menu

Herinneringen aan vroeger

Yesterday, upon the stair,
I met a man who wasn’t there.
He wasn’t there again today,
I wish, I wish he’d go away…

Toen ik dit gedichtje van William Hughes Mearns voor de eerste keer hoorde maakte het me blij. Ik vond het zo grappig, zo beknopt maar toch zo veelzeggend.

Ik kon me helemaal voorstellen dat een verwarde man op de trap iemand tegenkwam en diegene begon te achtervolgen. Trap op, trap af totdat hij verdwenen was. Verbeeldingen die werkelijkheid worden.

Trap naar

foto: Alice Bunt

Iemand die er niet is

Ik ging anders tegen het gedichtje aankijken toen ik op straat iemand meende te herkennen, in een flits, iemand uit een ver verleden. We waren elkaar uit het oog verloren maar toch is er altijd een gevoel van weemoed achter gebleven, een gevoel van gemis. En opeens besefte ik dat het gedichtje op mij sloeg: ik was diegene die iemand tegenkwam die er niet was. Ik was diegene die moeite had met al die mensen die uit mijn leven verdwenen waren. Relaties veranderen. Vrienden en geliefden zijn verdwenen uit mijn leven. Mensen die eens zo’n belangrijk deel van mijn bestaan uitmaakten zijn een andere weg opgegaan. Ook ik heb mijn eigen weg gekozen, nieuwe mensen ontmoet, ben van deze mensen gaan houden. Maar na zo’n plotselinge ontmoeting met iemand die er niet is komt toch bij mij het verdriet naar boven over het verlies van wat ooit geweest is. De herinneringen aan wat eens zo mooi was maar nu voorgoed verdwenen is uit mijn leven.

Trappenhuis

foto: Alice Bunt

Herinneringen aan vroeger

Tegenwoordig kijk ik met heel andere gevoelens tegen het gedichtje aan. Nu spreek ik het gedichtje heel zachtjes, alleen voor mezelf uit, in de stilte van het bos. Ik denk met heel veel plezier terug aan al die mensen die belangrijk voor me zijn geweest, mensen waar ik van gehouden heb, mee bevriend ben geweest, verliefd op ben geweest. Allemaal mensen die eens zo’n heel grote rol in mijn leven speelden. Nu geniet ik van al die herinneringen, de herinneringen aan de dingen die we samen gedaan hebben; de gesprekken die we samen gevoerd hebben. Maar ook de vertrouwdheid met elkaar, de stiltes, het elkaar aankijken zonder dat er woorden nodig zijn. Ik denk dat, mochten we elkaar ooit weer tegen komen onverwachts, in een flits, we elkaar aankijken, de draad oppakken alsof er geen tijd verstreken is.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten