Volg ons online

Nieuws

Leef je uit in de beleeftuin

Hoe krijg je bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen in beweging? De beleeftuin is een manier, waarbij ook de buurt een belangrijke rol speelt.

Gedeeld

op

De beleeftuin 752x300

Bewegen, vooral in de buitenlucht, is voor iedereen belangrijk. Om beweging bij ouderen te stimuleren hebben een aantal verpleeg- en verzorgingshuizen inmiddels een beweeg- en beleeftuin aangelegd.  Dit zijn tuinen rondom zorgcentra waar bewoners kunnen genieten én bewegen in de buitenlucht. We hebben op de redactie van NED7 de mooiste voorbeelden voor je uitgezocht.

Vriezenhof opent de beleeftuin

Onlangs is bij Woonzorgcentrum Vriezenhof in Vriezenveen een beweeg- en beleeftuin geopend. Bij de ontwikkeling van de tuin waren verschillende groepen mensen betrokken, zoals een kinderdagverblijf, diverse basisscholen, een groep ouderen en mensen met een beperking. Het is de bedoeling dat oud en jong elkaar hier ontmoeten en dat de integratie van verschillende groepen op gang komt. Iedereen kan een bezoekje brengen aan de tuin van Vriezenhof. De tuin is dagelijks geopend en onder begeleiding van vrijwilligers kun je kennis maken met de apparaten. Daarna kan je vooral zelfstandig aan de slag gaan, want daar is de tuin voor bedoeld.

De beleeftuin van Vriezenhof

aan het werk in de beleeftuin van Vriezenhof

Zeemanskoor in de beleeftuin de Heerlyckheid

Willy Schuurman is activiteitenbegeleidster bij Het Parkhuis in Dordrecht én coördinator van de beleeftuin De Heerlyckheid. Op het moment dat wij haar op de redactie van NED7 bellen zit Willy met een zestal bewoners in de beleeftuin te genieten van een lekkere lunch. Dat mag ook wel want er is hard gewerkt vanochtend. Bewoners hebben aardbeien geplukt, onkruid verwijderd, dode bloemetjes uit het water gehaald en in de moestuin gewerkt. Willy mag zichzelf ervaringsdeskundige noemen als het op beleeftuinen aankomt, want De Heerlyckheid opende al op 5 september 2013 haar deuren. Of beter gezegd: hekken. Naast werken en genieten in de tuin zijn er iedere maand muziekconcerten te beluisteren. De populaire concerten variëren van klassiek tot een zeemanskoor en worden niet alleen door bewoners en bezoekers, maar ook door het personeel bijgewoond.

De beleeftuin Heerlyckheid

de beleeftuin Heerlyckheid

Verder worden er seizoensfeesten in de tuin georganiseerd. Voor de lente en zomerfeesten is dit geen probleem, maar Willy hoopt dat er voor de herfst- en winterfeesten ooit een orangerie of verwarmd buitenterras komt zodat er nog meer activiteiten buiten kunnen plaatsvinden. In 2013 won Willy de publieksprijs van de Mooi Mens verkiezing 2013. Dit heeft heel veel publiciteit opgeleverd en dat is waar het om gaat volgens haar zodat er nog veel meer mensen kunnen komen genieten van de beweeg- en beleeftuin.

De beleeftuin heeft ook een Facebook pagina waar inmiddels ruim 1.000 mensen actief mee zijn verbonden.

Wat is er allemaal te vinden?

In beweeg- en beleeftuinen gaat het om het beleven van geuren, kleuren en smaken. Alle zintuigen komen in actie en roepen herkenning en herinneringen op. De heerlijke geuren van kruiden, pas gemaaid gras en de kleurrijke beplanting laten bewoners hun pijntjes en beperkingen even vergeten. De toestellen zijn laagdrempelig en een leuke manier om te sporten. De beweeg- en beleeftuinen brengen mensen op natuurlijke en laagdrempelige wijze in beweging.

Nog een paar voorbeelden

Ook bij Proteion, met diverse locaties in Limburg, zijn twee beleeftuinen ingericht voor bewoners en bezoekers. De beleeftuin heeft onder meer een looppad, een armfiets, een waterpomp en een gezellig terras om even uit te puffen of andere actieve deelnemers aan te moedigen. Familieleden van bewoners zijn heel enthousiast en kunnen kunnen samen weer iets ondernemen.

Beleeftuin Hornerheide

de beleeftuin Hornerheide

Natuurlijk samen in Gelderland

De tuin van ZZG Zorggroep in Sint Jozef, is het stralende middelpunt van het huis! Ouderen gaan spontaan naar buiten en er worden meer activiteiten buiten georganiseerd. Voorheen werd de tuin, die toen nog bestond uit enkel een grasveld, niet of nauwelijks gebruikt. Maar inmiddels is dat anders. De tuin is speciaal ontworpen voor mensen met dementie. Verder heeft ZZG Zorggroep verzorgenden, vrijwilligers én familieleden getraind in het gebruik van de tuin. Maar ook de buurt is sinds de opening van de tuin steeds meer betrokken geraakt bij het verzorgingshuis.

Lees verder
Advertentie

Nieuws

Alleen op de wereld en zonder familie

Het gevoel van alleen op de wereld zijn. Blogger Alice Bunt vertelt hoe erg zij haar overleden vader, moeder en zuster mist.

Gedeeld

op

Alleen op de wereld
Foto: Alice Bunt

Langzaam, heel langzaam maakt het gevoel van opluchting na de dood van mijn vader plaats voor intens gemis. De herinneringen aan de oude, blinde man, alleen in z’n kamer op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis, dementerend, verward, maakt plaats voor de herinnering aan mijn vader zoals hij écht was: vrolijk, charmant, recht door zee en ervan overtuigd dat regels er waren om overtreden te worden.

Onconventioneel was hij, kritisch, hij stelde vragen bij schijnbaar vaststaande feiten. Hij liet zich niet veel zeggen die schitterende vader van me. Hij ging zijn eigen gang, koos z’n eigen weg en accepteerde de gevolgen.

Sterven is zwaar

Nu is hij overleden. Afgelopen december was zijn uitvaart. Een mooie uitvaart; sober, ingetogen. En ik was blij dat hij rust gevonden had, dat er een einde was gekomen aan dat laatste, moeilijke jaar van zijn leven. “Sterven is zwaar.” Nog hoor ik het hem zeggen: “Sterven is zwaar.” Aan zijn hele lichaam kon je zien dat het een zware strijd geweest was. Helemaal uitgeteerd lag hij daar in z’n bed. Niets was er van hem over, nog van zijn lichaam, nog van zijn geest. Tijdens zijn laatste levensjaar heb ik hem gefotografeerd, heb ik geprobeerd mijn liefde voor hem vast te leggen, voor deze oude man, voor mijn vader van wie ik ontzettend veel hield. En vlak na zijn dood ben ik blijven fotograferen: mijn vader in zijn bed, net overleden; het afleggen van mijn vader; mijn vader in zijn kist. Zonder emoties legde ik alles vast, zonder tranen.

Een bio-urn met mijn vader

Ik zit op een opstapje in een beschut, verwilderd plaatsje in mijn tuin. Weer ben ik aan het fotograferen. Na de crematie is mijn vader bij mij gekomen, in een  bio-urn. De urn is begraven in mijn tuin, op dit plekje, omgeven door struiken. Zelfs nu, in het najaar hoor ik een roodborstje zachtjes zingen. Bij het graf staat een beeldje gemaakt door een van de vele vriendinnen van mijn moeder. Een zittend meisje, ingetogen kijkt ze in de verte. Zoals ze daar zit, bij de urn van mijn vader doet ze me denken aan mijn overleden zusje. Ze kijkt naar de plaats waar mijn vaders urn begraven is. Het lijkt alsof ze, net als ik, wacht op de gouden esdoorn die ik op de urn gezaaid heb.

Alleen op de wereld in mijn achtertuin

In het kleine stukje wildernis heb ik een magnoliatak geplant. In het voorjaar was de tak in een vaas uit gaan lopen en had wortels gekregen. De Magnolia was de lievelingsbloem van mijn moeder. Na haar dood hebben we de buurt afgezocht naar bloeiende takken en gevraagd of we een tak mochten hebben voor op haar kist. En zo zijn we weer samen, wij vieren, ieder in een andere vorm. Ik als enige die nog leeft. Ik begin te huilen. In de eerste plaats om mijn overleden vader. Nu pas besef ik dat ik hem nooit meer zal zien, zal kunnen kussen, zijn en mijn tranen zal voelen als we elkaar weer zagen. Maar ook om mijn lang geleden overleden moeder en zusje. Beide moe van dit leven. Ondanks al het verdriet zijn het ook tranen van blijdschap omdat ik het gevoel heb dat we toch weer samen zijn, hier, in het nu, in dit kleine stukje verwilderde tuin.

Lees verder

Nieuws

Burgemeester Eberhard van der Laan overleden

Burgemeester Eberhard van der Laan is 5 oktober overleden aan de gevolgen van longkanker. Zijn stad maar ook Nederland rouwt om het verlies.

Gedeeld

op

door

Burgemeester Eberhard van der Laan
Foto: Gemeente Amsterdam

Burgemeester Eberhard van der Laan van Amsterdam is gisteravond op 62-jarige leeftijd overleden. Hij overleed aan de gevolgen van longkanker en laat vrouw en vijf kinderen achter. De stad is inmiddels in rouw gedompeld om het verlies van haar zo enorm geliefde burgemeester.

Eberhard Edzard van der Laan werd in 1955 geboren in Leiden. Hij studeerde rechten aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, waar hij later in 1992 ook het bekende advocatenkantoor Kennedy van der Laan oprichtte.

Zijn stad Amsterdam

Hij zei z’n advocatenkantoor vaarwel toen hij Minister voor Wonen, Werken en Integratie kon worden. Maar daarvoor zat hij al van 1990 tot 1998 in de gemeenteraad van Amsterdam. Van der Laan was dus in hart en nieren een betrokken en bewogen politicus. Iemand met het hart op de goede plek en een verregaande bevlogenheid als het ging om zijn stad Amsterdam. De stad waar hij zielsveel van hield.

Betrokken en daadkrachtig

Onlangs bleek nogmaals hoe zielsveel de stad ook van haar burgemeester hield, toen massaal gehoor werd gegeven aan de oproep om van der Laan te trakteren op een applaus van enkele minuten. Zijn persoonlijkheid, betrokkenheid en eindeloze daadkracht lag goed bij de Amsterdammers. Voorbeelden van zijn daadkracht waren projecten als de inmiddels bekende Top600, zijn aanpak van gewelddadige veelplegers én de Treiteraanpak in de buurt.

Burgemeester Eberhard van der Laan overleden

Wil je ook het online condoleanceregister voor de burgemeester tekenen? Laat dan hier een bericht van medeleven achter. Na de begrafenis zullen alle reacties worden overhandigd aan de familie.

Lees verder

Nieuws

Herfst in Nederland, wat ben je toch mooi!

Herfst in Nederland, blogger Alice Bunt beschrijft haar liefde voor deze periode terwijl ze een wandeling maakt met haar hond Bika.

Gedeeld

op

Herfst in Nederland

Het is ’s morgens vroeg. Ik wandel met mijn hond Bika in een van de vele bossen die Almere rijk is. Bij de aanleg van Flevoland is overal over nagedacht en nog voordat er land was en er alleen nog maar water, waren de polders al ontworpen op de tekentafels.

Toch zijn er ook spontaan ontstane bossen zoals het Wigenbos in Almere. Het bos doet denken aan een oerwoud: rond een voormalig zandwinplas  kwamen de schietwilgen spontaan op en zij bepalen nu het bosbeeld.

Rechtop in de wind

Maar de meeste bossen in Almere zijn aangelegd zoals het Vaartsluisbos. De bomen staan kaarsrecht in het gelid. Lange, rechte rijen verschillende populierensoorten bepalen het bosbeeld. Regelmatig worden bomen vervangen door jonge bomen omdat de oude bomen van soms wel 35 meter hoog de stormen niet meer overleven. De toppen van de populieren breken af en zijtakken vallen met veel geweld naar beneden. Zo ontstaan er lege plekken in het bos waar de stormen vrij vat op hebben.

Bankje

Foto: Alice Bunt

Zingende bomen

Maar nu is het windstil, geen zuchtje wind, alleen maar stilte. Ik heb nog geen zin om naar huis te gaan en zoek een bankje. Daar, onder de populieren kom ik tot rust. De populier is mijn lievelingsboom. Ik houdt van de geur van de balsempopulier in het voorjaar. En in het najaar verspreiden de stervende bladeren ook een heerlijke geur. Maar de populier is vooral mijn lievelingsboom omdat hij kan praten. Bij het minste zuchtje wind begint de boom te zingen: een zachte samenzang tussen de wind en de hartvormige bladeren van de boom. Zachtjes vertellen ze een verhaal, mijn verhaal. Ze vertellen over angst, verlies en eenzaamheid. Maar ook schrijven ze samen een gedicht, zachtjes uitgesproken, over liefde, over verlangen, over vriendschap. Maar nu, als ik naar mijn hond kijk die vrolijk rondspringt in het gras vertellen de wind en de bladeren een heel ander verhaal, het verhaal van weidsheid en van vrijheid, het verhaal van Flevoland. Nu bezingen zij het hier en nu, lezen ze samen het gedicht over dit moment waarin nog zoveel te genieten valt.

Hond Bika

Foto: Alice Bunt

Herfst in Nederland

Als ik naar de zacht bewegende bladeren van de ratelaar kijk zie ik opeens kleine vogels, meesjes, die tussen de bladeren heen vliegen en plotseling  lijken te verdwijnen tussen het grijs van de onderkant van de bladeren. Ze vliegen van tak naar tak en lijken zich bewust van de beschutting die de bewegende bladeren van de populier hen geeft. Het is alsof de vogels extra genieten van deze vroege nazomer, nog voordat het komende najaar en winter met hun kou en stormen komen die het leven voor hen een stuk moeilijker gaan maken.

Opeens begin ik te rillen, het is te koud om nog langer op het bankje te blijven zitten. Samen met Bika loop ik terug naar huis, terug naar het gewone leven, naar het kunstproject Full Colour dat Hein Walter en ik aan het opzetten zijn voor mensen met een psychiatrische achtergrond. En na zo’n ochtend als deze ben ik weer vol goede moed en weet ik het heel zeker: het project wordt een groot succes!

Lees verder

Meest gelezen