Nieuws

Mijn vader gaat dood

Mijn vader gaat dood, of is hij al “dood” door de dementie die aan hem vreet? Soms zou ik willen dat het zoals vroeger was.

Mijn vader gaat dood

Ik ben een paar weken niet meer bij mijn vader op bezoek geweest. Mijn vader woont op een gesloten afdeling van een verpleeghuis. Hij lijdt aan dementie.

Anderhalf jaar lang  ging ik twee keer in de week bij hem op bezoek en opeens, van de ene dag op de andere dag, werd het me allemaal te veel. Op de terugweg van het laatste bezoek aan mijn vader zocht ik een plaatsje in de trein waar niemand me kon zien om zachtjes te kunnen huilen om het verlies van een vader die voor altijd verdwenen was.

Longontsteking

Maar nu ga ik weer bij mijn vader op bezoek, hij is ziek geweest, longontsteking. Hij is weer verder verzwakt, maar weer is hij ook, geheel op eigen kracht, de ziekte de baas geworden. Zodra ik de lift uitkom zie ik hem zitten, ineengedoken, zijn puntige schouders duidelijk zichtbaar door zijn fleece-trui. Hij slaapt. Ik loop naar hem toe en wrijf zachtjes hem over zijn rug. “Dag Papa” zeg ik. Hij wordt wakker en hij begint gelijk te huilen. “Ik ga dood,” zegt hij, “voor Kerstmis kunnen jullie mij begraven.” Hij is ontroostbaar. Ik blijf over zijn rug wrijven, zijn hoofd kussen, leg mijn wang tegen de zijne en ook mijn wangen worden nat van zijn tranen. En zo staan we daar, vader en dochter, beide verdrietig, beide bang voor het einde dat onherroepelijk gaat komen.

Als van ouds samen zijn

Een verpleegster komt kijken. Ze vertelt dat het ’s morgens bij het opstaan nog zo goed ging. Hij was zelf uit bed gekomen, zichzelf met haar hulp gewassen. We overleggen wat we gaan doen. Een stukje wandelen kan niet meer, in de rolstoel is het te koud. We gaan een ritje in de auto maken. Al wankelend achter de rollator lopen we naar de auto. Buiten zuigt hij zijn longen vol. “Lekker, frisse lucht.”  In de auto zetten we een CD-tje op met nostalgische liedjes en beiden zingen we enthousiast mee: “Een beetje, verliefd is iedereen wel eens een beetje.”  zingen we.

En voor heel even, in de kleine intieme ruimte van de auto, lijkt het of de dingen weer zo zijn als ze horen te zijn: een vader met zijn dochter op stap, gelijkwaardig, genietend van een tijd die ooit was en nooit meer terugkomt.

De handen van mijn vader

De handen van mijn vader

Ook interessant

Scroll to top blauw