Volg ons online

Nieuws

De tantes in beeld

Deze 4 zusters wonen al hun hele leven samen. Nu is er een fotoboek verschenen waarin de tantes 10 jaar van hun leven laten zien.

Gedeeld

op

De tantes in beeld

Fotografe Marlies Swinkels maakte een boek over haar tantes Jo, Riek, Toos en Nellie. Zij zijn haar grootvader’s zusjes, nooit getrouwd en nog steeds samenwonend in hun geboortehuis in Noord-Brabant. Marlies fotografeerde haar tantes 10 jaar lang en daar kwam uiteindelijk een fotoboek, genaamd: ‘De Tantes’.

De foto’s geven een vrij uniek voorbeeld van wat zelfredzaamheid in de praktijk kan betekenen; de tantes doen alles met elkaar én zorgen voor elkaar. Iets waar onze samenleving opnieuw naartoe terug aan het bewegen is. Zolang mogelijk voor onszelf en voor elkaar zorgen. Het boek is voor velen een feest der herkenning. NED7 interviewde Marlies Swinkels over het boek.

Waarom ben je gaan fotograferen?

“Al mijn hele leven ben ik een creatief persoon en na de middelbare school heb ik op mijn vervolgopleiding, het Sint Lucas, de camera ontdekt. Daarna ben ik me verder gaan specialiseren door een 4-jarige HBO opleiding te volgen aan de kunstacademie gericht op documentaire fotografie.”

Hoe kies je je thema’s?

“Soms kom je je onderwerpen tegen in de krant, een programma of een documentaire op tv. Of in je persoonlijke omgeving, dat laatste is van toepassing op het boek ‘De Tantes’. De vier zussen van mijn opa ken ik al mijn hele leven maar ik ben ze pas gaan fotograferen tijdens mijn opleiding. Dat maakt het een persoonlijk project maar vertelt ook een verhaal dat anderen aanspreekt.”

Hoe zou je jouw stijl van fotograferen omschrijven?

“Voor mijn eigen projecten werk ik nog steeds analoog met film en een midden-formaat camera. Hierdoor zijn het aantal opnames beperkt. Daarnaast werk ik met een statief. Dit maakt me een trage fotograaf. Maar door deze werkwijze kijk ik erg goed naar het onderwerp en hoe ik het fotografeer. Dat is het technische gedeelte. Ik noem mezelf een documentaire fotograaf. Ik ben lang met een onderwerp bezig en met de foto’s vertel ik het verhaal.

Hoe ben je aan ‘de tantes’ gekomen?

“De vier dames zijn vier zussen van mijn opa en tantes van mijn moeder. Als bijnaam noemen wij ze ‘de tantes’ vandaar de titel van het boek. Zelf kom ik mijn hele leven al bij ze op bezoek en zie ze als mijn vier extra omaatjes. Een opdracht op de kunstacademie in het eerste jaar was: maak een boek binnen 8 weken van mensen die je goed kent. Zo ben ik op het idee gekomen om hen te fotograferen. Ik kreeg vragen van mijn klasgenoten. Wonen zij met z’n vieren bij elkaar? Al hun hele leven? Waarom zijn zij nooit getrouwd? Hierdoor ben ik zelf gaan inzien dat het een heel bijzondere manier van samenleven is en besloot ik om ze na deze opdracht te blijven fotograferen. Dat heb ik 10 jaar lang gedaan.”

Wat trof je tijdens het fotograferen?

“Je zet een stap terug in de tijd en soms is het alsof de tijd stil staat. Rust, regelmaat en ritme. Ik werd er zelf ook weer rustig van. Je fotografeert veel, ook het interessante interieur maar natuurlijk draait het om hen. Wat ze dagelijks doen en hoe ze met elkaar samenleven. De foto’s geven een intiem kijkje in hun leven.”

Heb je ook moeten lachen?

“Ik beschouw ze als mijn vier extra omaatjes en net zoals je bij je ‘echte’ oma op bezoek gaat wordt er gelachen. Vooral om elkaar, er is zeker veel humor in huis.”

Vonden de dames het niet lastig, een andere ‘tante’ om hun heen?

“Om hen te bezoeken als fotograaf of als mezelf is wel degelijk anders. Als fotograaf kom je met een andere spanning hun huis binnen. Alleen in het begin zijn ze wat nerveus maar daarna gaan ze rustig verder in hun eigen ritme en ben ik als fotograaf een vlieg aan de muur, ideaal. Een onbekende fotograaf hadden ze niet toegelaten en was dit niet gelukt. Ze kennen me heel goed en vertrouwen mij, daardoor hebben ze mij toegelaten als fotograaf.”

Wat zou je heel graag nog willen fotograferen?

“In Nederland heb ik het sluitingsproces van postkantoren gefotografeerd. De nadruk in dit project lag bij de medewerkers. Dit zou ik graag willen uitbreiden naar het buitenland omdat het versturen van post wereldwijd afneemt en overgaat naar digitale vormen. Ik zou er een groot project van willen maken.”

Het boek bestellen? Dat kan rechtstreeks bij Marlies Swinkels zelf via haar website. Ze heeft het namelijk in eigen beheer uitgegeven.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Afscheid nemen van je huisdier

Afscheid nemen van je huisdier, het is niet makkelijk. Daar weet blogger Alice Bunt alles van. Ze nam onlangs afscheid van haar kat.

Gedeeld

op

Afscheid nemen van je huisdier
Foto: Alice Bunt

Mijn poezenbeest is dood. Kommis heette ze. Ik heb haar in laten slapen. Haar leventje was op: haar nieren functioneerde niet goed meer en ze had een schildklieraandoening. Eng mager was ze op het laatst. Ze dronk veel en het plezier in haar kattenleventje was weg.

Een echte buitenkat was ze, ik had haar opgehaald uit het asiel: een zielig grijs hoopje, bang zat ze in een hoekje van haar hokje en schuw is ze altijd gebleven. Zodra ze ‘vreemden’ hoorden ging ze naar buiten en verstopte zich op een veilig plekje. Zelfs voor mijn dochter, die nog thuis woonde toen Kommis bij ons kwam, werd ze weer schuw nadat mijn dochter op zichzelf was gaan wonen. En nu is Kommis er niet meer. Ik verwacht haar nog steeds op haar vaste plaatsje in de tuin en als ik voor de deur iets zie bewegen denk ik dat zij het is.

In laten slapen

Het moeilijkste was het moment om het besluit te nemen haar in te laten slapen. Want wat is het juiste moment? Ben ik te vroeg, te laat? Hoe merk je aan een poesje dat het voor haar niet meer verder hoeft, dat haar leven voltooid is. Bij mensen is het duidelijk: er zijn afspraken omdat er een euthanasieverklaring is opgesteld, of mensen hebben zelf maatregelen genomen om hun leven te kunnen beëindigen als het leven voor hen voltooid is.

Afscheid nemen van je huisdier

Maar bij dieren ligt dat anders, dan ligt de verantwoordelijkheid helemaal bij de eigenaar. Hij of zij moet beslissen of je het dier gaat behandelen of in laat slapen. Een heel grote verantwoordelijkheid. Zijn eigenaren bereid afscheid te nemen van hun huisdier of beslissen ze het diertje te laten lijden met een behandeling waarvan de uitkomst onzeker is. Het diertje weet niet waarom het pijn heeft, voor hem bestaat alleen het hier en nu en de pijn die het heeft. Dan komt het aan op een goede dierenarts bij wie dierenwelzijn voorop staat en die de eigenaar goed advies geeft, hoe moeilijk het ook kan zijn omdat dat misschien inhoud dat de eigenaar afscheid moet nemen van zijn of haar huisdier.

Geen pijn lijden

Van mij mag een dier geen pijn lijden en moet het een normaal ‘dierenbestaan’ kunnen hebben. Oud worden mag, natuurlijk. Ik vind oudere dieren aandoenlijk, ze hebben iets vertederends en hebben de zorg en bescherming van hun eigenaar extra hard nodig. En als oudere dieren pijn krijgen zal ik de eerste zijn die zal proberen die pijn weg te nemen met pijnstillers. Maar dieren zijn hard, ze geven niet aan wanneer ze chronische pijn lijden, daarvoor moet je je dier heel goed kennen. En mocht wegens ziekte van het dier het einde in de toekomst onvermijdelijk zijn dan ga ik niet behandelen maar laat mijn diertje inslapen, thuis, in hun eigen veilig omgeving. Net als Kommis, spinnend in mijn armen kreeg zij haar narcose en op haar kussentje kreeg zij haar laatste injectie.

Inmiddels is haar as weer thuis en staat bij de andere overleden dieren in het dode-dieren-hoekje op de koelkast. Allemaal dieren die bij mij gewoond en geleefd hebben en waar ik met heel veel verdriet afscheid van heb moeten nemen.

Lees verder

Nieuws

Mijn bijzondere dochter met MS

Blogger Alice Bunt vertelt over haar bijzondere dochter. Ze heeft net te horen gekregen dat zij multiple sclerose heeft.

Gedeeld

op

Mijn bijzondere dochter

De laatste paar weken blijft dit nummer van Roberta Flack maar door mijn hoofd spoken. De meeste mensen hebben een of ander romantisch beeld bij dit nummer: een eerste blik van twee volwassenen die elkaar na die blik nooit meer zullen vergeten.

Misschien blijft het bij die ene blik, misschien groeit er een heel mooie liefde. Of misschien is die ene blik het begin van een vriendschap voor het leven. Maar voor mij is dit nummer de laatste tijd onlosmakelijk verbonden met mijn dochter Marieke, mijn geweldig, mooie dochter die net als ik een bipolaire stoornis heeft.

Net geboren

Het is nog donker wanneer ik ’s morgens vroeg met mijn hond Bika in het park wandel. De maan maakt vreemde vormen van de kronen van de bladerloze bomen. Ik ben alleen en er is maar een ding waaraan ik kan denken: Marieke en aan haar diagnose, MS, Multiple Sclerose. De woorden van Roberta Flack blijven rondzingen in mijn hoofd: ‘The first time ever I saw your face’. De eerste keer dat ik haar zag: net geboren, ze kon haar hoofdje al optillen. Het leek alsof ze toen al niets wilde missen, alles mee willen maken. En nu dan deze diagnose. Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet, met al die gevoelens die de diagnose teweeg brengen: verdriet, angst, onzekerheid, bange vragen over de toekomst, haar toekomst, Marieke’s toekomst.

Loslaten

Ik heb geen idee hoe ik Marieke kan helpen, of ik haar überhaupt wel kan helpen. Misschien zijn onze wegen met dit verdriet wel wegen die we afzonderlijk af moeten leggen. Los van elkaar: zij om te leren accepteren te leven met nog een aandoening; leren een manier te vinden om zichzelf, Marieke te blijven; leren haar toekomst ondanks alles blijmoedig te gemoed te zien, een toekomst vol vragen, onzekerheden, somber en angstig soms. En ik moet leren haar opnieuw los te laten, haar de kans te geven om als volwassen vrouw door te gaan met haar leven, haar eigen uitwegen te vinden voor haar toekomst met de zekerheid dat ze altijd bij me terecht kan.

Bijzondere dochter

Hier, in het maan verlichte park blijven tranen branden in mijn ogen, blijven steken in mijn keel, weten geen uitweg te vinden naar buiten, verstikken me. Ik wou dat ik voor altijd door kon lopen, weg kon lopen, verdwijnen in een wereld zonder verdriet, waar alleen nog Marieke en ik bestaan zoals op dat eerste moment waarop er niets anders bestond dan mijn mooie, net geboren dochter en ik en mijn liefde voor haar waaraan niets maar dan ook niets veranderd is sinds ik haar voor het eerst zag.

Lees verder

Nieuws

Alles mag op zaterdag!

Alles mag op zaterdag. Vroeger was dat wel anders. Vintage blogger GT Rovers blikt terug op tijden waarin zaterdag geen vrije dag was.

Gedeeld

op

door

Alles mag op zaterdag

Alles mag op zaterdag. Wat een heerlijke gedachte en voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar dat is het niet altijd geweest. Vintage blogger GT Rovers legt uit dat nog niet zo lang geleden de werkweek er heel anders uitziet dan tegenwoordig.

Tegenwoordig is het weekend namelijk véél te kort om al onze activiteiten in te proppen. Maar onze voorouders waren al dolblij met één vrije dag per week! Je leest het goed. 48 uur werken was de normaalste zaak van de wereld. Iets wat we ons tegenwoordig, met al onze verworvenheden, niet meer kunnen voorstellen.

Invoering Arbeidswet

Dankzij een lange strijd van de socialisten werd in 1919 de Arbeidswet ingevoerd. Die zorgde ervoor dat de werkweek verkort werd naar maximaal 45 uur. Dat betekende één hele vrije dag per week en één halve. Op zaterdag werkte men voortaan maar tot 12 uur. Door pressie van de christelijke partijen werd de hele zondag een vrije dag, zodat ook de arbeiders naar de kerk konden. Dit was destijds dus al een enorme vooruitgang.

48-urige werkweek

Na de Tweede Wereldoorlog gooide de regering roet in het eten door te besluiten dat een werkweek uit minimaal 48 uur moest bestaan. Het land was immers in de opbouw. Voortaan werkte men doordeweeks minstens 8,5 uur per dag en op zaterdag tot 13 uur. Wederom kwam het socialisme op voor de arbeiders. De arbeidersbeweging pleitte al vanaf 1955 voor de invoering van een 40-urige werkweek. In Amerika en in een aantal West-Europese landen hadden de werknemers al jaren vrij op zaterdag. De productiviteit was daar enorm gestegen, doordat de werknemers uitgerust op het werk verschenen.

Alles mag op zaterdag

Pas op 23 december 1960 was het zover. Zowel het kabinet als het bedrijfsleven stemde schoorvoetend in met dit wetsvoorstel. Vanaf 1 januari 1961 kregen de werknemers vrij op zaterdag. Dit gold overigens niet voor iedere beroepsgroep. Zo werd op enkele scholen nog tot 1971 op zaterdagochtend lesgegeven.

Experimenteren

Voor de economie bleek de nieuwe wet een gouden zet. Meer vrije tijd had tot gevolg dat de bevolking meer geld uitgaf aan luxegoederen, zoals kleding en auto’s om gezellige dagtochtjes mee te maken. In die tijd was men dus zeer content met een 40-urige werkweek. Wat is de volgende stap? Er zijn inmiddels al die experimenteren met een zesurige werkdagen.

Meer weten?

Meer weten over de bijzondere verhalen van vroeger? Op het blog van GT Rovers vind je meer weetjes en unieke feiten over vervlogen tijden in Nederland.

Bron: GT Rovers

Lees verder

Meest gelezen