Nieuws

Als zelfmoord de enige uitweg lijkt

Als zelfmoord de enige uitweg lijkt. Blogger Alice Bunt verloor onlangs een goede vriendin die ze kende van de GGZ praatgroep.

De enige uitweg

[hm_content_toc]

Evelien is overleden, zelfmoord. Ik heb haar leren kennen via een gespreksgroep van de GGZ. Nadat de gespreksgroep was opgeheven hebben we contact gehouden. Met oud en nieuw was ze nog bij me om samen met een andere vriend het begin van 2018 te vieren. En nu is ze er niet meer.

Het is halfvijf ’s nachts en ik kan niet slapen. “Had ik meer kunnen doen, moeten doen?” Het blijft maar door mijn hoofd spoken. Vlak voor de jaarwisseling had ze al een poging gedaan, maar tijdens oud en nieuw was Evelien vol goede voornemens. Zo wilde ze gaan sporten en lid worden van een wandelclub, een nieuw leven met nieuwe mensen. Ook ging ze begin januari op vakantie naar Mexico. Er kwamen allemaal vrolijke appjes en foto’s vanuit haar vakantieadres. Eenmaal terug in Nederland voelde ze zich niet lekker. “Jetlag,” dacht ik, “ik bel haar later wel.” En nu dan dit.

Van dat gebouw spring ik

Ik ken Evelien van een gespreksgroep van de GGZ voor mensen met een bipolaire stoornis. Een keer in de week kwamen we samen om met elkaar te praten over wat ons zoal bezig gehouden had afgelopen week, waar we tegenaan gelopen waren. De GGZ heeft de groep opgeheven maar wij komen nog steeds bij elkaar, iedere maandagochtend, iemand neemt koekjes mee en praten maar, onder andere over de dood, over zelfdoding. Evelien vertelde dan dat zij door de stad reed en wanneer ze langs een hoog gebouw kwam dacht: “Die is voor mij.”

Destructieve gedachten

Op een of andere manier zijn we er allemaal mee bezig, allemaal hebben we destructieve gedachten. Altijd loert het op de achtergrond, bij de een veel concreter dan bij de ander. “Een manie is een verhulling van een depressie” zei een hulpverlener eens tegen me. Zelfs bij de euforie van een manie loert het gevaar. En tijdens een depressie, tijdens een periode van totale gevoelloosheid is er maar één oplossing: de dood

Goede voornemens

Dit jaar heb ik geen goede voornemens maar een thema waarmee ik hoop dat ik in 2018 uit de voeten kan: moed. Nu tollen er allerlei gedachten door mijn hoofd. Wie is er nu moedig? Evelien, die al heel lang fantaseerde over haar eigen dood en dan nu die ultieme stap genomen heeft of ik, die jarenlang vecht tegen de zwarte schaduw van de dood die over mijn leven hangt. Die probeert het zwarte randje om mijn leven een plaatsje te geven zodat ik kan blijven zien, blijven geloven dat ik zoveel heb om voor te leven.

Dood spoor

Ik heb een paar jaar geleden een fotoboek gemaakt over de dood. “Uit beeld in beeld” heet het. Er staan allemaal foto’s in van stillevens die met de dood te maken hebben afgewisseld met foto’s van handschriften van overleden mensen: dierbare stukjes papier, zorgvuldig bewaard omdat er niets zo persoonlijk, zo individueel is al een handschrift. Ik heb het boek meegenomen naar een opening van een expositie met de naam “Dood spoor” van Kunstenaarsvereniging Flevoland maar er was geen belangstelling voor.

De enige uitweg

En nu, aan het begin van een nieuwe dag, alleen in mijn slaapkamer denk ik aan Evelien, aan haar dochter en hoe zij zich zal voelen; aan mezelf, hoe ik me voelde na de dood van mijn moeder, aan de woede, het schuldgevoel. Maar vooral steekt het gevoel zijn kop weer op dat ik zelfs voor mijn moeder niet genoeg waarde had om voor door te leven.

Ook interessant

Scroll to top blauw