Volg ons online

Nieuws

Leef je uit in de beleeftuin

Hoe krijg je bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen in beweging? De beleeftuin is een manier, waarbij ook de buurt een belangrijke rol speelt.

Gedeeld

op

De beleeftuin 752x300

Bewegen, vooral in de buitenlucht, is voor iedereen belangrijk. Om beweging bij ouderen te stimuleren hebben een aantal verpleeg- en verzorgingshuizen inmiddels een beweeg- en beleeftuin aangelegd.  Dit zijn tuinen rondom zorgcentra waar bewoners kunnen genieten én bewegen in de buitenlucht. We hebben op de redactie van NED7 de mooiste voorbeelden voor je uitgezocht.

Vriezenhof opent de beleeftuin

Onlangs is bij Woonzorgcentrum Vriezenhof in Vriezenveen een beweeg- en beleeftuin geopend. Bij de ontwikkeling van de tuin waren verschillende groepen mensen betrokken, zoals een kinderdagverblijf, diverse basisscholen, een groep ouderen en mensen met een beperking. Het is de bedoeling dat oud en jong elkaar hier ontmoeten en dat de integratie van verschillende groepen op gang komt. Iedereen kan een bezoekje brengen aan de tuin van Vriezenhof. De tuin is dagelijks geopend en onder begeleiding van vrijwilligers kun je kennis maken met de apparaten. Daarna kan je vooral zelfstandig aan de slag gaan, want daar is de tuin voor bedoeld.

De beleeftuin van Vriezenhof

aan het werk in de beleeftuin van Vriezenhof

Zeemanskoor in de beleeftuin de Heerlyckheid

Willy Schuurman is activiteitenbegeleidster bij Het Parkhuis in Dordrecht én coördinator van de beleeftuin De Heerlyckheid. Op het moment dat wij haar op de redactie van NED7 bellen zit Willy met een zestal bewoners in de beleeftuin te genieten van een lekkere lunch. Dat mag ook wel want er is hard gewerkt vanochtend. Bewoners hebben aardbeien geplukt, onkruid verwijderd, dode bloemetjes uit het water gehaald en in de moestuin gewerkt. Willy mag zichzelf ervaringsdeskundige noemen als het op beleeftuinen aankomt, want De Heerlyckheid opende al op 5 september 2013 haar deuren. Of beter gezegd: hekken. Naast werken en genieten in de tuin zijn er iedere maand muziekconcerten te beluisteren. De populaire concerten variëren van klassiek tot een zeemanskoor en worden niet alleen door bewoners en bezoekers, maar ook door het personeel bijgewoond.

De beleeftuin Heerlyckheid

de beleeftuin Heerlyckheid

Verder worden er seizoensfeesten in de tuin georganiseerd. Voor de lente en zomerfeesten is dit geen probleem, maar Willy hoopt dat er voor de herfst- en winterfeesten ooit een orangerie of verwarmd buitenterras komt zodat er nog meer activiteiten buiten kunnen plaatsvinden. In 2013 won Willy de publieksprijs van de Mooi Mens verkiezing 2013. Dit heeft heel veel publiciteit opgeleverd en dat is waar het om gaat volgens haar zodat er nog veel meer mensen kunnen komen genieten van de beweeg- en beleeftuin.

De beleeftuin heeft ook een Facebook pagina waar inmiddels ruim 1.000 mensen actief mee zijn verbonden.

Wat is er allemaal te vinden?

In beweeg- en beleeftuinen gaat het om het beleven van geuren, kleuren en smaken. Alle zintuigen komen in actie en roepen herkenning en herinneringen op. De heerlijke geuren van kruiden, pas gemaaid gras en de kleurrijke beplanting laten bewoners hun pijntjes en beperkingen even vergeten. De toestellen zijn laagdrempelig en een leuke manier om te sporten. De beweeg- en beleeftuinen brengen mensen op natuurlijke en laagdrempelige wijze in beweging.

Nog een paar voorbeelden

Ook bij Proteion, met diverse locaties in Limburg, zijn twee beleeftuinen ingericht voor bewoners en bezoekers. De beleeftuin heeft onder meer een looppad, een armfiets, een waterpomp en een gezellig terras om even uit te puffen of andere actieve deelnemers aan te moedigen. Familieleden van bewoners zijn heel enthousiast en kunnen kunnen samen weer iets ondernemen.

Beleeftuin Hornerheide

de beleeftuin Hornerheide

Natuurlijk samen in Gelderland

De tuin van ZZG Zorggroep in Sint Jozef, is het stralende middelpunt van het huis! Ouderen gaan spontaan naar buiten en er worden meer activiteiten buiten georganiseerd. Voorheen werd de tuin, die toen nog bestond uit enkel een grasveld, niet of nauwelijks gebruikt. Maar inmiddels is dat anders. De tuin is speciaal ontworpen voor mensen met dementie. Verder heeft ZZG Zorggroep verzorgenden, vrijwilligers én familieleden getraind in het gebruik van de tuin. Maar ook de buurt is sinds de opening van de tuin steeds meer betrokken geraakt bij het verzorgingshuis.

Advertentie

Nieuws

Afscheid nemen van je huisdier

Afscheid nemen van je huisdier, het is niet makkelijk. Daar weet blogger Alice Bunt alles van. Ze nam onlangs afscheid van haar kat.

Gedeeld

op

Afscheid nemen van je huisdier
Foto: Alice Bunt

Mijn poezenbeest is dood. Kommis heette ze. Ik heb haar in laten slapen. Haar leventje was op: haar nieren functioneerde niet goed meer en ze had een schildklieraandoening. Eng mager was ze op het laatst. Ze dronk veel en het plezier in haar kattenleventje was weg.

Een echte buitenkat was ze, ik had haar opgehaald uit het asiel: een zielig grijs hoopje, bang zat ze in een hoekje van haar hokje en schuw is ze altijd gebleven. Zodra ze ‘vreemden’ hoorden ging ze naar buiten en verstopte zich op een veilig plekje. Zelfs voor mijn dochter, die nog thuis woonde toen Kommis bij ons kwam, werd ze weer schuw nadat mijn dochter op zichzelf was gaan wonen. En nu is Kommis er niet meer. Ik verwacht haar nog steeds op haar vaste plaatsje in de tuin en als ik voor de deur iets zie bewegen denk ik dat zij het is.

In laten slapen

Het moeilijkste was het moment om het besluit te nemen haar in te laten slapen. Want wat is het juiste moment? Ben ik te vroeg, te laat? Hoe merk je aan een poesje dat het voor haar niet meer verder hoeft, dat haar leven voltooid is. Bij mensen is het duidelijk: er zijn afspraken omdat er een euthanasieverklaring is opgesteld, of mensen hebben zelf maatregelen genomen om hun leven te kunnen beëindigen als het leven voor hen voltooid is.

Afscheid nemen van je huisdier

Maar bij dieren ligt dat anders, dan ligt de verantwoordelijkheid helemaal bij de eigenaar. Hij of zij moet beslissen of je het dier gaat behandelen of in laat slapen. Een heel grote verantwoordelijkheid. Zijn eigenaren bereid afscheid te nemen van hun huisdier of beslissen ze het diertje te laten lijden met een behandeling waarvan de uitkomst onzeker is. Het diertje weet niet waarom het pijn heeft, voor hem bestaat alleen het hier en nu en de pijn die het heeft. Dan komt het aan op een goede dierenarts bij wie dierenwelzijn voorop staat en die de eigenaar goed advies geeft, hoe moeilijk het ook kan zijn omdat dat misschien inhoud dat de eigenaar afscheid moet nemen van zijn of haar huisdier.

Geen pijn lijden

Van mij mag een dier geen pijn lijden en moet het een normaal ‘dierenbestaan’ kunnen hebben. Oud worden mag, natuurlijk. Ik vind oudere dieren aandoenlijk, ze hebben iets vertederends en hebben de zorg en bescherming van hun eigenaar extra hard nodig. En als oudere dieren pijn krijgen zal ik de eerste zijn die zal proberen die pijn weg te nemen met pijnstillers. Maar dieren zijn hard, ze geven niet aan wanneer ze chronische pijn lijden, daarvoor moet je je dier heel goed kennen. En mocht wegens ziekte van het dier het einde in de toekomst onvermijdelijk zijn dan ga ik niet behandelen maar laat mijn diertje inslapen, thuis, in hun eigen veilig omgeving. Net als Kommis, spinnend in mijn armen kreeg zij haar narcose en op haar kussentje kreeg zij haar laatste injectie.

Inmiddels is haar as weer thuis en staat bij de andere overleden dieren in het dode-dieren-hoekje op de koelkast. Allemaal dieren die bij mij gewoond en geleefd hebben en waar ik met heel veel verdriet afscheid van heb moeten nemen.

Lees verder

Nieuws

Mijn bijzondere dochter met MS

Blogger Alice Bunt vertelt over haar bijzondere dochter. Ze heeft net te horen gekregen dat zij multiple sclerose heeft.

Gedeeld

op

Mijn bijzondere dochter

De laatste paar weken blijft dit nummer van Roberta Flack maar door mijn hoofd spoken. De meeste mensen hebben een of ander romantisch beeld bij dit nummer: een eerste blik van twee volwassenen die elkaar na die blik nooit meer zullen vergeten.

Misschien blijft het bij die ene blik, misschien groeit er een heel mooie liefde. Of misschien is die ene blik het begin van een vriendschap voor het leven. Maar voor mij is dit nummer de laatste tijd onlosmakelijk verbonden met mijn dochter Marieke, mijn geweldig, mooie dochter die net als ik een bipolaire stoornis heeft.

Net geboren

Het is nog donker wanneer ik ’s morgens vroeg met mijn hond Bika in het park wandel. De maan maakt vreemde vormen van de kronen van de bladerloze bomen. Ik ben alleen en er is maar een ding waaraan ik kan denken: Marieke en aan haar diagnose, MS, Multiple Sclerose. De woorden van Roberta Flack blijven rondzingen in mijn hoofd: ‘The first time ever I saw your face’. De eerste keer dat ik haar zag: net geboren, ze kon haar hoofdje al optillen. Het leek alsof ze toen al niets wilde missen, alles mee willen maken. En nu dan deze diagnose. Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet, met al die gevoelens die de diagnose teweeg brengen: verdriet, angst, onzekerheid, bange vragen over de toekomst, haar toekomst, Marieke’s toekomst.

Loslaten

Ik heb geen idee hoe ik Marieke kan helpen, of ik haar überhaupt wel kan helpen. Misschien zijn onze wegen met dit verdriet wel wegen die we afzonderlijk af moeten leggen. Los van elkaar: zij om te leren accepteren te leven met nog een aandoening; leren een manier te vinden om zichzelf, Marieke te blijven; leren haar toekomst ondanks alles blijmoedig te gemoed te zien, een toekomst vol vragen, onzekerheden, somber en angstig soms. En ik moet leren haar opnieuw los te laten, haar de kans te geven om als volwassen vrouw door te gaan met haar leven, haar eigen uitwegen te vinden voor haar toekomst met de zekerheid dat ze altijd bij me terecht kan.

Bijzondere dochter

Hier, in het maan verlichte park blijven tranen branden in mijn ogen, blijven steken in mijn keel, weten geen uitweg te vinden naar buiten, verstikken me. Ik wou dat ik voor altijd door kon lopen, weg kon lopen, verdwijnen in een wereld zonder verdriet, waar alleen nog Marieke en ik bestaan zoals op dat eerste moment waarop er niets anders bestond dan mijn mooie, net geboren dochter en ik en mijn liefde voor haar waaraan niets maar dan ook niets veranderd is sinds ik haar voor het eerst zag.

Lees verder

Nieuws

Alles mag op zaterdag!

Alles mag op zaterdag. Vroeger was dat wel anders. Vintage blogger GT Rovers blikt terug op tijden waarin zaterdag geen vrije dag was.

Gedeeld

op

door

Alles mag op zaterdag

Alles mag op zaterdag. Wat een heerlijke gedachte en voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar dat is het niet altijd geweest. Vintage blogger GT Rovers legt uit dat nog niet zo lang geleden de werkweek er heel anders uitziet dan tegenwoordig.

Tegenwoordig is het weekend namelijk véél te kort om al onze activiteiten in te proppen. Maar onze voorouders waren al dolblij met één vrije dag per week! Je leest het goed. 48 uur werken was de normaalste zaak van de wereld. Iets wat we ons tegenwoordig, met al onze verworvenheden, niet meer kunnen voorstellen.

Invoering Arbeidswet

Dankzij een lange strijd van de socialisten werd in 1919 de Arbeidswet ingevoerd. Die zorgde ervoor dat de werkweek verkort werd naar maximaal 45 uur. Dat betekende één hele vrije dag per week en één halve. Op zaterdag werkte men voortaan maar tot 12 uur. Door pressie van de christelijke partijen werd de hele zondag een vrije dag, zodat ook de arbeiders naar de kerk konden. Dit was destijds dus al een enorme vooruitgang.

48-urige werkweek

Na de Tweede Wereldoorlog gooide de regering roet in het eten door te besluiten dat een werkweek uit minimaal 48 uur moest bestaan. Het land was immers in de opbouw. Voortaan werkte men doordeweeks minstens 8,5 uur per dag en op zaterdag tot 13 uur. Wederom kwam het socialisme op voor de arbeiders. De arbeidersbeweging pleitte al vanaf 1955 voor de invoering van een 40-urige werkweek. In Amerika en in een aantal West-Europese landen hadden de werknemers al jaren vrij op zaterdag. De productiviteit was daar enorm gestegen, doordat de werknemers uitgerust op het werk verschenen.

Alles mag op zaterdag

Pas op 23 december 1960 was het zover. Zowel het kabinet als het bedrijfsleven stemde schoorvoetend in met dit wetsvoorstel. Vanaf 1 januari 1961 kregen de werknemers vrij op zaterdag. Dit gold overigens niet voor iedere beroepsgroep. Zo werd op enkele scholen nog tot 1971 op zaterdagochtend lesgegeven.

Experimenteren

Voor de economie bleek de nieuwe wet een gouden zet. Meer vrije tijd had tot gevolg dat de bevolking meer geld uitgaf aan luxegoederen, zoals kleding en auto’s om gezellige dagtochtjes mee te maken. In die tijd was men dus zeer content met een 40-urige werkweek. Wat is de volgende stap? Er zijn inmiddels al die experimenteren met een zesurige werkdagen.

Meer weten?

Meer weten over de bijzondere verhalen van vroeger? Op het blog van GT Rovers vind je meer weetjes en unieke feiten over vervlogen tijden in Nederland.

Bron: GT Rovers

Lees verder

Meest gelezen