Volg ons online

Nieuws

Een nieuw jaar vol vertrouwen, ondanks alle tegenslag

Een nieuw jaar komt met tal van goede voornemens. Maar na een jaar met heel veel tegenslag is het moeilijk voor blogger Alice Bunt om met veel vertrouwen het jaar te beginnen.

Gedeeld

op

Een nieuw jaar

Een nieuw jaar, mensen gaan heel verschillend mee om: de een kijkt vooral uit naar het komend jaar, maakt plannen, heeft goede voornemens; iemand anders kijkt voornamelijk terug op wat geweest is, wat verloren is gegaan en voor weer anderen gaat het leven gewoon door, een nieuw jaar of niet.

Maar de meeste mensen horen bij alle drie, hebben goede voornemens, kijken bij een glas champagne terug op het afgelopen jaar en is het nieuwe jaar eenmaal goed op gang, de kerstspullen terug op zolder, dan gaan zij door met hun dagelijkse leven alsof er geen nieuw jaar aangebroken is.

Mezelf durven zijn

Een vriendin van me vertelde me in december dat zij nooit met goede voornemens een nieuw jaar ingaat. Haar ervaring is dat goede voornemens geen standhouden. Zij bedenkt voor ieder jaar een thema. Ik vond dit zo’n goed idee dat ik ben gaan nadenken over een thema voor mezelf, een thema waarmee ik het komend jaar uit de voeten kan. Na heel lang denken ben ik bij het thema ‘moed’ terecht gekomen: moed om mezelf te durven zijn, om voor mezelf op te komen, om eerlijk te zijn tegen anderen en geen maskers meer te gebruiken om anderen buiten te sluiten. Maar vooral om eerlijk te zijn tegen mezelf en toe te geven dat het leven soms ontzettend zwaar kan zijn en te accepteren dat ik anderen nodig heb.

Onzekere toekomst

Bij mijn dochter is Multiple Sclerose geconstateerd. Mijn mooie, lieve, dochter Marieke gaat een onzekere toekomst tegemoet. 2018 wordt voor haar een moeilijk jaar, ze weet nog maar sinds kort dat ze MS heeft en weet niet wat haar te wachten staat. Na de eerste schok heeft ze een houding van: het is K.U.T. maar er is niets aan te veranderen dus laat ik er maar het beste van maken. In mijn ogen is dat dapper. Allerlei onduidelijke kwaaltje hebben nu een naam: MS. Ze gaat zuinig om met haar energie, stelt duidelijke grenzen in haar contacten, zowel privé als op haar werk. En ze blijft vooral positief, iets wat in haar omgeving grote bewondering opwekt. Ik ben niet op internet gaan zoeken wat MS allemaal inhoud, welke toekomstverwachtingen Marieke heeft, wat haar te wachten staat. Ik laat het afhangen van wat zij mij verteld en daar praten we over, hoe zij het ervaart en wat het voor haar betekent. Marieke wil zelfstandig blijven, haar eigen beslissingen nemen maar vooral: niet afhankelijk worden van anderen. En ik ga daarin mee: ik laat haar met rust als zij dat wil en probeer geen overbezorgde moeder te zijn die haar alles uit handen wil nemen.

Een nieuw jaar vol onzekerheid

Niet alleen voor Marieke heeft de diagnose MS gevolgen, ook voor mij. Ik heb het gevoel dat mensen anders naar me bekijken, niet zo goed weten hoe ze met me om moeten gaan, wat ze tegen me moeten zeggen. Uiteraard ben ik verdrietig en woorden zijn dan vaak te veel. Maar soms gaat mijn gevoel verder, dieper. Misschien is het de angst dat er iets veranderd is, dat vriendschappen zullen veranderen omdat Marieke MS heeft, dat mensen afstand gaan houden. Om mijn angst te overwinnen heb ik een hele lieve vriend een mail gestuurd en mijn onzekerheid geuit, mijn angst verwoord dat ik het gevoel heb dat er een afstand is ontstaan tussen ons. Alleen het schrijven van die mail al gaf me rust, de moed die ik gevonden had eerlijk te schrijven hoe ik me voelde maakte me minder kwetsbaar, heeft me ruimte gegeven.

Ondanks alles kijk ik 2018 vol vertrouwen tegemoet, ga ik steeds opnieuw proberen de moed te vinden mezelf te zijn, ongeacht wat anderen ervan denken of vinden. En ga ik proberen de moeder te zijn die Marieke nodig heeft.

Alice Bunt is documentair fotografe die inzoomt op specifieke onderdelen van het leven. Alice bekijkt alles met een bijzondere blik.

Advertentie

Nieuws

Gewóón doorzetten als het moeilijk is

Gewoon doorzetten als het moeilijk is. Dat is het motto van mevrouw Verhoef die inmiddels 104 jaar oud is. Blogger Yvonne Witter interviewde haar over het leven én de toekomst.

Gedeeld

op

Gewoon doorgaan mevrouw Verhoef
Foto: Claudia Kamergorodski

‘U komt toch via dat onderzoek van de Vrije Universiteit? Daar heb ik 18,5 jaar gewerkt, op personeelszaken. Ik heb het fantastisch naar mijn zin gehad op de VU. Ik heb daar gewerkt tot aan mijn pensioen. Toen moest ik weg maar ik was het liefste blijven werken. Ik heb nog steeds contact met een docente Engels.

Toen de VU werd gebouwd moesten heel wat boerderijen weg. Ook die van ons. Dit vanwege de wijk Buitenveldert, waaronder de VU. De polder is met zand opgespoten te beginnen bij ’t Kalfje. Het VU terrein is aangereden met zand door vrachtwagens. De bouw daarvan kon daardoor al in 1955 beginnen. Wij zijn in oktober 1957 naar de Postjeskade verhuisd. Ik woonde met mijn man heerlijk op de boerderij. Negentien jaar lang.

Gewoon doorzetten

‘Daarna zijn we verhuisd. We moesten wel. Na mijn trouwen moest ik stoppen met werken maar na een tijd ben ik weer gaan werken. Op een accountantskantoor op het Weesperplein maar daarna weer op de VU. Mijn man was boer maar toen de boerderij verdween stopte zijn werk. Hij heeft geen ander werk kunnen vinden. Wat moet een boer beginnen? Hij is altijd boer gebleven maar kon er niets meer mee. Zelfs in ons huis op de Postjeskade hield hij zijn klompen aan. Totdat de buren begonnen te mopperen. Mijn man is 76 jaar geworden.

Razzia tijdens de oorlog

‘Die boerderij heeft ons goed geholpen in de oorlog. We hadden namelijk alles. Kippen, koeien, varkens. We maakten zelf boter en kaas. En we ruilden veel. Ze kwamen van ver om melk bij ons te halen. We gaven wat we hadden. En dan kregen wij textiel of iets anders ervoor terug. Toch ben ik ook bang geweest gedurende de oorlog. Zo kwamen zes Duisters tijdens de razzia binnen. Mijn neef uit Arnhem was er en nog een man. Zij zijn snel onder het luik in het washok gekropen. Mijn man heeft hen aan de praat gehouden. We hadden veel koper in de hooischuur. Mijn man heeft hen met boter en kaas de deur uit gewerkt.

Schoondochter doet de was

‘Ik ben een echte Amsterdamse. Ik ben nu 104 jaar oud. Ik heb 1 zoon, twee kleinkinderen en vier achterkleinkinderen. Ik heb ook een tweeling gekregen maar zij hebben maar 3 weken geleefd. Ze lagen in het Emmakinderziekenhuis. Ik ben er toen maar 1 keer geweest. Toen ik daar kwam, lagen er een heleboel te vroeg geboren baby’s. De dokter wees hen aan: die en die zijn het. ‘Niet levensvatbaar’, werd er tegen me gezegd. Ze heetten Simon en Margje. Ik denk er nog wel regelmatig aan. Maar het scherpe is er natuurlijk wel vanaf. Mijn zoon Kees komt iedere week langs. Dan eet hij mee. En mijn ex-schoondochter doet de was. Dat is erg fijn. Ze helpen me goed. Door mijn (achter)kleinkinderen, zoon en ex-schoondochter vind ik het leuk om zo oud te worden. ‘Ik ging altijd op de fiets naar mijn werk. Door weer en wind. Al sneeuwde het. Ik ging gewoon fietsen. Ik heb tot mijn 88e gefietst. Vroeger kwam zelfs de dokter op de fiets langs!

Vervelend mannetje die Trump

‘Wat ik tegen de jongeren zou willen zeggen? Doe wat! Gewóón doorzetten als het moeilijk is. En ga niet roken en drinken. Of ik vooruitgang heb gezien in de afgelopen 100 jaar? Nou, eigenlijk niet. Alles zakt af. Ik vind Trump een heel vervelende vent. Maar ik lees geen krant meer. Wel kijk ik televisie. Tot laat. Ik ga erg laat naar bed. Ik vond het reuze gezellig dat je er was! Zie ik je nog eens?’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Heb je geen zin? Dan moet je zin maken!

Gewoon zin maken, dat is wat mevrouw Bok van 101 altijd van haar vader heeft geleerd. Ze is al een eeuw oud, maar nog vol levenslust. Een computer? Welnee, wat heb je er aan? Geef mij maar een naaimachine!

Gedeeld

op

Zin maken

‘Mijn dochter vroeg: “Moeder, wil je een computer?”. “Nee, zei ik, geef mij maar een naaimachine. Daar heb ik meer aan.” Ik heb nog goede ogen namelijk. Waar heb ik een computer voor nodig? Als ik iemand wil spreken, dan bel ik degene gewoon op. Ik stuur nog altijd verjaardagskaarten. Ook naar mijn kleinkinderen. Om ze flink te plagen. Want ze weten niet hoe ze me moeten bedanken.

‘Schrijven doen ze namelijk niet. Dat kunnen ze tegenwoordig niet meer. En ik heb geen mobieltje en geen computer. Ik vind het heel armoedig, hoor, hoe de jongeren communiceren. Ze práten niet echt met elkaar. Maar ach, het is een golfbeweging. Het echte communiceren komt wel weer terug. Ik merk momenteel wel een kloof tussen de generaties want jongeren krijgen de digitale wereld van jongs af aan mee. De ouderen niet en zij lopen dan het risico uitgesloten te worden. Dat vind ik wel zorgelijk.’

Verpleegkundige van beroep

‘Ik ben in 1917 geboren, heb nog drie broers waarvan één dementie heeft. Ik ben verpleegkundige van beroep. Totdat ik trouwde heb ik gewerkt in een ziekenhuis. Daarna was ik thuis voor de kinderen en heb ik gezorgd dat alles op rolletjes liep. Mijn man was directeur van een ziekenhuis en was veel weg, dus stond ik er alleen voor. Mijn opleiding is alleen nog van pas gekomen bij het zorgen voor mijn man. Hij heeft in de oorlog TB gehad en later Alzheimer. Zeven jaar lang heb ik voor hem gezorgd. Mensen met Alzheimer zijn onberekenbaar. Dankzij mijn opleiding en werkervaring wist ik hoe ik daarmee moest omgaan. Ik had er begrip voor. Je moet er goed op inspelen.’

Mantelzorger

‘Toen hij overleed overtuigde mijn dochter mij dichterbij haar te komen wonen. Zij is nu mijn mantelzorger. Ik woon hier in deze serviceflat erg prettig. Alles is hier: een bibliotheek, een kapper, een winkeltje. Maar soms heb je wel eens wat andere dingen nodig en ga ik met mijn dochter winkelen. Ik ga niet meer buiten het terrein zonder begeleiding, dus ga ik met mijn dochter. Ik heb in totaal drie kinderen, kleinkinderen en zelfs een paar achterkleinkinderen. Maar die wonen ver weg.’

Zin maken!

‘Ik heb de genen van mijn vader. Die is ook heel oud geworden. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf. Dat moet ik gewoon accepteren. En weet je wat mij helpt? Zin maken! Dat zei mijn moeder altijd: heb je geen zin? Dan moet je zin maken! Weet je waar ik altijd zin in heb? In muziek, piano spelen en naar concerten gaan. Muziek is heel belangrijk voor mij. Ik heb jaren in een zangkoor gezeten. Jammer dat de jeugd de oude muziek niet waardeert. Ook vind ik dat jongeren meer naar het museum moeten gaan. Je krijgt een betere kijk op de wereld door al die uitjes. En musea doen tegenwoordig zo hun best het aantrekkelijk te maken voor alle leeftijden. Kijk, ik heb veel beeldjes en kunst in huis. Hoe vind je dit beeldje? Een tijdelijk vergezicht, heet het. Mooi, he? En er staat nog 100 bij ook! Ik verheug me erop  om binnenkort naar een tentoonstelling in het Rijksmuseum voor Oudheden te gaan. Daar kijk ik echt naar uit.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Pluk de dag! Ook als je 102 bent

Mevrouw Dijkman is 102 maar woont nog steeds zelfstandig thuis. Haar motto in het leven? Pluk de dag, het kan zomaar opeens voorbij zijn!

Gedeeld

op

Pluk de dag mevrouw Dijkman
Foto: Claudia Kamergorodski

“Ik wilde ouder worden dan mijn vader. Dat is gelukt”, lacht de 102-jarige mevrouw Dijkman. Haar vader is ‘maar’ 97 geworden. Op 2 april viert ze haar 103e verjaardag. “Zonder slingers, want daar houden we niet van. We doen alles gewoon.” Ze heeft 3 zussen en 5 broers gehad. “Ik was de middelste. Maar inmiddels de oudste. En de enige.”

Zelfstandig thuis

Mevrouw Dijkman woont samen met zoon Piet in Osdorp, in Amsterdam. Dankzij de hulp van Piet kan ze thuis blijven wonen. Hij kookt,  doet het huishouden en regelt alles. Het huis is enigszins aangepast. Zo is er een traplift in huis. Met de rollator beweegt ze zich binnenshuis. Buiten gebruikt ze de rolstoel. Met Piet onderneemt ze veel. ‘Ik blijf niet thuis als ik weg kan’.

Huisvrouw

Ze heeft naaischool gedaan en heeft daar leren borduren. Het hele huis hangt vol met prachtig borduurwerk. Ze heeft  tien jaar in een café gewerkt op de Nieuwerdammerdijk bij het bootje naar het Centraal Station. Daar heeft ze ook haar man leren kennen. “Hij kwam altijd biljarten. Zo is het gekomen.” Hij was smid net als haar vader. Na het huwelijk stopte ze met werken. En zorgde ze voor de kinderen. Ze heeft drie dochters en vier zonen. En geen kleinkinderen. “Ik heb drie kinderen verloren: mijn dochtertje van tien maanden oud en twee zoons. De ene zoon is op 37 jarige aan kanker overleden, de andere zoon is op zijn 68e aan een hersenbloeding overleden. Dat is erg verdrietig. Toch moet je verder. Je kunt wel de hele dag blijven huilen maar dat geeft toch niks. Je moet flink blijven voor de rest van het gezin. Het leven gaat door. Zo gaat het nu eenmaal.”

Een pakje per dag roken

“Ik heb gerookt tot en met. Een pakje per dag! Van mijn 12e tot mijn 88e. Op mijn 12e ben ik met een vriendinnetje stiekem in een schuurtje gaan roken. We vonden het heerlijk. Je denkt dat je heel wat bent, hè, op je twaalfde. In die tijd stonden overal sigaretten op tafel. Toen was je gek als je niet rookte. Op mijn 88e ben ik gestopt. Ik was namelijk een paar dagen niet zo lekker en had geen zin meer in een sigaret. Zo ben ik er van af gekomen. Ik mis het totaal niet. Ik ben nooit bezig geweest met gezond blijven. Ik eet alles, doe niet aan diëten. Ik heb nooit gesport. Dat is niets voor mij.”

Klaverjassen

Ze gaat met haar zoon en dochters ieder jaar op vakantie in Nederland. Naar een Landal huisje want die zijn schoon. En nog belangrijker: de bedden zijn goed! “Ik heb ontdekt dat ik musea leuk vind. Op mijn ouwe dag word ik nog cultureel! Onlangs is mijn beste vriendin overleden. Dat vind ik wel heel erg, ze was een hele leuke vrouw. Dan gingen we samen even een rummikuppie doen.” Ze speelt graag spelletjes en klaverjast nog wekelijks in een club.

Pluk de dag

“Het geloof is erg belangrijk voor me maar vul het wel op mij eigen manier in. Ik ben katholiek en kijk iedere zondag naar de mis. Mijn moeder wilde altijd naar Kevelaer, een bedevaart plek in Duitsland. Daar was geen geld voor. Ik ben een tijdje terug daar wel naartoe gegaan. Als eerbetoon aan mijn moeder. Ik heb het goed gemaakt voor haar. Het komt zoals het komt. Ik heb genoeg feestjes gehad, veel gelachen. Alles gaat voorbij. Als het je tijd is word je gehaald, of je nu jong bent of oud. Pluk de dag, is mijn motto.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen