Volg ons online

Nieuws

Een échte heldendaad

De man die Yvonne Klinkert bij haar in de buurt ontmoet verricht iedere dag volgens haar een absolute heldendaad.

Gedeeld

op

Heldendaad van Yvonne Klinkert

In mijn buurt zie ik vaak een oudere corpulente man lopen met zijn twee enorme honden. Op een warme dag trof ik hem aan, zittend op de stenen buitentrap van een huis. Aan zijn voeten lagen zijn honden languit op de stoep. Ze keken me droevig aan en ik kon niet nalaten ze even over hun kop te aaien.“Wat een lieve honden.”

“Ja, zegt u dat wel, het zijn mijn beste vrienden! Het zijn broers en al elf jaar oud. Ze hebben net als ik moeite met de trappen. Ik ben eenzijdig verlamd en woon driehoog. Dus u kunt wel nagaan wat een inspanning dat voor ons is. Eigenlijk zijn we moed aan het verzamelen om naar boven te gaan.”

Een tuin vol poep

“Komt u niet in aanmerking voor een benedenhuis?” “Ja, maar ik moet zoveel mogelijk bewegen en als ik beneden woon doe ik dat niet meer.” “Hoezo? U moet de honden toch uitlaten?” “Ja, drie keer per dag, maar dat is dan niet meer nodig want ze kunnen hun behoeften in de tuin doen.” Hij lacht er hartelijk bij alsof hij een kostelijke mop vertelt. Verbijsterd staar ik hem aan en zie die tuin vol poep van die grote honden al voor me. Hij raadt mijn gedachten en zegt dat het maar een grapje is. En weer die smakelijke lach. “U weet de moed er wel in te houden!” “Ach, wat moet ik anders? Niemand heeft er wat aan als ik bij de pakken neer ga zitten, de honden niet en ik niet, dus we gaan gewoon door zolang het nog kan. Maar nu moeten we naar boven, kom op jongens, neem de aanloop!”

Mantelaar artikelbanner Yvonne Klinkert

Met stramme poten de trap op

Moeizaam komen de honden overeind, doen een paar stappen achteruit en nemen met stramme poten de aanloop die hen tot halverwege de trap brengt. De rest van de treden nemen ze huppend, waarna ze zich opstellen bij de voordeur. De man groet me en begint ook aan de klim, tree voor tree hijst hij zijn zware lijf omhoog en voegt zich hijgend bij de honden. De eerste hindernis is genomen. Nu nog de tweede.

Groeiende bewondering voor deze heldendaad

Verder lopend bemerk ik dat ik een groeiende bewondering koester voor deze man. In stilte en zonder klagen leidt hij zijn moeizame leven. Hij krijgt er geen medaille voor en komt niet op tv. Toch verricht hij elke dag een heldendaad, simpelweg door ’s morgens op te staan en aan de dag te beginnen. Daar is moed voor nodig, veel moed. Hij is even onbekend als de onbekende soldaat – maar ik vind zijn heldendom eigenlijk even groot.

Op een scootmobiel in het park

Een paar maanden later verhuis ik naar een ander stadsdeel en verlies het drietal uit het oog. Maar op een dag zie ik hem – zonder honden – in een scootmobiel stapvoets door het park rijden. Hij kijkt monter om zich heen en staat even stil bij een groepje ganzen. Ik sla hem gade vanaf een bankje en zie van opzij dat zijn gezicht een en al glimlach is. Het doet me goed te zien dat hij vol levenslust is. Ja, hij is inderdaad een ware held!

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Heb je geen zin? Dan moet je zin maken!

Gewoon zin maken, dat is wat mevrouw Bok van 101 altijd van haar vader heeft geleerd. Ze is al een eeuw oud, maar nog vol levenslust. Een computer? Welnee, wat heb je er aan? Geef mij maar een naaimachine!

Gedeeld

op

Zin maken

‘Mijn dochter vroeg: “Moeder, wil je een computer?”. “Nee, zei ik, geef mij maar een naaimachine. Daar heb ik meer aan.” Ik heb nog goede ogen namelijk. Waar heb ik een computer voor nodig? Als ik iemand wil spreken, dan bel ik degene gewoon op. Ik stuur nog altijd verjaardagskaarten. Ook naar mijn kleinkinderen. Om ze flink te plagen. Want ze weten niet hoe ze me moeten bedanken.

‘Schrijven doen ze namelijk niet. Dat kunnen ze tegenwoordig niet meer. En ik heb geen mobieltje en geen computer. Ik vind het heel armoedig, hoor, hoe de jongeren communiceren. Ze práten niet echt met elkaar. Maar ach, het is een golfbeweging. Het echte communiceren komt wel weer terug. Ik merk momenteel wel een kloof tussen de generaties want jongeren krijgen de digitale wereld van jongs af aan mee. De ouderen niet en zij lopen dan het risico uitgesloten te worden. Dat vind ik wel zorgelijk.’

Verpleegkundige van beroep

‘Ik ben in 1917 geboren, heb nog drie broers waarvan één dementie heeft. Ik ben verpleegkundige van beroep. Totdat ik trouwde heb ik gewerkt in een ziekenhuis. Daarna was ik thuis voor de kinderen en heb ik gezorgd dat alles op rolletjes liep. Mijn man was directeur van een ziekenhuis en was veel weg, dus stond ik er alleen voor. Mijn opleiding is alleen nog van pas gekomen bij het zorgen voor mijn man. Hij heeft in de oorlog TB gehad en later Alzheimer. Zeven jaar lang heb ik voor hem gezorgd. Mensen met Alzheimer zijn onberekenbaar. Dankzij mijn opleiding en werkervaring wist ik hoe ik daarmee moest omgaan. Ik had er begrip voor. Je moet er goed op inspelen.’

Mantelzorger

‘Toen hij overleed overtuigde mijn dochter mij dichterbij haar te komen wonen. Zij is nu mijn mantelzorger. Ik woon hier in deze serviceflat erg prettig. Alles is hier: een bibliotheek, een kapper, een winkeltje. Maar soms heb je wel eens wat andere dingen nodig en ga ik met mijn dochter winkelen. Ik ga niet meer buiten het terrein zonder begeleiding, dus ga ik met mijn dochter. Ik heb in totaal drie kinderen, kleinkinderen en zelfs een paar achterkleinkinderen. Maar die wonen ver weg.’

Zin maken!

‘Ik heb de genen van mijn vader. Die is ook heel oud geworden. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf. Dat moet ik gewoon accepteren. En weet je wat mij helpt? Zin maken! Dat zei mijn moeder altijd: heb je geen zin? Dan moet je zin maken! Weet je waar ik altijd zin in heb? In muziek, piano spelen en naar concerten gaan. Muziek is heel belangrijk voor mij. Ik heb jaren in een zangkoor gezeten. Jammer dat de jeugd de oude muziek niet waardeert. Ook vind ik dat jongeren meer naar het museum moeten gaan. Je krijgt een betere kijk op de wereld door al die uitjes. En musea doen tegenwoordig zo hun best het aantrekkelijk te maken voor alle leeftijden. Kijk, ik heb veel beeldjes en kunst in huis. Hoe vind je dit beeldje? Een tijdelijk vergezicht, heet het. Mooi, he? En er staat nog 100 bij ook! Ik verheug me erop  om binnenkort naar een tentoonstelling in het Rijksmuseum voor Oudheden te gaan. Daar kijk ik echt naar uit.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Pluk de dag! Ook als je 102 bent

Mevrouw Dijkman is 102 maar woont nog steeds zelfstandig thuis. Haar motto in het leven? Pluk de dag, het kan zomaar opeens voorbij zijn!

Gedeeld

op

Pluk de dag mevrouw Dijkman
Foto: Claudia Kamergorodski

“Ik wilde ouder worden dan mijn vader. Dat is gelukt”, lacht de 102-jarige mevrouw Dijkman. Haar vader is ‘maar’ 97 geworden. Op 2 april viert ze haar 103e verjaardag. “Zonder slingers, want daar houden we niet van. We doen alles gewoon.” Ze heeft 3 zussen en 5 broers gehad. “Ik was de middelste. Maar inmiddels de oudste. En de enige.”

Zelfstandig thuis

Mevrouw Dijkman woont samen met zoon Piet in Osdorp, in Amsterdam. Dankzij de hulp van Piet kan ze thuis blijven wonen. Hij kookt,  doet het huishouden en regelt alles. Het huis is enigszins aangepast. Zo is er een traplift in huis. Met de rollator beweegt ze zich binnenshuis. Buiten gebruikt ze de rolstoel. Met Piet onderneemt ze veel. ‘Ik blijf niet thuis als ik weg kan’.

Huisvrouw

Ze heeft naaischool gedaan en heeft daar leren borduren. Het hele huis hangt vol met prachtig borduurwerk. Ze heeft  tien jaar in een café gewerkt op de Nieuwerdammerdijk bij het bootje naar het Centraal Station. Daar heeft ze ook haar man leren kennen. “Hij kwam altijd biljarten. Zo is het gekomen.” Hij was smid net als haar vader. Na het huwelijk stopte ze met werken. En zorgde ze voor de kinderen. Ze heeft drie dochters en vier zonen. En geen kleinkinderen. “Ik heb drie kinderen verloren: mijn dochtertje van tien maanden oud en twee zoons. De ene zoon is op 37 jarige aan kanker overleden, de andere zoon is op zijn 68e aan een hersenbloeding overleden. Dat is erg verdrietig. Toch moet je verder. Je kunt wel de hele dag blijven huilen maar dat geeft toch niks. Je moet flink blijven voor de rest van het gezin. Het leven gaat door. Zo gaat het nu eenmaal.”

Een pakje per dag roken

“Ik heb gerookt tot en met. Een pakje per dag! Van mijn 12e tot mijn 88e. Op mijn 12e ben ik met een vriendinnetje stiekem in een schuurtje gaan roken. We vonden het heerlijk. Je denkt dat je heel wat bent, hè, op je twaalfde. In die tijd stonden overal sigaretten op tafel. Toen was je gek als je niet rookte. Op mijn 88e ben ik gestopt. Ik was namelijk een paar dagen niet zo lekker en had geen zin meer in een sigaret. Zo ben ik er van af gekomen. Ik mis het totaal niet. Ik ben nooit bezig geweest met gezond blijven. Ik eet alles, doe niet aan diëten. Ik heb nooit gesport. Dat is niets voor mij.”

Klaverjassen

Ze gaat met haar zoon en dochters ieder jaar op vakantie in Nederland. Naar een Landal huisje want die zijn schoon. En nog belangrijker: de bedden zijn goed! “Ik heb ontdekt dat ik musea leuk vind. Op mijn ouwe dag word ik nog cultureel! Onlangs is mijn beste vriendin overleden. Dat vind ik wel heel erg, ze was een hele leuke vrouw. Dan gingen we samen even een rummikuppie doen.” Ze speelt graag spelletjes en klaverjast nog wekelijks in een club.

Pluk de dag

“Het geloof is erg belangrijk voor me maar vul het wel op mij eigen manier in. Ik ben katholiek en kijk iedere zondag naar de mis. Mijn moeder wilde altijd naar Kevelaer, een bedevaart plek in Duitsland. Daar was geen geld voor. Ik ben een tijdje terug daar wel naartoe gegaan. Als eerbetoon aan mijn moeder. Ik heb het goed gemaakt voor haar. Het komt zoals het komt. Ik heb genoeg feestjes gehad, veel gelachen. Alles gaat voorbij. Als het je tijd is word je gehaald, of je nu jong bent of oud. Pluk de dag, is mijn motto.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten

Het geheim van 100 jaar oud worden? Volgens Ton Beerle is dat niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten.

Gedeeld

op

Niet klagen 100 jaar

Ieder jaar wordt landelijk de speciale Vastenactie georganiseerd door Stichting BVA. Deze stichting helpt mensen in ontwikkelingslanden en dit jaar staat Zambia centraal. En dan in het bijzonder mensen met HIV/Aids in Zambia.

Om geld in te zamelen voor dit bijzondere initiatief is NED7 blogger Yvonne Witter, van het Aedes-ActiZ Kenniscentrum Wonen-Zorg, de uitdaging aan te gaan om 40 mensen van 100 jaar te interviewen. Zij vertellen over hun levenservaringen, hun geheimen én hun toekomstbeeld. Vandaag de eerste. De heer Ton Berlee. Hij is 100 jaar oud.

Cowboy worden

“Ik ben nergens bang voor. Ik blijf altijd heel kalm. Ik ben geboren in Nederlands-Indië. Mijn vader werkte bij de KNIL, het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Ik wilde vroeger cowboy worden en dokter maar belandde als militair in Nederlands Indië. Op mijn veertiende ben ik na een verlof in Nederland daar gebleven en ben op kostschool geweest in Medemblik. Ik heb ambachtsschool gedaan en daarna ben ik gaan werken in een garage. Maar dat vond ik echt niks. Dus meldde ik me aan voor de KNIL en ging in 1936 terug naar Nederlands-Indië.  Later werd ik sergeant in Batavia.”

Ton Berlee

Krijgsgevangene in Birma

“In 1942 ben ik gevangen genomen en met een schip met 1.700 andere krijgsgevangen naar Rangoon (Birma) gebracht.  Ik heb mee moeten helpen bij het aanleggen van de Birma-spoorlijn onder zeer zware omstandigheden. Ik maakte daar wrede, onmenselijke gebeurtenissen mee. Op een gegeven moment word je er apathisch van. Dan zie je weer iemand aan een boom hangen – omdat hij zich heeft opgehangen – of van een rots springen. Daarna ben ik in het najaar van 1943 overgebracht naar Saigon waar ik gevangen gehouden ben tot de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945. We hebben veel honger geleden en sprinkhanen en leguaan gegeten.”

In een hinderlaag

“Na de oorlog, terug in Indië, heb ik gewerkt bij de Fotografische Dienst want fotograferen deed ik graag en goed. Ik heb in de Bersiap-periode ook hele nare dingen moeten meemaken. Ik ben toen twee keer bijna in hinderlagen gelopen. Maar ben heel kalm gebleven, ook al vlogen de kogels me om de oren. Afleiding zoeken. Bezig zijn. Dat heeft me altijd goed geholpen om het te verwerken. Ik denk er nog steeds veel aan terug. Daar heb ik nu de tijd voor. Dan denk ik: goh, hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren. Ik heb het gered omdat ik voor niks bang ben. Dat heb ik altijd al gehad. Als kind al.”

Koninklijke Landmacht

“In 1950 ben ik naar Nederland teruggekeerd. De KNIL werd opgeheven. Ik kon toen bij de Koninklijke Landmacht terecht en kwam eerst in Assen en later in Steenwijk terecht. Daar heb ik met plezier gewerkt in de kazerne,  was verantwoordelijk voor de inventaris. Ik deed altijd erg veel buiten het werk om en kreeg later de functie van kazerneadjudant.”

Mijn vrouw leren kennen

“Ik heb mijn vrouw in Indië leren kennen. Mijn zoon is er geboren, mijn dochter is geboren toen we in Nederland waren. En ik heb twee kleinkinderen. Ik ben apetrots op mijn kinderen en hun partners en mijn kleinkinderen. Mijn vrouw is een paar jaar geleden overleden. Ik woon nu met plezier in serviceflat Schouwenhoven in Leiden. Ik maak dagelijks cryptogrammen. Mijn schoonzoon drukt ze groot af zodat ik ze beter kan lezen. Weet je wat één van de mooiste zinnen was in de cryptogrammen? Daar komt ie: wat is een begrafenisondernemer op vakantie? Nou? Uitzonderlijk! Uit-zonder-lijk! Dat is briljant, toch? Zo zijn er nog wel meer. Even denken. Eh, nou, die schieten me zo wel weer te binnen. Uitzonderlijk. Dat is toch een geweldige vondst!”

Niet klagen

‘‘Ik ben nergens bang voor. Dat is mijn levensmotto en kan iedereen dat motto aanraden. Maar ook: niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten. Moet je maar eens op de computer kijken wat er allemaal in die radijsjes zit. Van alles. Het is erg gezond. Ik ben tevreden en heb na de oorlog een prachtig leven gehad. Ik zou het zo weer doen.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen