjurk uitgemaakt te worden. Hoewel, Nick & Simon hebben ook een poging gedaan om eerbiedig over de Vrouw te doen. Maar als ik kritisch naar hun tekst luister, kietelen ze vooral zichzelf. Okay mannen (én vrouwen), ik daag en nodig jullie uit. Jullie zullen wel even door moeten lezen om koren op jullie molen te hebben.

Beste kerels

Vrouwen verdienen meer vrijheid en veiligheid om te kunnen zijn wie ze zijn. Gevoelige, mooie, zorgzame en machtige wezens. We hebben bijna alles aan vrouwen te danken. Ze zijn op de eerste plaats onze moeders en de moeders van onze kinderen. Ze zorgen bij ons thuis, in de thuiszorg en ziekenhuizen. Als ze net over de helse baringspijnen van hun eigen kinderen heen zijn, staan ze al weer in de klei van onze maatschappij te ploeteren. Vaak bij jouw ouders of grootouders. Terwijl zij in het eigen gezin de boel op de rit houden en soms ook mantelzorger zijn bij schoonouders. “Doe jij het maar, jij kunt het beter.” De Super Vrouwen die in de zorg werken horen dit vaak uit mans mond: “Jij bent verzorgende/verpleegkundige…het is jouw vák!” Getalenteerd als ze is om overal betrokkenheid en harmonie te creëren, gaat ze voluit. Op de avonden dat ze weg is moet jij even zelf naar de koelkast dolen om je biertje te pakken: vooruit dan maar!

Waarom zijn jullie bananen krom?

Toch wordt er gesist en gescholden naar vrouwen. Er wordt geil naar ze gekeken en zonder toestemming worden ze betast of zelfs geslagen. En dan nog durven mannen te eisen dat vrouwen doen wat er van ze verwacht wordt: voor anderen zorgen. Ik durf dit onder andere te zeggen omdat ik als vertrouwenspersoon hoor wat vrouwen in de zorg meemaken. En ook omdat ik vind dat dit wangedrag moet stoppen.

Jaloers?

Ik denk dat mannen stiekem jaloers zijn op vrouwen. Omdat ze vaak mooier, moediger en sterker zijn. Omdat ze én gevoeliger maar ook machtiger zijn. Vrouwen kunnen luisteren, aandacht en liefde geven zoals bijna geen man dat kan. Als ze het niet doen dan zijn vooral jouw rapen gaar. Ze kunnen hun begeerlijke lichamen met kleurrijke mode omhullen. En ondanks dat een glimlach de beste make up is, accentueren ze hun lippen en ogen met lijntjes, kleuren en poeders. Ook als het geen carnaval of WK-voetbal is. Ze zijn geweldig. Wij mannen verlangen naar ze als ze op afstand zijn en worden angstig als ze dreigen weg te vallen. Wanneer ze  onder elkaar zijn creëren vrouwen een oase van gezelligheid en verbinding. Ze lachen en luisteren. Ze zijn in zichzelf een haardvuur van puurheid, communicatie en contact.

HOMOOO!

Mannen zoeken elkaar ook wel op. Zeker. Maar dan vooral bij competitieve evenementen. Een Repair Café misschien. Ze knuffelen elkaar bij voorkeur niet (HOMOOO!), maar slaan elkaar onhandig op de schouders als er een verlangen naar waardering opgemerkt wordt. Waar vrouwen oor hebben voor elkaar, vinden mannen oorlog interessanter. En als mannen zich klote voelen kruipen ze meestal in een hol. Soms in een alco-hol (Ook wel bekend als kroeg of lotgenoten-herberg).

Kleinere hersenen

Vrouwen worden uitgelachen. Want hun hersenen zijn kleiner dan die van mannen. Dit is wetenschappelijk aangetoond door Dick Swaab. Een man… Maar de vrouw gebruikt haar koppie wel beter omdat beide hersenhelften nauwer samenwerken. Daarom is ze bedrevener in communicatie, is ze meer bewust van stemming en sfeer, ziet ze meer, luistert ze beter en ontdekt ze verbanden in onsamenhangende zaken die mannen niet zien (maar die ze wel heel goed kunnen creëren). Ze ruikt ook beter en daardoor trekken mannen gelukkig vaker schone sokken en onderbroeken aan. Bedankt!

Niet snel depressief

Mannen daarentegen, zien details beter en kunnen zich er makkelijker op focussen. En mannen zijn niet zo snel depressief. Maar dat komt dan weer omdat zij zich minder bewust zijn van hun emoties. Elk nadeel heb z’n voordeel. Vrouwen zijn vooral gericht op sociale context. Ze hebben leugentjes sneller door omdat ze lichaamstaal kunnen lezen en ontrafelen (dat begon allemaal bij het kampvuur op de savanne). Mannen storten zich actief op problemen, doelen, competitie en oplossingen (je weet wel: mammoeten vangen).

Ode aan de vrouw

Moeder Natuur en Vadertje Tijd hebben de mannen en vrouwen door natuurlijke selectie tot hier gebracht. Tot het tijdperk van de Ode aan de Vrouw. De meisjes die moeder worden en het lege nest moeten zien te managen. De vrouwen die puffend, zwetend en zuchtend de overgang uit moeten zitten. Die gewoon door ploeteren in gezin en familie. De kanjers. De kurken waar we op blijven drijven. Dit is voor jullie.

Lieve Dames

Jullie hebben met die XX chromosomen gewoon een streepje voor bij de mannen met hun XY varianten. Jullie weten dat en scheppen zelfs hier niet over op. Competitie is minder interessant voor jullie dan zuivere aandacht en begrip. Jongetjes kregen waardering en vertrouwen van hun moeders. En ze willen dat hun hele verdere leven onvoorwaardelijk blijven krijgen. Van hun vriendinnen en later hun echtgenotes. Die prettige aandacht geven jullie ook graag,  als de jongens maar eerlijk durven zijn over dat ontbrekende stukje genenmateriaal.

Gespierde schouders

En ze hoeven niet te denken dat het indrukwekkende formaat van hun fallus een X van een Y-tje maakt. Jullie worden daar namelijk helemaal niet warm van. Wel van brede, gespierde schouders. Van stevige handen en een warm, sterk lijf met ogen die goed kunnen kijken. Oren die willen luisteren. Dat zijn gereedschappen die jullie woelige binnenwereld tot bedaren kan brengen. Okay, er is altijd wel ergens ruimte voor een diamantje in een kostbare ring. Maar dat is bijzaak. Jullie vrouwen kunnen jezelf makkelijk bevrijden van het gedoe rondom het verschijnsel MAN. Maar jullie verdienen het dat de mannen jullie meehelpen vrijheid en veiligheid te ervaren, die jullie soms in deze gemankeerde wereld ontberen.

Kom in actie!

Heren, dat is dus de oplossing. Jullie houden van actie. Zet die in voor onze prachtige vrouwen door niets anders te doen dan gewoon van ze te houden. Bied haar je sterke lijf, je ogen en oren aan. Repareer af en toe een kraan, verzin een nieuwe raket, maar blijf vooral nederig doch rotsvast achter ze staan. Ook al lijken ze onbegrijpelijk voor jou, weet dat zij alles eenvoudigweg wél begrijpen. Ik geef jullie deze tekst als sleutel. Lees ‘m voor bij kaarslicht vlak voor het slapen gaan. En als je ‘m uit je hoofd leert sta je verbaasd van het meisje dat tegen je aan komt kruipen en morgen weer als Vrouw haar mooie wereld instapt.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Alles mag op zaterdag!

Alles mag op zaterdag. Vroeger was dat wel anders. Vintage blogger GT Rovers blikt terug op tijden waarin zaterdag geen vrije dag was.

Gedeeld

op

door

Alles mag op zaterdag

Alles mag op zaterdag. Wat een heerlijke gedachte en voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar dat is het niet altijd geweest. Vintage blogger GT Rovers legt uit dat nog niet zo lang geleden de werkweek er heel anders uitziet dan tegenwoordig.

Tegenwoordig is het weekend namelijk véél te kort om al onze activiteiten in te proppen. Maar onze voorouders waren al dolblij met één vrije dag per week! Je leest het goed. 48 uur werken was de normaalste zaak van de wereld. Iets wat we ons tegenwoordig, met al onze verworvenheden, niet meer kunnen voorstellen.

Invoering Arbeidswet

Dankzij een lange strijd van de socialisten werd in 1919 de Arbeidswet ingevoerd. Die zorgde ervoor dat de werkweek verkort werd naar maximaal 45 uur. Dat betekende één hele vrije dag per week en één halve. Op zaterdag werkte men voortaan maar tot 12 uur. Door pressie van de christelijke partijen werd de hele zondag een vrije dag, zodat ook de arbeiders naar de kerk konden. Dit was destijds dus al een enorme vooruitgang.

48-urige werkweek

Na de Tweede Wereldoorlog gooide de regering roet in het eten door te besluiten dat een werkweek uit minimaal 48 uur moest bestaan. Het land was immers in de opbouw. Voortaan werkte men doordeweeks minstens 8,5 uur per dag en op zaterdag tot 13 uur. Wederom kwam het socialisme op voor de arbeiders. De arbeidersbeweging pleitte al vanaf 1955 voor de invoering van een 40-urige werkweek. In Amerika en in een aantal West-Europese landen hadden de werknemers al jaren vrij op zaterdag. De productiviteit was daar enorm gestegen, doordat de werknemers uitgerust op het werk verschenen.

Alles mag op zaterdag

Pas op 23 december 1960 was het zover. Zowel het kabinet als het bedrijfsleven stemde schoorvoetend in met dit wetsvoorstel. Vanaf 1 januari 1961 kregen de werknemers vrij op zaterdag. Dit gold overigens niet voor iedere beroepsgroep. Zo werd op enkele scholen nog tot 1971 op zaterdagochtend lesgegeven.

Experimenteren

Voor de economie bleek de nieuwe wet een gouden zet. Meer vrije tijd had tot gevolg dat de bevolking meer geld uitgaf aan luxegoederen, zoals kleding en auto’s om gezellige dagtochtjes mee te maken. In die tijd was men dus zeer content met een 40-urige werkweek. Wat is de volgende stap? Er zijn inmiddels al die experimenteren met een zesurige werkdagen.

Meer weten?

Meer weten over de bijzondere verhalen van vroeger? Op het blog van GT Rovers vind je meer weetjes en unieke feiten over vervlogen tijden in Nederland.

Bron: GT Rovers

Lees verder

Nieuws

Het oude dorp, een dagje terug in de tijd

Het oude dorp waar Rijk vroeger woonde is totaal veranderd. Rijk gaat op reis en deelt zijn herinneringen aan vroeger.

Gedeeld

op

Het oude dorp
Rijk met zijn broers voor het ouderlijk huis

Rijk van den Hoek, intussen al 27 jaar een echte Noord-Amsterdammer, reist af naar het oude dorp Voorschoten. Het is een bruisend dorp met haar jaarlijkse paardenmarkt waar Floris de Vijfde nog zijn paarden kocht.

Tegenwoordig is het trouwens geen dorp meer maar onderdeel van de aan elkaar groeiende gemeenten van ons aller Randstad. Als het weer laag hangt, zie je zelfs een wolkenkrabber waar vroeger een alom gevreesde tandarts woonde en praktijk hield. Menig oud Voorschotenaar denkt nog knarsetandend aan hem terug.

Gruwelijke tijden

Maar laten we ons niet verliezen in die gruwelijke tijden. De oude tandarts moest zich behelpen met een boormachine die niet veel meer dan honderd toeren per minuut draaide. En kiezen moest hij trekken met een tang die hij bij, de tegenover hem wonende, manke timmerman leende. Ja, dat waren nog eens tijden! We konden de hoofdstraat van het dorp niet in wegens een verbouwing aan de toegang. Volgens Rijk waren ze de rails van de blauwe tram aan het weghalen. Ofwel het mitrailleursnest dat de Duitsers in 1944 hadden laten aanleggen bij deze belangrijke toegang tot het dorp en tot het “barakkenkamp” ernaast.

Wagens en kanonnen

We rijden naar de Voorstraat waar Rijk in zijn jonge jaren heeft gewoond. We komen aan bij het huis waar Rijk is opgegroeid. Er zit nu een lunchroom in. Onmiddellijk stromen van alle kanten familieleden toe. Broers, schoonzussen uit Leiden en een dochter uit Den Haag. Hij zou namelijk trakteren en dat gebeurt niet elke dag. Binnen worden tafels en koppen bij elkaar gestoken. De verhalen breken los over wat er niet meer is en wat tegenwoordig zoveel kleiner is dan het vroeger leek. Het huis, de kamertjes. Bedsteden die zijn verdwenen. “Waar we nu zitten was de gang. Daar hing de kapstok met vaders hoed en jas. Verrek, die stenen paal op de hoek voor het huis, die staat er nog. Daar zat Rijk bovenop toen er in 1943 een nieuw detachement Duitsers langs kwam met wagens en kanonnen. Getrokken door kleine Russische paarden. Die gingen steigeren toen ik ‘prrrr prrrr’ riep. En die moffen werden kwaad. Stom hè.”

Beroemde dameskapper

Het huis aan de overkant is nog steeds wit. Vroeger woonde daar de weduwe van een kaashandelaar met haar jongste dochter. Van die dochter werd gezegd dat ze met Duitse soldaten vree. Op 6 mei 1945 werd ze in het openbaar op een stoep aan de overkant dapper kaalgeschoren door de beroemdste dameskapper van het dorp. Zij had daarna geregeld epileptische aanvallen. Achter dat huis was de timmermanswerkplaats. “We speelden daar vaak in de kaal getrapte tuin”. In de loodsen tussen deurposten uit de sloop, die bewaard werden voor nieuwe huizen. Er stonden ook veel bomen waar heerlijke peren aan groeiden en waar je fijn in kon klimmen. Dat deden Rijk en zijn vriendjes samen met of zonder de zoons van de timmerman. Hun opa woonde bij het gezin in en de oudste zoon moest opa wel eens scheren. Dat was best eng, opa had nogal veel plooien en kon opeens woedend worden als de buurjongens weer eens in de perenbomen zaten.

Loek de smid

Er was een smederij aan de overkant, waar ook paarden beslagen werden. Daar werden paarden soms helemaal in een ‘broek’ gehesen. Een soort groot zeil onder hun buik door. Hun poten – vroeger hadden ze die nog, in plaats van benen – werden vastgebonden om ze stil te houden tijdens het verwisselen van de hoefijzers. Binnen was het tamelijk donker, daar was het vuur. Soms mocht je de smid helpen, door aan de zwengel van de blaasbalg te trekken. De ijzers werden gloeiend tegen de hoeven gedrukt en daarna met nagels aan de hoef getimmerd. De nagels kwamen er opzij van de hoef uit, werden afgeknipt, de hoef werd glad gevijld, kreeg een lik zwarte lap en klaar was Loek. Zo heette de smid.

Het oude dorp

De terugreis werd aangevat, langs het huisje waar Rijk’s moeder niet meer woont, langs de straatjes waar zijn kinderen niet meer spelen en door het tuindorp dat helemaal vernieuwd is. Waar hoge bomen staan en de muziektent verdwenen is. Langs de struiken waar Rijk’s geboortehuis vroeger stond en door een stadswijk waar ooit de weilanden van de boer lagen waar zijn grootmoeder dienstmeid was geweest.

Dit verslag is geschreven door Gijs Witkop voor Sara, for good old times

Lees verder

Nieuws

Afscheid nemen doet pijn

Afscheid nemen doet pijn. Vooral als je ziet dat een project mooie resultaten oplevert zoals het project dat Alice Bunt beschrijft.

Gedeeld

op

Afscheid nemen doet pijn

Het vierwekelijks project “Full Colour”, georganiseerd door het Cliënten Service Centrum en Hein Walter, is alweer ten einde. Het Cliënten Service Centrum is een vereniging die zich inzet voor (ex) cliënten van de GGZ in Almere. Tijd gaat snel als je plezier hebt. En plezier hebben we gehad.

Iedere week was het weer een verrassing hoe mooi de resultaten waren. En iedere week waren de tekeningen weer even bijzonder en boven verwachting mooi. Geen van de deelnemers had vooraf het idee dat zij in staat waren met simpel pastelkrijt zulke mooie tekeningen te maken. En dat dankzij de rust en tact van Hein Walter, die de deelnemers iedere keer weer wist uit te dagen een stapje verder te gaan.

Deelnemers genoten

De derde bijeenkomst werd er onder anderen met sjablonen gewerkt. Sommige deelnemers maakten met de uitgeknipte vormen en pastelkrijt vlakverdelingen op grote vellen papier. Anderen tekenden zelf geometrische vormen en kleurden deze in met heldere kleuren. Soms werd er samen gewerkt, soms werkten mensen individueel. Er werd rustig en geconcentreerd gewerkt en aan de stiltes kon je merken hoe de deelnemers genoten van het bezig zijn met hun tekening.

Mooi project

De laatste keer ging alle aandacht uit naar het maken van kaarten op A5 formaat. Op een groot vel maakten de deelnemers met pastelkrijt een sfeer, niets concreets, alleen vage vormen die nog geen betekenis hadden. Daarna werden de grote vellen versneden in kaartformaat en werden de sferen op de kaarten omgetoverd tot een verhaal, een landschap of een abstract beeld. En ook nu weer waren alle deelnemers blij met de door hen zelf gemaakte kunstwerken. Zoals na iedere bijeenkomst werd er gezamenlijk geluncht. De sfeer tijdens de laatste lunch was rustiger, iedereen wist dat met deze lunch een einde gekomen was van een ontzettend mooi project.

Afscheid nemen doet pijn

En nu? Afscheid nemen doet pijn, ik vind het ontzettend moeilijk. Een aantal heel lieve mensen zal ik nooit meer zien, mensen die ik aardig vond, waarmee ik kon praten over dingen die ons beide bezig hielden. En het fijne van die gesprekken was dat je zonder ‘GGZ-patiënt’ te zijn kunt praten over andere dingen dan je aandoening, dat je jezelf bent, je geaccepteerd voelt, niets hoeft uit te leggen. Dat je over allerlei zaken kunt praten zonder het gevoel te hebben dat ‘de ander’ je bekijkt als ‘een GGZ-patiënt’.

Hoe nu verder?

En dat is nu allemaal voorbij. Het definitieve daarvan maakt mij verdrietig, ondanks het feit dat het project helemaal aan z’n doel beantwoorde. Ik weet niet goed hoe het nu verder moet. Wel heb ik ontdekt dat ik tekenen fijn vind, dat er misschien een andere manier is om me te uiten behalve fotografie. Maar “Full Colour” en dan vooral de deelnemers en het gemeenschappelijk creatief bezig zijn zal ik ontzettend missen.

Meer weten?

Wil je meer weten over de projecten die Hein Walter en Alice Bunt opzetten? Bezoek dan eens de website van De Zijde Rups of de website van Hein Walter zelf.

Lees verder

Meest gelezen