Nieuws

Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf kan

Mevrouw de Jong-van Netten is maar liefst 106 en binnenkort wordt ze 107! ‘Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf aankan’ zegt ze zelf. Blogger Yvonne Witter sprak met haar over familie, lichaam en geest.

Mijn hoofd wil meer

‘De burgemeester van Sliedrecht is al voor de zesde keer bij me langsgekomen. Sinds mijn 100e verjaardag komt hij ieder jaar. In mei word ik 107! Mijn kracht gaat wel achteruit. Ik gym al jaren in bed, als ik op de verzorgenden wacht. Zowel ‘s ochtends als ’s avonds doe ik gymnastiekoefeningen. Al jaren. Het is een gewoonte geworden. En zo blijf ik me lenig voelen. Ik heb altijd graag gedanst. Mijn man kon niet goed dansen, dus danste ik vaak met mijn broer. Ik heb gedanst tot ver in de negentig! 

‘Mijn man heeft altijd als kok gewerkt in de psychiatrische inrichting Maasoord, dat heet nu het Delta Ziekenhuis, in Poortugaal. We woonden in een dienstwoning, dus we zaten midden tussen de patiënten en medewerkers. In het begin had ik heimwee naar Rotterdam waar ik opgegroeid ben. Ik ging iedere zaterdag naar Rotterdam om mijn moeder en andere familieleden te bezoeken. Toen mijn man overleed ben ik begonnen met het bijhouden van een dagboekje. In mijn agenda schreef ik dan wat ik die dag gedaan had, wat voor weer het was. Dat heb ik 31 jaar gedaan. Nu doe ik dat niet meer. De agenda’s liggen bij mijn dochter.’

Pleegzoon

‘Ik ben 29 jaar geleden van Rotterdam naar Sliedrecht verhuisd omdat mijn dochter daar woont. Zij komt me drie keer per week opzoeken. En zij verzorgt de was. Ik heb nog een zoon en een pleegzoon. We hebben altijd pleegkinderen in huis gehad. Soms voor een langere periode, soms voor korte tijd. Mijn pleegzoon is niet meer weggegaan. Hij wilde blijven. Via het werk van mijn man kwamen er verzoeken voor opvang. Zo zijn we erin gerold. Ik vond dat je dat gewoon moest doen, als plicht. Ik keek wel goed of de kinderen bij onze eigen kinderen paste. We hebben ook regelmatig politiemensen in huis gehad. Zij liepen stage op het politiebureau van Poortugaal.’

Zelfstandig

‘Mijn man was kok op zee, maar toen de oorlog kwam, voeren de boten niet meer. Toen is hij gaan werken in het ziekenhuis. Mijn man was vroeger mijn buurjongen. Zo heb ik hem leren kennen. Hij schreef in zijn vrije tijd kinderboeken. Dat deed hij zo graag dat hij zelfs taalles is gaan nemen. Dat kostte tijd en geld maar hij had het er graag voor over. Dan gingen we maar niet naar de bioscoop. Ik heb alleen lagere school gehad en ben als dienstmeisje gaan werken totdat ik trouwde. Van mijn moeder heb ik leren koken en heb haar altijd geholpen in de huishouding. Zij heeft altijd benadrukt om zelfstandig te zijn. Mijn moeder was zelf ook zeer zelfstandig. Ze had de eerste stofzuiger die er was! Ze is ook vrij oud geworden.’

Mijn hoofd wil meer

‘Het fijne aan zo oud worden is dat ik me nergens meer druk om maak. Je kunt toch niets meer veranderen. Je dobbert gewoon maar door. Ik hoef gelukkig geen pilletjes te slikken. Alleen het zien, horen en lopen gaat erg achteruit. Dat vind ik heel erg. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf kan. Dat vind ik moeilijk te accepteren. Ik handwerk graag en vroeger borduurde ik veel. Nu ga ik niet meer naar de handwerkclub. Dat het allemaal moeilijk gaat, daar ben ik wel eens verdrietig over. Je moet veel inleveren als je zo oud bent. Ik woon hier fijn en krijg goede verzorging. Ik drink iedere dag koffie in de gezamenlijke ruimte. Je moet zelf moeite doen om je niet af te sluiten. Ook ga ik af en toe mee met uitjes en naar de bingoavond. Ach, ja aan alles komt een einde. Fijn dat je er was! Zul je voorzichtig zijn?’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Ook interessant

Scroll to top blauw