menu

Dankbaarheid en verlies als zelfde kant van de medaille

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

“Wel lust maar geen Italië meer”. De oplettende lezer ziet het natuurlijk meteen. Wel zin in seks maar het zaakje daarginder werkt niet meer. De gynaecoloog in ruste (ik noem hem Joop) die ik deze grap hoorde maken, kon smakelijk om zijn eigen grappen lachen. Ondanks de halfzijdige verlamming die hem zijn bewegingsvrijheid had afgenomen. Negen jaar geleden maakte een flinke hersenbloeding een einde aan de lichtheid in zijn net begonnen pensioen.

Never promised…

“Weet je wat mijn eerste gedachte was toen ik verdwaasd in de ambulance lag?” Ik ging er maar eens rustig voor zitten. Levensverhaal op komst. “Nu kan ik alleen nog maar mooi tegen mijn rozen praten maar ze niet meer bijhouden.” Hij draaide zijn hoofd langzaam in de richting van de openstaande veranda deuren. De ochtendzon zette zijn tuin in een fel licht. “Doe mij een plezier en ga er eens in. En ruik vooral die rode maar eens. Buitenaards zijn ze.” Ik twijfelde. Ik kwam hier niet om een tuin te bewonderen. Het plan was om uitbreiding van zorg te bespreken. Zijn partner (Jacques) was onlangs overleden. Hij was cardioloog in een ander ziekenhuis geweest en ook al 11 jaar met pensioen. Altijd voor Joop gezorgd. En voor zijn rozen.

You….

Ik stond weifelend op en zag nu een geschilderd portret van de mannen dat iets verderop in een dineerkamer hangt. Ze hadden zich laten portretteren als ridders. De vrouwenarts zat geharnast op een grote, zwarte hengst. Zijn hartsvriend stond naast het paard en hield in zijn rechterhand het bit vast. In zijn linkerhand een glimmende lans met hellebaard. Onder zijn rechtervoet het borststuk van zijn harnas zodat het maliënkolder, zijdezacht in het strijklicht glom. Er springt een hondje tegen Jacques op. De levenslust spat van hun glimlach. “Wat een mooi beeld van jullie”, hoor ik mezelf stamelen. “Ga nou maar eens naar die rozen vent, anders hou ik het niet meer”. Het overdekte terras is smaakvol en knus. Alles straalt smaak en precisie uit. De tuin is prachtig aangelegd en ruikt als een parfumerie. Terwijl ik een rots passeer valt me pas het zacht kabbelende geluid op. Er hangt een Libelle te drinken. Ik loop door naar een klein prieel en zie een tractor in de verte gedroogd gras omhoog zwiepen.

A Rosegarden

De rozen zijn bedwelmend. De gele ruiken het lekkerst. Alsof het geel de frisheid in de neus openbreekt. De bordeauxrode zijn ook fraai. Sterk en poederig. Ik besluit er een paar met mijn zakmesje af te knippen om ze aan Joop te laten ruiken. Maar welke zal ik doen? Ze groeien weelderig maar zeker niet woekerend. Deze tuin is uitstekend verzorgd. Maar door wie? Als ik terugloop naar de bungalow zie ik hem ingespannen zoeken waar ik blijf. Als ik drie rozen omhoog houdt schokt zijn bovenlijf naar achteren. “Ik schatte in dat ik wel wat af mocht knippen”. Op zijn gezicht een fletse versie van de schilderijenglimlach. Ik geef hem alle drie en zijn neus gaat rustig één voor één diep de bloemen in. En of ik een longdrinkglas uit dat kastje daar wil pakken zodat hij een vaasje heeft.

Helaas tenenkaas

Maar nu vraag ik me hardop af hoe hij zichzelf sinds het overlijden van zijn partner heeft gered. Joop vertelt: zijn twee zonen en dochter uit zijn huwelijk wonen nu om beurten bij hem. Voorlopig en uiterlijk een half jaar. Dan moet er een oplossing zijn voor de permanente zorgbehoefte van vader. Momenteel wordt er in de vrienden- en familiekring gezocht naar mensen die een verlenging mogelijk maken. Ook is er al contact met een organisatie die zorgpersoneel in Costa Rica, Spanje en Hongarije werft. “Dan houd ik het nog een jaar of tien vol hier. Maar het geld is dan wel zo’n beetje gedaan en zal ik de boel moeten verkopen. “Papa we willen het allerbeste voor jou” zeiden ze. Maar ik zag de teleurstelling in hun lichaamstaal wel. Geen tweede huis in Italië dankzij de erfenis van papa. Helaas. Tenenkaas.”

Dankbaarheid, ofwel count your blessings

“Fijn dat ze nog contact hebben met hun vader, Joop. Dat gaat wel eens anders wanneer papa voor zijn homoseksualiteit uit komt…” Hij knikte met zijn blik op een ver iets gericht. “Ik tel mijn zegeningen meerdere keren per dag jongen”, zei hij. “Maar die ene…die ene zou ik boven alles mee willen tellen.” Ik wist niet op welke hij doelde. Zijn lichaam of Jacques. Een sterke man, deze Joop. Maar gebroken.

Vandaag tel ik als eerste de twee zegeningen die Joop niet meer kon tellen.

Lees hier meer blogs van Wim Raaijmakers

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten