Volg ons online

Nieuws

Hoe belangrijk is zelfredzaamheid?

Voor GGD GHOR Nederland is zelfredzaamheid een belangrijk onderwerp. Wij spraken directeur Hugo Backx over zijn visie hierop.

Gedeeld

op

Zelfredzaamheid volgens Hugo Backx

Zelfredzaamheid is misschien wel het belangrijkste thema waar GGD GHOR Nederland, de koepelorganisatie voor GGD’s in Nederland, zich mee bezighoudt. Tijd dus om een gesprek te hebben met directeur Hugo Backx over waarom dit thema zo belangrijk is voor hun en wat dit voor hemzelf betekent.

Hugo Backx was voorheen directeur GGD Hart voor Brabant en oud wethouder van Tilburg. Een echte Brabander dus. Wie is hij en hoe staat hij er zelf in?

Drive komt tot z’n recht in gezamenlijkheid

Vertel eens, wat is dan jouw drive? “Heel gemakkelijk, omdat ik graag dingen in beweging zet, dingen wil veranderen en ik heel bevoorrecht ben om dat vanuit deze positie te mogen doen. Daar komt bij dat ik dingen graag samen met anderen beslis en samen met hen mijn doelen kan bereiken. Dat is de ene keer iets groots en de andere dag weer iets heel kleins. Het mooiste vind ik om dat in gesprekken te doen. Ik ben een man van persoonlijk contact en wil mijn visie graag delen met anderen. Een mengelmoes van persoonlijk en maatschappelijk.”

Wat is de achterkant van het gesprek?

Hoe ziet zo’n dag eruit als directeur van een landelijke koepel? “Mijn baan is vergaderen. Heel erg leuk!” Wij fronsen onze wenkbrauwen maar Hugo gaat door. “Gelukkig maar. De hele dag word ik aan het denken gezet en krijg ik enorm veel invalshoeken. Elke minuut brengt je namelijk verder. Het lijkt misschien of vergaderingen niets opleveren maar niets is minder waar. Soms zie je alleen maar de grote lijnen en ineens is daar dan toch een doorbraak. Kijk, dat vind ik mooi. Iets wat beweegt heeft mijn interesse. Een vaststaande structuur en teveel een patroon, vind ik minder interessant.”

Bereidheid om nieuwe dingen toe te laten

Laten we er niet omheen draaien, jouw agenda zit toch behoorlijk vast? “Momenten in de vastigheid zijn toch afwisselend want in die gesprekken zelf zit flexibiliteit. Als je vindt dat je alleen flexibel bent als er ruimte is in je agenda, dan is dat een beperkte gedachte. Je hoofd zit vol met ruimte en lucht. Denken en beïnvloeden. Het verschil zit in wat anderen zien en wat ikzelf voel. Meer ruimte geeft wel meer inspiratie, dat geef ik toe. En ik train mijzelf om mijn gedachten autonoom te laten gaan. Dingen zitten in je hoofd. Leerpunt voor mij is dus om ruimte te geven voor inspiratie.”

Investeren in lange termijn vriendschappen

Je woont in Brabant en werkt in Utrecht en bent geregeld te vinden in Amsterdam. Je moet wel fit zijn! “Nou daar vergissen jullie je in. Ik ga zoveel mogelijk met de trein en loop van station naar huis, maar de vele avondafspraken maken dat ik vaak in de auto zit. En eenmaal thuis gaat de computer regelmatig aan. Voordeel is dat als ik vrij ben ik gemakkelijk de knop kan omzetten. Dan ga ik koken, de krant lezen, anderen bellen om even wat heel anders te horen. Want goede vrienden en een fijne relatie helpen je om op het goede spoor te blijven. Het werk kost mij veel tijd maar levert mij ook veel op. En ik investeer bewust in lange termijn vriendschappen. Dan ga ik een paar dagen weg met vrienden. Door de week is dat lastiger maar in nood ben ik er.”

Terug naar het begin

Dat klinkt als een concessie? “Jazeker, want werk is wel heel belangrijk. En als je mij zou vragen wat de ideale situatie zou zijn dan kies ik voor meer spontaniteit in privétijd. Ik lees te weinig en nieuwe boeken liggen nu ongelezen in de kast. Dat mis ik toch wel. Veel dingen die ik wil, maar er niet van komen. En dan maak ik telkens de afweging: Is het dit waard? En dan kom terug bij het begin. Wat is mijn drive om ’s morgens uit bed te stappen en de dag als directeur van GGD GHOR Nederland te beginnen? In de wetenschap dat mijn partner mij steunt en mij begrijpt, kies ik voor deze baan. Ik kies voor deze baan om de drukte, maar wel om de regie te houden. Zonder de druk functioneer ik minder. Inspiratie krijg ik van spanning en als het spannend wordt dan ontstaat er een boost aan creativiteit. Begint alles te draaien. Raak dan juist niet in paniek maar gestimuleerd. Geruststellende gedachte toch?”

meer informatie

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Ik kom tijd tekort!

De heer Van Oudheusden is 101 jaar en komt tijd tekort zoals hij zelf zegt. Hij schrijft nog iedere week voor de krant en is niet van plan daar binnenkort mee te stoppen.

Gedeeld

op

Ik kom tijd tekort

Harrie van Oudheusden is met zijn 101 jaar de oudste en de langst dienende krantencorrespondent van Nederland. En misschien wel van de wereld! Tot op de dag van vandaag maakt hij voor het weekblad De Maasroute de agenda.

‘Het is niet om aan te zien, die stapel.’ Hij wijst naar een grote stapel vol knipsels. ‘Ze sturen me van alles toe en dan kijk ik wat geschikt is voor de agenda.’ Maar ik verzamel zelf ook informatie, zoals activiteiten die in dit huis plaatsvinden. ‘Wil jij geen bezorger worden?’, vraagt hij lachend. Daar is een groot tekort aan.’ Hij gebruikt een ouderwetse typemachine om de agenda te maken. Zijn zoon Jan stuurt de stukjes door.

Correspondent

Van Oudheusden is niet altijd in de journalistiek werkzaam geweest. ‘Net als mijn vader heb ik gewerkt in een schoenenfabriek, Pulles-Van Gerwen. Ik ben daar adjunct-directeur geworden. Totdat de fabriek overgenomen werd. Ik kon al snel aan de slag als chef de bureau bij het Nieuwsblad van het Zuiden.’ Daarnaast werd hij correspondent voor Waalwijk voor het Brabants Dagblad. Van Oudheusden is nooit gestopt met schrijven. Zo schreef hij samen met zoon Jan het boek ‘Van Grotestraat tot Vredesplein. Een 100 jarige blikt terug.’

Tweede Wereldoorlog

Tijdens de oorlog vroeg de pastoor hem of hij bonnen wilde rondbrengen bij gezinnen die onderduikers in huis hadden. ‘Samen met mijn vrouw heb ik bonnen rondgebracht. Ik verstopte de bonnen in mijn sokken. Dat leek me een goed plekje. Mijn ouders wisten er niets van. Het was een spannende tijd. Ik ben blij dat ik dat heb kunnen doen voor de mensen.’ Hij kreeg een oproep om op 17 mei 1940 gekeurd te worden, maar de oorlog was op 15 mei afgelopen. Eerder hoefde hij niet in dienst omdat twee broers al in dienst actief waren.

Familie

Twee broers en een zus stierven jong, twee zussen zijn de 90 jaar gepasseerd; net als zijn vader die 92 werd. Zijn moeder overleed op haar 70e. Hij pakt wat fotoboeken, zoals het ‘Harrie Honderd familieboek’. ‘Mijn vrouw en ik hebben vier dochters en 1 zoon gekregen. We hebben 17 achterkleinkinderen. Kijk, daar staan ze allemaal. Dit is mijn vrouw.’ Hij vertelt trots dat ze prachtig piano kon spelen. Ze gaf ook pianoles aan kinderen in Drunen. Ze is 90 jaar geworden. ‘Ik ben blij dat ze geen lijdensweg heeft hoeven af te leggen. Dan leg je je makkelijker bij zo’n groot verlies neer.’

Ik kom tijd tekort!

Ze woonden toen al in dit zorgcentrum. Daar is hij erg blij mee. ‘Ik zit hier in de cliëntenraad. En ik speel hier biljart.  ‘Op maandag speel ik competitie en woensdag is het vrij biljarten. Ik kom echt tijd tekort.’ Want natuurlijk heeft hij ook nog zijn werk voor De Maasroute. ‘Ik krijg er geen cent voor hoor. Het is een soort bezigheidstherapie.’ Toch zijn al zijn werkzaamheden niet onopgemerkt gebleven: in 1991 ontving hij een koninklijke onderscheiding en werd hij lid van de Orde van Oranje- Nassau. ‘Ik blijf het doen zolang mijn gezondheid het toelaat. Ik ben weinig ziek geweest. Met roken ik lang geleden gestopt. Ik krijg wel veel pillen. Geen idee waar die allemaal voor dienen’, grapt Van Oudheusden. Misschien komt het door het vele fietsen. ‘Ik heb tot mijn 98e gefietst. Het bekende rondje: Waalwijk, Drunen, de Drunense Duinen en weer terug. Wat? Je bent nooit naar de Drunense Duinen geweest? Dat kan niet!’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Van het concert des levens krijgt niemand een programma

De heer van Rijswijck is bijna 100 jaar en heeft nog steeds de oud Hollandse spreuk: van het concert des levens krijgt niemand het programma, aan de muur hangen. ‘Het klopt nog steeds!’

Gedeeld

op

Concert des levens

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd

‘Wat waren we blij als de Vastentijd voorbij was. In die tijd kreeg je op zondag 1 koekje. Maar ik heb altijd meegedaan met de Vastentijd.’, zegt de heer van Rijswijck (bijna 100 jaar). Hij woont sinds 10 jaar in woon-, zorg- en activiteitencentrum Vreedenhoff in Arnhem. Naar eigen zeggen het gezelligste huis van Arnhem waar vijf studenten wonen en waar veel bijzondere activiteiten plaatsvinden. Zoals het programma ‘old school’ waarin ouderen hun verhaal vertellen. Ook de heer van Rijswijck heeft mooie verhalen van vroeger.

‘Ik was veertien jaar toen mijn moeder en ik gingen solliciteren bij een modehuis in Den Haag. Ik droeg een korte broek met zwarte kousen. Ik ging werken op de etalage afdeling. Daarna heb ik lang bij de V&D gewerkt, altijd bij de afdeling voor de etalages. Bij V&D heb ik ook mijn vrouw leren kennen. Zij leeft niet meer. We hebben samen vier kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Moderne tijd

Die kinderen weten tegenwoordig zoveel. Op hun vierde weten ze al waar de kinderen vandaan komen. Ik vraag me af waar de grens ligt. En of het allemaal bij de moderne tijd hoort. Wie zal het zeggen? Ik ben opgegroeid in een klein dorpje. Daar had je nauwelijks voorlichting. Dat heb ik altijd gemist. Je wist niets. Er werd nergens over gepraat. Ik leerde veel van de Haagse jongens en de boerenmeisjes. Die waren in mijn ogen wereldwijs.’

Keurig opgevoed

De heer van Rijswijck is keurig opgevoed en kijkt met verwondering naar de huidige tijd. ‘Alles mag en kan tegenwoordig. Ik heb moeite met het tutoyeren. Wij zijn heel anders opgevoed. Ik zet bij wijze van spreken nog altijd mijn hoed af.’ Als er een begrafenisstoet langsreed, bleef iedereen stil staan vertelt de heer van Rijswijck. Een agent met een helm hield de boel staande. Nu toeteren de automobilisten ongeduldig.  Vroeger was er volgens hem veel meer huiselijke gezelligheid. ‘Er werden spelletjes gedaan, mensen waren lid van verenigingen.’ Hij luisterde naar de radio, naar het hoorspel ‘Ome Keesje.’ Daar bleef de hele familie voor thuis.

Geen radio

Maar toen er nog geen radio was, speelden we domino of een loterijspel. Met pinda’s erbij en als hun vader een goede week had gehad, waren er ook rozijnen bij. ‘Ik herinner me nog goed hoe opoe vanuit de bedstee ons goed in de gaten hield, ondanks dat ze een glazen oog had. We moesten regelmatig boodschappen voor haar halen. In de winkels kregen we een zakje snoep mee. Wij haalden daar weleens een snoepje uit, want bij de ene opoe kreeg je er niets van. De andere was wat royaler. Soms werden we zelfs teruggestuurd naar de winkel voor ander snoep met de mededeling; opoe kan die snoep niet eten, want ze zijn te hard.‘

Concert des levens

Van het concert des levens krijgt niemand een programma. Die tekst zag hij op een bordje hangen bij buren. ‘Dat zette me aan het denken. Nu heb ik het bordje met de tekst zelf aan de muur hangen. En het klopt nog steeds. Je gaat, als het je tijd is. Je weet niet wanneer je aan de beurt bent.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Meeleven met de gang van zaken in de wereld

Mevrouw Ter Steege wordt dit jaar 103. Geboren in Batavia en uiteindelijk naar Nederland gekomen. Haar geheim? Meeleven met de gang van zaken van de wereld. Altijd op de hoogte blijven en meedoen.

Gedeeld

op

door

Gang van zaken in de wereld

‘Net als koning Willem-Alexander ben ik geboren op 27 april. Maar, ik was eerder. Ik ben geboren in 1915 in Batavia, in Indië. Dat is nu Jakarta. Ik ben met mijn vier zussen en broer opgegroeid in Batavia. Mijn ouders waren volbloed Nederlands. Ik trouwde met een man die ook Nederlands was en ook een groot deel van zijn hele leven in Indië heeft gewoond. Al heeft hij zijn middelbare school en studie Pharmacie in Nederland gedaan.

We kregen drie kinderen, twee dochters en een zoon. Mijn man werkte voor het Koninklijk Nederlands-Indische leger als apotheker. Elke zes jaar gingen we – als we verlof hadden – naar Nederland. De reis naar Nederland duurde vier weken. Dat had zeker zijn charmes, vier weken heen, zes maanden verlof en vier weken terug.’

Soevereiniteitsoverdracht

‘De laatste keer, in 1949, liep het verlof anders. Het werd een verlof dat voorgoed zou duren. We kwamen in Nederland omdat de zussen van mijn man die in Curaçao leefden ook in Nederland zouden zijn. Eindelijk zouden we elkaar, na 13 jaar, weer zien. Maar we mochten na het verlof niet meer terugkeren. In de tussentijd was namelijk de soevereiniteitsoverdracht getekend. We waren niet meer welkom. Dat was erg moeilijk. We waren er opgegroeid en voelden er thuis! Ook hebben we het nodige meegemaakt in Indië gedurende de oorlog. Het kamp overleeft. En dan waren we niet meer welkom. Dat kwam hard aan.’

Allesbehalve gastvrij

‘De ontvangst in Nederland was allesbehalve gastvrij. We werden opgevangen in wat nu het Singer Museum in Laren is. Het was onvoorstelbaar koud. We woonden met het gezin in één grote, hoge atelier op het noorden.’ Haar man kon aan de slag bij de landmacht. In 1950 verhuisden we naar Amsterdam, naar een dienstwoning. ‘Het sneeuwde toen we verhuisden. Ook de woning in Amsterdam bleek moeilijk te verwarmen. Door de weeks ging het nog omdat de woning boven kantoren lag, boven het rijksmagazijn. In het weekend waren de kantoorruimten leeg en werd er niet gestookt. De keuken was de beste plek. Daar was  het nog enigszins warm omdat daar werd gekookt. Mijn man ging in 1953 met pensioen. Uiteindelijk is het gezin naar Bussum verhuist. We waren zo blij dat we nu een woning hadden die we echt zelf hebben uitgezocht.’ Ze is heel wat keren verhuisd in haar leven. Ook in Indië is ze vaak verhuisd als haar man werd overgeplaatst.

Mooie momenten

Haar man kon niet stil zitten. Snel had hij werk gevonden in een laboratorium waar dierenproeven werden gedaan. Hij nam een ratje mee naar huis. ‘Dat werd een echte huisvriend.’ Hij heeft daar 12 jaar gewerkt en ging toen opnieuw met pensioen. Niet lang daarna meldde haar man zich aan bij ‘Dienst over grenzen’ en werd hij uitgezonden naar Perzië, het huidige Iran.  Daar kon hij aan de slag bij een Amerikaans zendingshospitaal. Hij sorteerde Amerikaanse medicijnen. ‘Mijn opleiding tot apotheker assistente kwam goed van pas. Ik hielp hem met het werk.’ De moslimcultuur kwam haar niet onbekend voor. ‘We hebben er mooie momenten beleefd.’ Ik vraag haar of ze het niet moeilijk vond om zich opnieuw aan te passen. ‘Ik deed het omdat mijn man daarheen ging.’ Na een stilte voegt ze toe en kijkt met een serieuze blik aan: ‘Ik heb het wel geleerd om me aan te passen.’

Noodlottig ongeluk

‘Mijn zoon Frans is in 1964 op 17-jarige leeftijd door een noodlottig auto-ongeluk is omgekomen. Behalve dochter Riet zat het hele gezin in de auto. ‘Ik was als enige op de begrafenis van mijn broer’, vertelt Riet. ‘De anderen lagen nog in het ziekenhuis.’ Mevrouw Tersteege vertelt dat haar man eigenlijk niet bij haar op de kamer mocht slapen maar zoveel stennis heeft geschopt dat het wel mocht. Deze tragische gebeurtenis heeft veel impact op het gezin. ‘De kracht van God heeft me in moeilijke tijden geholpen.’

Gang van zaken in de wereld

‘Haar man overleed toen hij 76 was. Ik had nooit gedacht dat ik zelf de 100 zou halen. Want die tropenjaren tellen dubbel.’ Sinds 2008 woont ze in het verzorgingshuis in Bussum. Als ik aanstip dat veel verzorgingshuizen een transformatie ondergaan, antwoordt ze: ‘We mogen hier gelukkig gewoon blijven wonen.’ De agenda van mevrouw Tersteege is goed gevuld. ‘Ik probeer zoveel mogelijk met de activiteiten die hier zijn mee te doen. Wandelen op maandag, iedere ochtend koffieochtenden, dinsdag schilder ik met het creatieve clubje en ik ga wekelijks naar de kerkdienst.’ Haar dochters komen regelmatig op bezoek. Ze heeft twee kleinzoons maar die wonen niet in de buurt. ‘Eentje woont zelfs in Ierland.’ Ze leest iedere dag de krant. ‘Ik probeer mee te leven met de gang van zaken in de wereld. Ik probeer altijd de goede dingen op te zoeken die er ook nog zijn in het leven.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen