menu

Extra aandacht, hoe iets kleins groot kan zijn

Vanmorgen werk ik vanwege de vakantie voor de zoveelste dag achter elkaar. Zoals ook mijn andere, in deze periode werkende, collega’s. Of we daar moeite mee hebben? Nee! Want weet je wat zo mooi en leuk is en waarom we ondanks alle negativiteit elke dag weer enthousiast de zorg dag starten? Omdat net als vanmorgen ik haar al in de deur zie staan.

Achter het open kiertje, net ver genoeg open om mij te begroeten terwijl ik nog in de auto zit. Maar net dicht genoeg om haar witte ondegoedje niet te laten zien aan de buitenwereld. Na een goedemorgen lopen we samen de douche in. Ik zet de douche aan en kijk achterom waar ze ineens is gebleven. Ze komt poedelnaakt terug met enkel op haar hoofd een doorzichtig plastic regenkapje.

Ze wordt verdrietig

Ik moet een lach onderdrukken en kijk vragend. Tja, zegt ze, jij bent zo’n ‘wilden’ en mijn haar mag niet nat. Tijdens het douchen wordt ze nog even verdrietig. Haar afhankelijkheid neemt toe en dat kost haar moeite. En dingen van vroeger komen steeds vaker tevoorschijn en laten haar het heden steeds meer vergeten. Maar niet veel later schijnt de zon achter haar betraande ogen, strooien we nog wat met talkpoeder en help ik haar in een jurk.

Bakje koffie

Ze zucht. “Wat is er?” vraag ik. “Nou net als het gezellig wordt trekken jullie de deur weer dicht. Ik weet dat er geen tijd is voor een bakje koffie maar ik had de koffie al aangezet in de hoop je misschien toch nog even wil blijven.” Ik kijk weg van de tijd die de klok aangeeft en zeg dat ik heel graag een kop koffie lust. Ik teken het dossier alvast af en controleer de nog in te nemen medicatie. Ik neem plaats tegenover haar aan de gezellige tafel. En vouw mijn handen om de blauwe mok gevuld met koffie. Hij voelt koud.

Extra aandacht voor de kleine dingen

Ik kijk haar aan en neem een slok. De warmte is er duidelijk af. Ze heeft haar regenkapje nog op. Aandoenlijk. Haar witte haar plat gevouwen onder het plasticje terwijl ze tevreden naar me kijkt. “U had ‘m al ingeschonken”, vraag ik terwijl ze haar kapje losmaakt. “Ja”, zegt ze. Want dan drink je sneller en kun je door. Maar heb je toch even lekker gezeten bij me.”

Ik glimlach en drink mijn lauwe bakje die laat proeven dat de zorg geen dag hetzelfde is en haar blije gezicht mij opnieuw laat beseffen dat het kleine van de dag je zoiets groots meegeeft.

Reageren

Auteur

Jolanda van Gils

Jolanda van Gils

Jolanda van Gils werkt als verzorgende bij zorgorganisatie Careyn en blogt maandelijks over haar bijzondere ervaringen met cliënten.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten