Volg ons online

Nieuws

Een nieuw jaar vol vertrouwen, ondanks alle tegenslag

Een nieuw jaar komt met tal van goede voornemens. Maar na een jaar met heel veel tegenslag is het moeilijk voor blogger Alice Bunt om met veel vertrouwen het jaar te beginnen.

Gedeeld

op

Een nieuw jaar

Een nieuw jaar, mensen gaan heel verschillend mee om: de een kijkt vooral uit naar het komend jaar, maakt plannen, heeft goede voornemens; iemand anders kijkt voornamelijk terug op wat geweest is, wat verloren is gegaan en voor weer anderen gaat het leven gewoon door, een nieuw jaar of niet.

Maar de meeste mensen horen bij alle drie, hebben goede voornemens, kijken bij een glas champagne terug op het afgelopen jaar en is het nieuwe jaar eenmaal goed op gang, de kerstspullen terug op zolder, dan gaan zij door met hun dagelijkse leven alsof er geen nieuw jaar aangebroken is.

Mezelf durven zijn

Een vriendin van me vertelde me in december dat zij nooit met goede voornemens een nieuw jaar ingaat. Haar ervaring is dat goede voornemens geen standhouden. Zij bedenkt voor ieder jaar een thema. Ik vond dit zo’n goed idee dat ik ben gaan nadenken over een thema voor mezelf, een thema waarmee ik het komend jaar uit de voeten kan. Na heel lang denken ben ik bij het thema ‘moed’ terecht gekomen: moed om mezelf te durven zijn, om voor mezelf op te komen, om eerlijk te zijn tegen anderen en geen maskers meer te gebruiken om anderen buiten te sluiten. Maar vooral om eerlijk te zijn tegen mezelf en toe te geven dat het leven soms ontzettend zwaar kan zijn en te accepteren dat ik anderen nodig heb.

Onzekere toekomst

Bij mijn dochter is Multiple Sclerose geconstateerd. Mijn mooie, lieve, dochter Marieke gaat een onzekere toekomst tegemoet. 2018 wordt voor haar een moeilijk jaar, ze weet nog maar sinds kort dat ze MS heeft en weet niet wat haar te wachten staat. Na de eerste schok heeft ze een houding van: het is K.U.T. maar er is niets aan te veranderen dus laat ik er maar het beste van maken. In mijn ogen is dat dapper. Allerlei onduidelijke kwaaltje hebben nu een naam: MS. Ze gaat zuinig om met haar energie, stelt duidelijke grenzen in haar contacten, zowel privé als op haar werk. En ze blijft vooral positief, iets wat in haar omgeving grote bewondering opwekt. Ik ben niet op internet gaan zoeken wat MS allemaal inhoud, welke toekomstverwachtingen Marieke heeft, wat haar te wachten staat. Ik laat het afhangen van wat zij mij verteld en daar praten we over, hoe zij het ervaart en wat het voor haar betekent. Marieke wil zelfstandig blijven, haar eigen beslissingen nemen maar vooral: niet afhankelijk worden van anderen. En ik ga daarin mee: ik laat haar met rust als zij dat wil en probeer geen overbezorgde moeder te zijn die haar alles uit handen wil nemen.

Een nieuw jaar vol onzekerheid

Niet alleen voor Marieke heeft de diagnose MS gevolgen, ook voor mij. Ik heb het gevoel dat mensen anders naar me bekijken, niet zo goed weten hoe ze met me om moeten gaan, wat ze tegen me moeten zeggen. Uiteraard ben ik verdrietig en woorden zijn dan vaak te veel. Maar soms gaat mijn gevoel verder, dieper. Misschien is het de angst dat er iets veranderd is, dat vriendschappen zullen veranderen omdat Marieke MS heeft, dat mensen afstand gaan houden. Om mijn angst te overwinnen heb ik een hele lieve vriend een mail gestuurd en mijn onzekerheid geuit, mijn angst verwoord dat ik het gevoel heb dat er een afstand is ontstaan tussen ons. Alleen het schrijven van die mail al gaf me rust, de moed die ik gevonden had eerlijk te schrijven hoe ik me voelde maakte me minder kwetsbaar, heeft me ruimte gegeven.

Ondanks alles kijk ik 2018 vol vertrouwen tegemoet, ga ik steeds opnieuw proberen de moed te vinden mezelf te zijn, ongeacht wat anderen ervan denken of vinden. En ga ik proberen de moeder te zijn die Marieke nodig heeft.

Alice Bunt is documentair fotografe die inzoomt op specifieke onderdelen van het leven. Alice bekijkt alles met een bijzondere blik.

Advertentie

Nieuws

Afscheid nemen van mijn vrienden

Blogger Alice Bunt is onderweg naar Utrecht om een goede vriend te ontmoeten. Voor de laatste keer. Afscheid nemen van vrienden omdat ze last heeft van een bipolaire stoornis is heel normaal geworden voor haar.a

Gedeeld

op

Afscheid nemen van mijn vrienden
Foto: Alice Bunt

Afscheid nemen is voor mij een van de moeilijkste en pijnlijkste aangelegenheden die er zijn: iemand gedag zeggen maar het voelt als vaarwel. Nog een keer omkijken met het gevoel dat dit het einde is van een relatie, van een liefde, een heel bijzondere liefde die duurde vanaf mijn studententijd maar waaraan  nu een einde is gekomen; het gevoel hebben dat dit de laatste keer is die gebogen rug ooit te zien en die slepende gang te zien verdwijnen in de gekleurde tunnel van Utrecht Centraal.

We hadden afgesproken voor De Oude Hortus in Utrecht. In de trein voel ik het al: mijn bipolaire aandoening gaat opspelen. Ik wordt druk in mijn hoofd: geluiden klinken snerpend, gillen door elkaar, brullen en krijsen, complete chaos. Wat nu, afzeggen? Ik had me zo op deze ontmoeting verheugd, weer even jong zijn, weer even dat gevoel, dat veilige, weer even niet overal alleen voor staan, even wegstappen, iemand anders worden, maar vooral: weer voelen, liefde voelen voor iemand en blij zijn met die liefde.

Het gaat mis

“Beheers je Alice,” denk ik, “beheers je, misschien red je het, misschien wordt de chaos niet te groot, focus je op buiten, het landschap, wat je ziet, laat de manie het niet overnemen.” Ik kijk naar de molen bij Weesp, het Naardermeer, de autowegen, de bouwactiviteiten om Utrecht Centraal. Als ik uitstap ben ik weer enigszins gekalmeerd, check uit en loop de stationshal binnen. Maar daar slaat de paniek weer toe: waar is de bus? Verward loop ik door de hal, mensen aansprekend, vragend, zoekend, lijn 2 toch? En waar zijn de bushaltes. Dan vind ik de bushaltes en lijn 2, stap in en houd angstvallig de aankondigingen van de haltes in de gaten. Universiteitsmuseum, ik stap uit, zoek De Oude Hortus en daar staat hij, Anton, koud, geïrriteerd, de wenkbrauwen gefronst. Ik ben meer dan een half uur te laat.

Afscheid nemen

Ik lijd aan ontremde manieën. Het meest erge daarvan is de boosheid, ik wordt niet vrolijk, euforisch maar boos, paranoia zelfs. Ik heb het gevoel dat ik constant om me heen moet kijken, ik ben achterdochtig, geloof niet meer wat er tegen me gezegd wordt. Als ik spreek hoor ik het boze in mijn eigen stem, raak geïrriteerd, verontwaardigd, verhef mijn stem. En ook als Anton en ik door de Hortus lopen moet ik me uit alle macht beheersen. Om weer in de realiteit terug te komen maak ik praatjes met vreemden, zomaar, spontaan spreek ik totaal onbekenden aan, druk pratend en gebarend. Als we weer terug gaan naar het Centraal station nemen we afscheid in de gekleurde noordtunnel van Utrecht Centraal. Ik weet dat het voorbij is, ik omhels Anton nog een laatste keer en kijk hem na als hij de andere kant oploopt.

Verdrietig

Onderweg huil ik en denk aan al die mensen die ik verloren heb, kwijt geraakt ben alleen maar door mijn bipolaire stoornis. Al die mensen die zomaar verdwenen en die ik heb laten verdwijnen door simpelweg niets meer van me te laten horen uit schaamte. En nu dan Anton. Het kost me steeds meer moeite om nieuwe vriendschappen aan te gaan, om me opnieuw te binden. Thuis wacht Hond Bika op me. Even vrolijk als altijd verwelkomt ze me. Samen gaan we wandelen en ik vertel haar, al huilend het hele verhaal.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

De eerste dag

Blogger en fotograaf Alice Bunt is onderweg met de trein als ze prachtige gedichten ziet hangen op het perron.

Gedeeld

op

De eerste dag

Als ’s morgens het eerste licht
door de gordijnen dringt
smelten je laatste dromen.

Er klinken geluiden
uit de achtertuinen
een buurman stapelt stenen
een rammelende kettingkast.

Het is vandaag de eerste dag
om met iets te beginnen
waar niemand aan begon.

Fetze Pijlman
Station Almere Centrum

Nerveus

Ik moet met de trein naar Amsterdam en ik ben te vroeg op het station, ik ben altijd te vroeg op het station. Mijn vader werkte bij de Nederlandse Spoorwegen en als we op vakantie gingen of op familiebezoek reisden we uiteraard per trein. Mijn vader ging de dag van ons vertrek gewoon naar zijn werk. En voordat hij vertrok drukte hij mijn moeder op het hart vooral niet te laat te komen. Mijn moeder was de hele dag nerveus, hield de klok angstvallig in de gaten en probeerde er voor te zorgen dat wij schoon bleven: geen bedoezelde snoetjes, geen vieze handjes, geen vlekken op onze schone kleren. Vooral bij mij was dat onbegonnen werk. Ik voel nog mijn moeders bespuugde hand die mijn mond probeerde schoon te poetsen.

Stationsgedichten

En nu sta ik dan te vroeg op Station Almere Centrum. Op het perron hangen gedichten naast de gele borden met de vertrektijden, zakelijk naast poëtisch. Een romantisch stelletje leest het gedicht, ze lachen naar elkaar, kussen elkaar en lopen weg. Ik lees ook het gedicht: zo simpel, zo realistisch en zo waar. In de trein denk ik na over de laatste strofe: ‘het is vandaag de eerste dag om met iets te beginnen waar niemand aan begon’. Het maakt me blij, deze zin, zo positief.

Nieuw project

Ik vraag me af welke aan welke nieuwe projecten ik zou kunnen beginnen, misschien al wel vandaag: een nieuw fotoproject starten, een mobiel ontwerpen, zelf gedichten gaan schrijven. Maar dan realiseer ik me dat er een voorwaarde is: ‘waar niemand aan begon’. Ik krijg het benauwd want alles is al een keer gedaan, er is zelfs een boek over geschreven. Misschien liggen er nog uitvindingen in het verschiet, nieuwe theorieën over wetenschappelijke onderwerpen. Misschien is het zinnetje ‘het is vandaag de eerste dag om met iets te beginnen waar niemand aan begon’ bedoeld voor mensen die zich daar mee bezig houden maar niet voor mensen zoals ik.

Bijbelverhalen

De dag waar ik me zo op verheugd had en die zo vrolijk begon begint te lijken op het verbleekte, waterige zonnetje buiten. Maar dan denk ik aan Hein en aan Peter en aan Job. Samen gaan we het Bijbelverhaal van ‘Job’ verbeelden. Peter en ik gaan de komende tijd foto’s maken en samen met Hein gaan we foto’s kiezen die bij het boek ‘Job’ passen. Hein maakt daar dan gedichten bij en het geheel wordt gepubliceerd in ‘CUNST PS’, het digitale tijdschrift van Kunstenaars Vereniging Flevoland. Foto’s in combinatie met gedichten is al eerder gedaan, o.a. door Hein en mij. Samen hebben we het sterven van mijn vader verwoord en verbeeld als ‘De Kruisgang’. Maar toch denk ik dat het project ‘Job’ helemaal nieuw is, nog nooit eerder gedaan, al was het alleen al vanwege de unieke samenwerking tussen Hein, Peter en mij.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Meer ouderen overlijden aan een val

Meer ouderen overlijden aan een val tegenwoordig. Als je de cijfers vergelijkt met 2000 dan zie je een extreme toename van het aantal overlijdensgevallen. Dat kan nooit alleen aan de vergrijzing liggen.

Gedeeld

op

door

Overlijden aan een val

Overlijden aan een val, het komt tegenwoordig veel vaker voor dan in 2000. Volgens de cijfers van het Centraal Bureau van de Statistiek kwam het in 2016 bij 80-plussers zelfs zes keer vaker voor. Dat kan niet alleen maar komen door vergrijzing.

En als je naar de totalen kijkt zie je opeens wat dat betekent. Het aantal 80-plussers dat na een ongelukkige val overlijdt was in 2000 nog 391. In 2016 waren dit er maar liefst 2.501! Volgens drie verschillende ‘valonderzoekers’, die hier onlangs over publiceerden in het ‘Journal of the American Medical Association’, heeft dit meerdere oorzaken. “Naar de oorzaken doen we verder onderzoek”, zegt chirurg in opleiding Klaas Hartholt van het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft, de eerste auteur van het artikel.

Langer thuis wonen

“Belangrijk is in elk geval dat oude mensen langer thuis blijven wonen, dat ze ook ouder worden, vaak aan meerdere ziekten lijden en vaak veel medicijnen slikken.” Die medicijnen zijn misschien heilzaam, maar sommige verhogen de valkans. Een onverwachte oorzaak, schrijven de onderzoekers in hun artikel, kan zijn dat oudere mensen tot op hogere leeftijd actiever blijven, waardoor ook hun kans op een akelige val toeneemt.

Overlijden aan een val

Er was in deze eeuw een forse groei in het aantal 80-plussers, maar dat verklaart de groei bij lange na niet, want ook de sterfte gemeten per 100.000 80-plussers steeg tot ruim het drievoudige, van ongeveer 100 naar 365 per 100.000 in 16 jaar tijd. De definitie van een ongelukkige val is duidelijk: zo’n val wordt als primaire doodsoorzaak aangewezen als iemand binnen dertig dagen na een val overlijdt. Hartholt: “Dat overlijden kan dus ook direct thuis gebeuren. Maar als iemand na een val een hersenbloeding krijgt of een heup breekt, kan een patiënt ook in het ziekenhuis of verpleeghuis zijn. Altijd komt er na zo’n overlijden in Nederland een lijkschouwer langs om de doodsoorzaak vast te stellen. Om te beoordelen of het echt een ongeluk was.”

Ongelukkige val

Het onderzoek laat niet alleen zien dat de kans op een ongelukkige dodelijke val de afgelopen jaren is toegenomen, maar ook dat de kans op de dood na een val bij hoger wordende leeftijd steeds verder stijgt. In 2016 stierven 149 per 100.000 80- tot 84-jarigen na een ongelukkige val. Bij 95-plussers lag die sterfte bijna tienmaal hoger: 1.367 per 100.000 mensen. Het betekent voor 95-plussers een jaarlijkse kans van ruim 1 procent op de dood na een val.

Heilige graal

“Het voorkomen van een val bij ouderen is een beetje als het zoeken naar een heilige graal”, zegt Hartholt. Alleen stoppen met multimedicatie is niet voldoende. De oorzaak voor vallen bij ouderen kent meerdere oorzaken en er is daardoor niet één oplossing. De huisarts kan ouderen verwijzen naar een valkliniek bij afdelingen klinische geriatrie, waar wordt gezocht naar een onderliggende oorzaak. Hartholt: “Zo kan het zijn dat iemand naar de oogarts moet om te kijken of het zicht voldoende is, naar de fysiotherapeut om valtraining en oefeningen te krijgen en komt er iemand thuis langs om losliggende kleedjes op te ruimen.”

Meer weten?

Meer weten over hoe een val te voorkomen? Bezoek dan eens de speciale website van de GGD Amsterdam die over dit onderwerp gaat.

Bron: NRC

Lees verder

Meest gelezen