Nieuws

Haastige spoed is zelden goed

Blogger Yvonne Witter is onderweg naar een nieuw interview met een 100-jarige. Maar het zit niet mee vandaag!

Haastige spoed is zelden goed

Haastige spoed is zelden goed. Dat zei mijn oma altijd. Zij zou nu 102 jaar oud zijn, even oud als mevrouw T. die ik vandaag ga bezoeken. En mijn oma had gelijk. Ik mis de bus naar het verzorgingshuis waar mevrouw T. sinds enkele jaren woont. Dat komt omdat ik nog even twee werktelefoontjes deed en al bellend naar de verkeerde bushalte liep.

‘Oh, nee, dat meen je niet’, zeg ik hardop tegen het bordje met bustijden, dat vermeldt dat de volgende bus pas over een half uur gaat. ‘Dit is toch de Randstad?’ Een voorbijganger kijkt me vreemd aan. Ik heb een hekel aan te laat komen en zeker als ik een afspraak heb met mensen waarvan de tijd extra kostbaar is. Dan maar lopen.

Bus gemist

Snel loop ik in de richting van de gemiste bus. Al lopende probeer ik via Google maps te kijken waar ik ben. Google laat weten dat het nog 23 minuten lopen is. Zo ver? Ik ga nog een versnelling hoger totdat ik even later precies de verkeerde kant op blijk te lopen. Google maps wrijft het er meteen in. Plagerig vermeldt mijn scherm dat het nu nog 28 minuten lopen is naar het verzorgingshuis. Nu komt de stier in mij los. “Oke, je denkt dat ik voor dat stukje 28 minuten nodig heb? Ik ga het sneller doen.”

Brede glimlach

Intussen zoek ik, buiten adem van het harde lopen, naar het telefoonnummer van de dochter van mevrouw T. om te melden dat ik wat later kom. Hijgend stap ik 25 minuten later het verzorgingshuis binnen, licht triomfantelijk dat ik toch drie minuten gewonnen heb. Ik stop ik mijn telefoon weg en zoek naar mevrouw T. Mijn hart bonst in mijn keel. De koffieochtend is net afgelopen en ouderen lopen met of zonder rollator naar de lift. Ik voel mij erg bezwaard dat ik een half uur te laat ben. De receptioniste wijst haar aan. Ze zit rustig bij het raam, naast haar dochter die een paar keer per week bij haar komt. Haar brede glimlach maakt mijn hele dag onmiddellijk goed. De rust keert meteen  terug in mij.

Haastige spoed

We schuifelen langzaam naar haar kamer. Stapje voor stapje. We gaan zitten en drinken thee. We hebben een prachtig gesprek. Ik bekijk wat fotoboeken en bewonder handwerkjes. Na twee uur neem ik afscheid van moeder en dochter. Ik loop op mijn gemak naar de bushalte, de goede halte dit keer, en wacht in alle rust op de bus. Het duurt nog 18 minuten voordat de bus komt. Ik haal mijn schouders op. Even overweeg ik te gaan lopen maar mijn nette, oncomfortabele schoenen en een dreigende regenwolk doen mij anders besluiten. Ik leun tegen de paal met het bord met bustijden. Ik eet een appel. Ik kijk naar de wolken die langzaam voorbij drijven en overdenk het mooie gesprek. Zonder spoed. Want dat is toch zelden goed.

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Ook interessant

Scroll to top blauw