Volg ons online

Nieuws

Ode aan de vrouw (in de zorg)

Teamcoach Wim Raaijmakers van zorgorganisatie ZuidZorg schrijft in zijn blog een ode aan de vrouw, want ze verdienen het!

Gedeeld

op

Ode aan de vrouw

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

Ja ja, ik weet het. Met een loflied op de Vrouw loop ik een risico om als slijmjurk uitgemaakt te worden. Hoewel, Nick & Simon hebben ook een poging gedaan om eerbiedig over de Vrouw te doen. Maar als ik kritisch naar hun tekst luister, kietelen ze vooral zichzelf. Okay mannen (én vrouwen), ik daag en nodig jullie uit. Jullie zullen wel even door moeten lezen om koren op jullie molen te hebben.

Beste kerels

Vrouwen verdienen meer vrijheid en veiligheid om te kunnen zijn wie ze zijn. Gevoelige, mooie, zorgzame en machtige wezens. We hebben bijna alles aan vrouwen te danken. Ze zijn op de eerste plaats onze moeders en de moeders van onze kinderen. Ze zorgen bij ons thuis, in de thuiszorg en ziekenhuizen. Als ze net over de helse baringspijnen van hun eigen kinderen heen zijn, staan ze al weer in de klei van onze maatschappij te ploeteren. Vaak bij jouw ouders of grootouders. Terwijl zij in het eigen gezin de boel op de rit houden en soms ook mantelzorger zijn bij schoonouders. “Doe jij het maar, jij kunt het beter.” De Super Vrouwen die in de zorg werken horen dit vaak uit mans mond: “Jij bent verzorgende/verpleegkundige…het is jouw vák!” Getalenteerd als ze is om overal betrokkenheid en harmonie te creëren, gaat ze voluit. Op de avonden dat ze weg is moet jij even zelf naar de koelkast dolen om je biertje te pakken: vooruit dan maar!

Waarom zijn jullie bananen krom?

Toch wordt er gesist en gescholden naar vrouwen. Er wordt geil naar ze gekeken en zonder toestemming worden ze betast of zelfs geslagen. En dan nog durven mannen te eisen dat vrouwen doen wat er van ze verwacht wordt: voor anderen zorgen. Ik durf dit onder andere te zeggen omdat ik als vertrouwenspersoon hoor wat vrouwen in de zorg meemaken. En ook omdat ik vind dat dit wangedrag moet stoppen.

Jaloers?

Ik denk dat mannen stiekem jaloers zijn op vrouwen. Omdat ze vaak mooier, moediger en sterker zijn. Omdat ze én gevoeliger maar ook machtiger zijn. Vrouwen kunnen luisteren, aandacht en liefde geven zoals bijna geen man dat kan. Als ze het niet doen dan zijn vooral jouw rapen gaar. Ze kunnen hun begeerlijke lichamen met kleurrijke mode omhullen. En ondanks dat een glimlach de beste make up is, accentueren ze hun lippen en ogen met lijntjes, kleuren en poeders. Ook als het geen carnaval of WK-voetbal is. Ze zijn geweldig. Wij mannen verlangen naar ze als ze op afstand zijn en worden angstig als ze dreigen weg te vallen. Wanneer ze  onder elkaar zijn creëren vrouwen een oase van gezelligheid en verbinding. Ze lachen en luisteren. Ze zijn in zichzelf een haardvuur van puurheid, communicatie en contact.

HOMOOO!

Mannen zoeken elkaar ook wel op. Zeker. Maar dan vooral bij competitieve evenementen. Een Repair Café misschien. Ze knuffelen elkaar bij voorkeur niet (HOMOOO!), maar slaan elkaar onhandig op de schouders als er een verlangen naar waardering opgemerkt wordt. Waar vrouwen oor hebben voor elkaar, vinden mannen oorlog interessanter. En als mannen zich klote voelen kruipen ze meestal in een hol. Soms in een alco-hol (Ook wel bekend als kroeg of lotgenoten-herberg).

Kleinere hersenen

Vrouwen worden uitgelachen. Want hun hersenen zijn kleiner dan die van mannen. Dit is wetenschappelijk aangetoond door Dick Swaab. Een man… Maar de vrouw gebruikt haar koppie wel beter omdat beide hersenhelften nauwer samenwerken. Daarom is ze bedrevener in communicatie, is ze meer bewust van stemming en sfeer, ziet ze meer, luistert ze beter en ontdekt ze verbanden in onsamenhangende zaken die mannen niet zien (maar die ze wel heel goed kunnen creëren). Ze ruikt ook beter en daardoor trekken mannen gelukkig vaker schone sokken en onderbroeken aan. Bedankt!

Niet snel depressief

Mannen daarentegen, zien details beter en kunnen zich er makkelijker op focussen. En mannen zijn niet zo snel depressief. Maar dat komt dan weer omdat zij zich minder bewust zijn van hun emoties. Elk nadeel heb z’n voordeel. Vrouwen zijn vooral gericht op sociale context. Ze hebben leugentjes sneller door omdat ze lichaamstaal kunnen lezen en ontrafelen (dat begon allemaal bij het kampvuur op de savanne). Mannen storten zich actief op problemen, doelen, competitie en oplossingen (je weet wel: mammoeten vangen).

Ode aan de vrouw

Moeder Natuur en Vadertje Tijd hebben de mannen en vrouwen door natuurlijke selectie tot hier gebracht. Tot het tijdperk van de Ode aan de Vrouw. De meisjes die moeder worden en het lege nest moeten zien te managen. De vrouwen die puffend, zwetend en zuchtend de overgang uit moeten zitten. Die gewoon door ploeteren in gezin en familie. De kanjers. De kurken waar we op blijven drijven. Dit is voor jullie.

Lieve Dames

Jullie hebben met die XX chromosomen gewoon een streepje voor bij de mannen met hun XY varianten. Jullie weten dat en scheppen zelfs hier niet over op. Competitie is minder interessant voor jullie dan zuivere aandacht en begrip. Jongetjes kregen waardering en vertrouwen van hun moeders. En ze willen dat hun hele verdere leven onvoorwaardelijk blijven krijgen. Van hun vriendinnen en later hun echtgenotes. Die prettige aandacht geven jullie ook graag,  als de jongens maar eerlijk durven zijn over dat ontbrekende stukje genenmateriaal.

Gespierde schouders

En ze hoeven niet te denken dat het indrukwekkende formaat van hun fallus een X van een Y-tje maakt. Jullie worden daar namelijk helemaal niet warm van. Wel van brede, gespierde schouders. Van stevige handen en een warm, sterk lijf met ogen die goed kunnen kijken. Oren die willen luisteren. Dat zijn gereedschappen die jullie woelige binnenwereld tot bedaren kan brengen. Okay, er is altijd wel ergens ruimte voor een diamantje in een kostbare ring. Maar dat is bijzaak. Jullie vrouwen kunnen jezelf makkelijk bevrijden van het gedoe rondom het verschijnsel MAN. Maar jullie verdienen het dat de mannen jullie meehelpen vrijheid en veiligheid te ervaren, die jullie soms in deze gemankeerde wereld ontberen.

Kom in actie!

Heren, dat is dus de oplossing. Jullie houden van actie. Zet die in voor onze prachtige vrouwen door niets anders te doen dan gewoon van ze te houden. Bied haar je sterke lijf, je ogen en oren aan. Repareer af en toe een kraan, verzin een nieuwe raket, maar blijf vooral nederig doch rotsvast achter ze staan. Ook al lijken ze onbegrijpelijk voor jou, weet dat zij alles eenvoudigweg wél begrijpen. Ik geef jullie deze tekst als sleutel. Lees ‘m voor bij kaarslicht vlak voor het slapen gaan. En als je ‘m uit je hoofd leert sta je verbaasd van het meisje dat tegen je aan komt kruipen en morgen weer als Vrouw haar mooie wereld instapt.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Vroeger was alles anders

Blogger Alice Bunt gaat samen met haar studiegenoot Gerard op bezoek bij hun leraar Nederlands van vroeger.

Gedeeld

op

door

Vroeger was alles anders
Foto: Alice Bunt

Ik heb een vriend, Gerard. We kennen elkaar al sinds onze studententijd. En ondanks dat we totaal verschillend zijn en onze levens verschillend zijn verlopen hebben we nog steeds contact. Soms frequent maar er zijn ook tijden geweest dat we elkaar nauwelijks zagen.

De laatste tijd hebben we weer vaker contact. Zijn moeder is onlangs overleden en juist onder die omstandigheden bellen en mailen we elkaar vaker, gaan we bij elkaar langs en elke dag sturen we elkaar wel een whatsappje om te laten weten dat we aan elkaar denken.

Studententijd

Misschien omdat Gerard zijn moeder verloren heeft en ik mijn vader lijkt het verleden een veel belangrijkere rol te zijn gaan spelen in ons leven, vooral ons gemeenschappelijk verleden. De tijd dat we student waren, die vrolijke tijd toen alles nog mogelijk was, een tijd naar het leek zonder zorgen. We spreken vaak over die tijd, over de medestudenten, over de leraren en de behoefte om letterlijk terug te gaan naar die tijd word steeds groter.

Leraar Nederlands

Er was een leraar, de leraar Nederlands, die wij in onze studententijd heel erg bewonderde. Als docent, maar ook wat hij buiten de lessen om organiseerde. Samen met hem deden we aan ‘absurd toneel’, helemaal conform de jaren zeventig. Absurd toneel is een toneelgenre waarin de onlogische en irrationele aspecten van het leven benadrukt worden, vaak om de doelloosheid van het leven aan te geven. Helemaal in ons straatje. De leraar Nederlands schreef en regisseerde de stukken.  In één van de voorstellingen huppelde ik met kartonnen konijnenoren en knalrode gympen over het toneel al roepend : “Zazazabote” en Gerard rende verward het toneel op, hield stil in het midden van het toneel en zei, verward om zich heen kijkend: “Ik sta hier in de prut, en denk aan jou Piet Lut, gisteren vroeg je me om mijn hemd, nu vraag je om mijn vest, aan vragen heb ik de pest ”. Ik denk dat wij het allemaal veel leuker vonden dan het publiek. Maar genoten hebben we.

Ziekte van Parkinson

Tijdens een van onze gesprekken over die tijd besloten we Willem, de leraar Nederlands te gaan opzoeken. We waren al eens eerder bij hem op bezoek geweest. We wisten dat Willem de ziekte van Parkinson heeft maar tijdens onze laatste ontmoetingen was daar niets van te merken. We hadden totaal geen idee wat we konden verwachten, geen idee wat de ziekte van Parkinson inhoud maar toch maakten we een afspraak en zijn naar het verzorgingshuis gegaan waar Willem woont. Op de gang kwamen we Willem en zijn vrouw tegen, hand in hand, voetje voor voetje. Ik herkende Willem gelijk, nog steeds die twinkeling in zijn ogen, die lach.

Wandeling

We hebben een wandeling gemaakt door de tuin van het verzorgingshuis. Gerard en Willem voorop, al lachend en grappenmakend over vroeger. De vrouw van Willem en ik daarachter, pratend over de impact die de diagnose Parkinson op hun leven heeft gehad, hoe zij beide daarmee omgegaan zijn: veel gereisd, datgene gedaan zolang het kon en samen met hun kinderen genieten van alles wat het leven nog te bieden heeft. Ik vertelde over mijn dochter Marieke en haar diagnose Multiple Sclerose. Onderweg naar huis keek ik met heel veel plezier terug naar deze heel bijzondere ontmoeting en ik was ontzettend blij dat we gegaan waren.

Twijfels

Maar eenmaal thuis kreeg ik toch mijn twijfels. We zijn bij Willem op bezoek gegaan zonder ons van te voren af te vragen wat het voor hem betekende: de confrontatie met twee oud-studenten die hem vroeger zo bewonderden en hem nu terug zouden zien na die afschuwelijke diagnose Parkinson. We hadden ons van te voren moeten realiseren dat dat voor hem wel eens heel moeilijk zou kunnen zijn en bij zijn vrouw moeten informeren of Willem dat eigenlijk wel zou willen, ons bezoek. En daarom ga ik contact met haar opnemen en haar eerlijk vragen wat Willem en zij vonden van ons bezoek en of Willem het voor herhaling vatbaar vindt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Nieuw zorghotel Domstate verwelkomt eerste gasten

Het nieuwe zorghotel Domstate, van AxionContinu, is open en het is prachtig! De locatie is uniek en biedt daarom ook unieke zorg.

Gedeeld

op

door

Zorghotel Domstate

Het nieuwe zorghotel en behandelcentrum Domstate aan de Beneluxlaan 928 in Utrecht heeft onlangs de eerste gasten verwelkomd. En dat is bijzonder, want het zorghotel is niet zoals een verzorgingshuis of ziekenhuis. Maar juist een ideale plek om comfortabel en prettig te revalideren of te herstellen van een zware operatie. Ook voor Eerstelijns verblijf kan men overigens in het zorghotel terecht.

AxionContinu heeft het tweede zorghotel en behandelcentrum gerealiseerd, omdat er een groeiende behoefte is aan revalidatiemogelijkheden. Het bestaande zorghotel De Wartburg heeft te weinig capaciteit om aan de vraag te voldoen. Het nieuwe Domstate heeft maar liefst 42 kamers.

Topsport

De gasten die in Domstate verblijven, krijgen alle professionele begeleiding die zij nodig hebben voor een voorspoedig herstel. Er wordt nauw samengewerkt met de ziekenhuizen in de regio. Gast zijn in een zorghotel wil niet zeggen dat er rustig achterover geleund kan worden. Onder het motto ‘revalideren is topsport’ worden gasten uitgedaagd actief hun zelfstandigheid terug te winnen. Dat gebeurt in een omgeving die van alle gemakken is voorzien. Denk aan moderne therapiefaciliteiten, een restaurant met bar en loungeruimtes.

Hotelgevoel

Begin 2017 is het gebouw, dat oorspronkelijk een woonzorgcentrum was, geheel gestript en getransformeerd tot het moderne Domstate. Het hotelgevoel is het uitgangspunt. Domstate beschikt over moderne voorzieningen zoals comfortabele kamers, goed uitgeruste therapieruimtes, een restaurant, binnentuin en terras. Bij het interieur is veel aandacht besteed aan stijl, kleur en groen, want revalideren en herstellen gaat beter in een comfortabele, prettige omgeving.

Voorzieningen voor diagnostiek

Op de begane grond is het GezondheidsLab gevestigd. Daar kunnen wijkbewoners terecht voor vrijwel alle vormen van diagnostiek en bijvoorbeeld bloedprikken. Het GezondheidsLab is een initiatief van Saltro en de Huisartsen Uitrecht Stad (HUS) in samenwerking met het Diakonessenhuis, St. Antoniusziekenhuis en het UMCU.

Meer weten over zorghotel Domstate?

Domstate is een locatie van AxionContinu, een organisatie voor wonen, zorg en revalidatie met locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Wil je meer weten over de Domstate of de andere zorghotels van AxionContinu? Bezoek dan eens de website of volg de organisatie op Facebook.

Lees verder

Nieuws

Jeugdherinneringen die mijn dag goedmaken

Blogger Alice Bunt komt tijdens het uitlaten van haar hond Bika jeugdherinneringen tegen in het bos. Herinneringen die haar dag helemaal goedmaken.

Gedeeld

op

door

Jeugdherinneringen
Foto: Alice Bunt

Tijdens een van mijn wandelingen met Hond Bika door de vele bossen en groengebieden in en rond Almere, kwam ik een jeugdherinnering tegen. Zomaar, tussen de takken van een hazelnootstruik. Het waren kettingen van lege pinda’s, de nootjes opgegeten door de vogels. De kettingen waren waarschijnlijk opgehangen door de kinderen van de school die er vlak bij stond. Een speciale school voor speciale kinderen.

De school ligt helemaal in het groen, weggestopt, verborgen lijkt wel, ver weg van andere scholen en andere kinderen. Alleen de school voor de kinderen uit het asielzoekerscentrum ligt vlakbij. Ik denk niet dat het de bedoeling is, deze kinderen weg te stoppen, te verbergen. De school ligt mooi, veel groen, geen wegen al te dichtbij. Geen heimelijke, starende blikken van voorbijgangers, geen pesterijen van andere kinderen. Voor de kinderen ideaal. Maar het geeft mij toch een beetje een naar gevoel.

Pesten is van alle tijden

Ik ben geboren in Utrecht en heb daar de eerste jaren van mijn schoolcarrière doorgebracht op de eerste Jenaplanschool van Nederland. Een geweldige school waar ook kinderen die niet zo goed konden meekomen zeer welkom waren. Pesten is van alle tijden. Ondanks dat de school heel goed oplette dat deze kinderen niet gepest werden, waren juist deze kinderen het doelwit van pesterijen als de meesters en juffen even niet opletten. En buiten de schooltijden natuurlijk wanneer er geen controle meer was. “Debiel,” en “mongool” waren veel gehoorde scheldwoorden. Ook ik werd gepest, ook ik kon niet mee komen, ik was dyslectisch.

Kettingen van pinda’s

Ik doe Hond Bika aan de riem zodra de kinderen naar op ons af komen rennen. Bika is een hond uit Spanje en kan nogal schichtig reageren op onverwachte bewegingen. “Mogen we de hond aaien?” vragen de kinderen. Ze steken hun handen door tralies van het hek dat om de speelplaats geplaatst is. Ik leg uit dat dat niet kan, dat Hond Bika geen kinderen gewend is en dat ze kan bijten als ze schrikt. Sommige kinderen deinzen vol ontzag achteruit. Andere kinderen geloven het niet helemaal. Hond Bika lijkt net een teddybeer, haar zachte, bruine vacht nodigt uit om te aaien en met haar grappige oren kun je je haast niet voorstellen dat deze hond wel eens zou kunnen bijten. Omdat sommige kinderen blijven aandringen zeg ik gedag, loop verder en kom weer bij de kettingen van pinda’s terecht.

Jeugdherinneringen

En daar, bij de hazelnotenstruik denk ik aan mijn moeder, aan de flat in Utrecht waar we woonden en aan winterse avonden. Mijn moeder spreidde allemaal kranten uit op de tafel en strooide daarop ongepelde pinda’s. Mijn moeder gaf ons een stopnaald met een draad eraan en dan rijgen maar, de naalden zonder punt door de harde schil van de pinda’s wurmend. We drukten het uiteinde van de naald op de tafel door de schil van de pinda en probeerden daarna de naald door de schil te trekken. Ik voel nog de topjes van mijn vingers. De pinda’s die kapot gingen mochten we opeten. De kettingen werden opgehangen aan het balkon voor de vogels. Mooie, onverwachte jeugdherinneringen, ver weg gestopt in een diep kuiltje van mijn geheugen en nu weer helemaal levend aanwezig. Zomaar een cadeautje dat mijn hele dag goedmaakt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Meest gelezen