Nieuws

Met een stok ben je een heer

De heer Baas uit Schalkwijk is 100 en nog steeds actief. Vlees braden gaat niet meer zo goed, maar hij woont nog steeds zelfstandig naast het huis van zijn zoon.

Met een stok

‘Mijn vader was – net als zijn vader schoenmaker – en had een knecht nodig toen ik 13 jaar oud was. Zo ben ik schoenmaker geworden. Op mijn 18e kreeg ik belangstelling voor vrouwen dus ben ik daarnaast post gaan bezorgen. Als ambtenaar verdiende je namelijk meer en had je meer aanzien. Ik heb mijn vrouw leren kennen via de verkennerij.

‘We gingen  een tocht maken in de kano van de verkennerij en daar kregen we verkering. Mijn schoonvader was kassier bij de boerenleenbank. Ik kon hem opvolgen daar. Eerst voor drie ochtenden per week. Ik kon deze baan blijven combineren met de post. Al gauw groeide de bank. Ik heb vele medewerkers aangenomen. Twee zijn er nog op mijn 100e verjaardag geweest! Uiteindelijk ben ik volledig bij de bank gaan werken, als directeur. Dat heb ik tot aan mijn pensionering gedaan.’

Minder zicht

‘Ik ben lang leider geweest bij de verkennerij en was 33 jaar actief  bij deze club. Ik heb hier in het dorp de voetbalvereniging  mede opgericht en gezorgd dat er een zwembad kwam. Dat soort dingen doe je gewoon. Dat deden mijn ouders ook allemaal. Ik ben tot mijn 84e jaar actief gebleven. Toen mijn gezichtsvermogen minder werd, ben ik gesproken boeken gaan gebruiken. Voor lezen had ik eerder nooit de tijd. En dat is toch een ontdekking geweest voor mij! Ik ben door dat lezen gaan nadenken over dingen. Ik heb gelezen over het universum, over Darwin, over de evolutie.’

Het leven staat vast

‘Ik ben ervan overtuigd dat ons leven vanaf het begin al ‘bekend’ is. Je kunt het alleen niet pakken. Je moet het gewoon doen. Ik voer als het ware mijn programma uit dat al vast stond. Zo kijk ik er tegen aan. Het leven is een onbegrijpelijk geheel. Het doel van het leven is om goed te zorgen voor elkaar. Laten we ervoor zorgen dat we vrede hebben. Natuurlijk bots je wel eens met iemand maar los het op. Heb mededogen. Accepteer mensen zoals ze zijn. Je kunt hen toch niet veranderen. Dat inzicht zou ik de jongeren graag willen meegeven.’

Minder oorlog

‘De grootste vooruitgang die ik de afgelopen eeuw gezien heb, is dat er minder oorlog is. We accepteren elkaar meer. Maar, er valt nog een hoop te leren. Ik zelf heb veel van mijn vader, die 91 is geworden overigens, geleerd. Hij zei altijd: “De hemel? Daar is nog nooit iemand van terug gekomen. En hij zei ook altijd: het vlees is beter dan het been.” Dat ruime denken heb ik van hem overgenomen. Op zondag ga ik naar de Werkhofgemeenschap in Werkhoven. Dat is een oecumenische geloofsgemeenschap. We komen met zo’n zestig personen bij elkaar. Ik voel me daar thuis omdat de gemeenschap daar ook ruim en vrij denkt.’

Seksuele voorlichting

‘Wat ik vroeger gemist heb, is seksuele voorlichting. Mijn vrouw was een paar maanden na onze bruiloft ineens zwanger en we wisten van niets. De zwangerschap overkwam ons. Na vijf kinderen vonden we het wel genoeg, maar we mochten van de kerk natuurlijk geen pil gebruiken. We hebben van alles geprobeerd, zoals periodieke onthouding. Maar er kwamen toch nog twee kinderen. Ik heb drie dochters en vier zoons. Zij hebben allemaal een goede baan en zijn maatschappelijk betrokken. Ik heb een goede band met al mijn kinderen. Ieder jaar vieren we ‘bazendag.’

Groot netwerk

‘Iedere dag komt er iemand langs. Ik heb een groot netwerk. Dat is fijn. Stel je eens voor dat je op een bankje zit aan een meer. Je kijkt over het gladde meer uit. Dan komt er ineens een vogel die op dat gladgestreken, rimpelloze meer landt. Er ontstaan door de landing van de vogel allemaal golfjes. Zie je het voor je? Nou, zo werkt het ook als er iemand bij me op bezoek komt. Als ik alleen ben en in de kamer zit en dan komt er ineens iemand langs die: ‘ha, pa, zegt.’ Dan maakt degene die golfjes. Het hoeft maar kort te zijn. Maar er ontstaat dan wat. Ik vind het een weldaad om er zo naar te kijken.’

Met een stok

‘Na het overlijden van mijn vrouw ben ik in het huis naast mijn zoon blijven wonen. Ik kook nog zelf maar vlees braden gaat lastig. Dan helpt mij zoon me. Ik merk wel dat ik de laatste tijd wat ‘afzak.’ Ik ben wat misselijk en als ik uit de stoel opsta ben ik altijd eerst even duizelig. Ik ben sneller moe. Ik kan nog goed met een stok lopen. Ik heb een rollator maar die gebruik ik liever niet. Weet je waarom niet? Met een stok ben ik een heer, met een rollator een oude man. Dat is het verschil. Dagelijks loop ik door de tuin. Uiteraard met de stok. Mijn ogen zijn slecht en ik hoor niet zo goed. Ik heb dus wel last van de ouderdom. In mijn optiek is 101 jaar een mooie leeftijd. In maart word ik 101. Mijn gevoel zegt me dat ik nog maar een paar maanden leef. Ik vind dat mijn werk er nu wel op zit. heb 100 jaar mijn best gedaan.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Ook interessant

Scroll to top blauw