Volg ons online

Nieuws

Dankbaarheid en verlies als zelfde kant van de medaille

Blogger Wim Raaijmakers gaat op bezoek bij Joop, een heer die verlamd thuis zit, maar dankbaarheid nog steeds hoog in het vaandel heeft.

Gedeeld

op

Dankbaarheid en verlies

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

“Wel lust maar geen Italië meer”. De oplettende lezer ziet het natuurlijk meteen. Wel zin in seks maar het zaakje daarginder werkt niet meer. De gynaecoloog in ruste (ik noem hem Joop) die ik deze grap hoorde maken, kon smakelijk om zijn eigen grappen lachen. Ondanks de halfzijdige verlamming die hem zijn bewegingsvrijheid had afgenomen. Negen jaar geleden maakte een flinke hersenbloeding een einde aan de lichtheid in zijn net begonnen pensioen.

Never promised…

“Weet je wat mijn eerste gedachte was toen ik verdwaasd in de ambulance lag?” Ik ging er maar eens rustig voor zitten. Levensverhaal op komst. “Nu kan ik alleen nog maar mooi tegen mijn rozen praten maar ze niet meer bijhouden.” Hij draaide zijn hoofd langzaam in de richting van de openstaande veranda deuren. De ochtendzon zette zijn tuin in een fel licht. “Doe mij een plezier en ga er eens in. En ruik vooral die rode maar eens. Buitenaards zijn ze.” Ik twijfelde. Ik kwam hier niet om een tuin te bewonderen. Het plan was om uitbreiding van zorg te bespreken. Zijn partner (Jacques) was onlangs overleden. Hij was cardioloog in een ander ziekenhuis geweest en ook al 11 jaar met pensioen. Altijd voor Joop gezorgd. En voor zijn rozen.

You….

Ik stond weifelend op en zag nu een geschilderd portret van de mannen dat iets verderop in een dineerkamer hangt. Ze hadden zich laten portretteren als ridders. De vrouwenarts zat geharnast op een grote, zwarte hengst. Zijn hartsvriend stond naast het paard en hield in zijn rechterhand het bit vast. In zijn linkerhand een glimmende lans met hellebaard. Onder zijn rechtervoet het borststuk van zijn harnas zodat het maliënkolder, zijdezacht in het strijklicht glom. Er springt een hondje tegen Jacques op. De levenslust spat van hun glimlach. “Wat een mooi beeld van jullie”, hoor ik mezelf stamelen. “Ga nou maar eens naar die rozen vent, anders hou ik het niet meer”. Het overdekte terras is smaakvol en knus. Alles straalt smaak en precisie uit. De tuin is prachtig aangelegd en ruikt als een parfumerie. Terwijl ik een rots passeer valt me pas het zacht kabbelende geluid op. Er hangt een Libelle te drinken. Ik loop door naar een klein prieel en zie een tractor in de verte gedroogd gras omhoog zwiepen.

A Rosegarden

De rozen zijn bedwelmend. De gele ruiken het lekkerst. Alsof het geel de frisheid in de neus openbreekt. De bordeauxrode zijn ook fraai. Sterk en poederig. Ik besluit er een paar met mijn zakmesje af te knippen om ze aan Joop te laten ruiken. Maar welke zal ik doen? Ze groeien weelderig maar zeker niet woekerend. Deze tuin is uitstekend verzorgd. Maar door wie? Als ik terugloop naar de bungalow zie ik hem ingespannen zoeken waar ik blijf. Als ik drie rozen omhoog houdt schokt zijn bovenlijf naar achteren. “Ik schatte in dat ik wel wat af mocht knippen”. Op zijn gezicht een fletse versie van de schilderijenglimlach. Ik geef hem alle drie en zijn neus gaat rustig één voor één diep de bloemen in. En of ik een longdrinkglas uit dat kastje daar wil pakken zodat hij een vaasje heeft.

Helaas tenenkaas

Maar nu vraag ik me hardop af hoe hij zichzelf sinds het overlijden van zijn partner heeft gered. Joop vertelt: zijn twee zonen en dochter uit zijn huwelijk wonen nu om beurten bij hem. Voorlopig en uiterlijk een half jaar. Dan moet er een oplossing zijn voor de permanente zorgbehoefte van vader. Momenteel wordt er in de vrienden- en familiekring gezocht naar mensen die een verlenging mogelijk maken. Ook is er al contact met een organisatie die zorgpersoneel in Costa Rica, Spanje en Hongarije werft. “Dan houd ik het nog een jaar of tien vol hier. Maar het geld is dan wel zo’n beetje gedaan en zal ik de boel moeten verkopen. “Papa we willen het allerbeste voor jou” zeiden ze. Maar ik zag de teleurstelling in hun lichaamstaal wel. Geen tweede huis in Italië dankzij de erfenis van papa. Helaas. Tenenkaas.”

Dankbaarheid, ofwel count your blessings

“Fijn dat ze nog contact hebben met hun vader, Joop. Dat gaat wel eens anders wanneer papa voor zijn homoseksualiteit uit komt…” Hij knikte met zijn blik op een ver iets gericht. “Ik tel mijn zegeningen meerdere keren per dag jongen”, zei hij. “Maar die ene…die ene zou ik boven alles mee willen tellen.” Ik wist niet op welke hij doelde. Zijn lichaam of Jacques. Een sterke man, deze Joop. Maar gebroken.

Vandaag tel ik als eerste de twee zegeningen die Joop niet meer kon tellen.

Lees hier meer blogs van Wim Raaijmakers

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Nieuw zorghotel Domstate verwelkomt eerste gasten

Het nieuwe zorghotel Domstate, van AxionContinu, is open en het is prachtig! De locatie is uniek en biedt daarom ook unieke zorg.

Gedeeld

op

door

Zorghotel Domstate

Het nieuwe zorghotel en behandelcentrum Domstate aan de Beneluxlaan 928 in Utrecht heeft onlangs de eerste gasten verwelkomd. En dat is bijzonder, want het zorghotel is niet zoals een verzorgingshuis of ziekenhuis. Maar juist een ideale plek om comfortabel en prettig te revalideren of te herstellen van een zware operatie. Ook voor Eerstelijns verblijf kan men overigens in het zorghotel terecht.

AxionContinu heeft het tweede zorghotel en behandelcentrum gerealiseerd, omdat er een groeiende behoefte is aan revalidatiemogelijkheden. Het bestaande zorghotel De Wartburg heeft te weinig capaciteit om aan de vraag te voldoen. Het nieuwe Domstate heeft maar liefst 42 kamers.

Topsport

De gasten die in Domstate verblijven, krijgen alle professionele begeleiding die zij nodig hebben voor een voorspoedig herstel. Er wordt nauw samengewerkt met de ziekenhuizen in de regio. Gast zijn in een zorghotel wil niet zeggen dat er rustig achterover geleund kan worden. Onder het motto ‘revalideren is topsport’ worden gasten uitgedaagd actief hun zelfstandigheid terug te winnen. Dat gebeurt in een omgeving die van alle gemakken is voorzien. Denk aan moderne therapiefaciliteiten, een restaurant met bar en loungeruimtes.

Hotelgevoel

Begin 2017 is het gebouw, dat oorspronkelijk een woonzorgcentrum was, geheel gestript en getransformeerd tot het moderne Domstate. Het hotelgevoel is het uitgangspunt. Domstate beschikt over moderne voorzieningen zoals comfortabele kamers, goed uitgeruste therapieruimtes, een restaurant, binnentuin en terras. Bij het interieur is veel aandacht besteed aan stijl, kleur en groen, want revalideren en herstellen gaat beter in een comfortabele, prettige omgeving.

Voorzieningen voor diagnostiek

Op de begane grond is het GezondheidsLab gevestigd. Daar kunnen wijkbewoners terecht voor vrijwel alle vormen van diagnostiek en bijvoorbeeld bloedprikken. Het GezondheidsLab is een initiatief van Saltro en de Huisartsen Uitrecht Stad (HUS) in samenwerking met het Diakonessenhuis, St. Antoniusziekenhuis en het UMCU.

Meer weten over zorghotel Domstate?

Domstate is een locatie van AxionContinu, een organisatie voor wonen, zorg en revalidatie met locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Wil je meer weten over de Domstate of de andere zorghotels van AxionContinu? Bezoek dan eens de website of volg de organisatie op Facebook.

Lees verder

Nieuws

Jeugdherinneringen die mijn dag goedmaken

Blogger Alice Bunt komt tijdens het uitlaten van haar hond Bika jeugdherinneringen tegen in het bos. Herinneringen die haar dag helemaal goedmaken.

Gedeeld

op

door

Jeugdherinneringen
Foto: Alice Bunt

Tijdens een van mijn wandelingen met Hond Bika door de vele bossen en groengebieden in en rond Almere, kwam ik een jeugdherinnering tegen. Zomaar, tussen de takken van een hazelnootstruik. Het waren kettingen van lege pinda’s, de nootjes opgegeten door de vogels. De kettingen waren waarschijnlijk opgehangen door de kinderen van de school die er vlak bij stond. Een speciale school voor speciale kinderen.

De school ligt helemaal in het groen, weggestopt, verborgen lijkt wel, ver weg van andere scholen en andere kinderen. Alleen de school voor de kinderen uit het asielzoekerscentrum ligt vlakbij. Ik denk niet dat het de bedoeling is, deze kinderen weg te stoppen, te verbergen. De school ligt mooi, veel groen, geen wegen al te dichtbij. Geen heimelijke, starende blikken van voorbijgangers, geen pesterijen van andere kinderen. Voor de kinderen ideaal. Maar het geeft mij toch een beetje een naar gevoel.

Pesten is van alle tijden

Ik ben geboren in Utrecht en heb daar de eerste jaren van mijn schoolcarrière doorgebracht op de eerste Jenaplanschool van Nederland. Een geweldige school waar ook kinderen die niet zo goed konden meekomen zeer welkom waren. Pesten is van alle tijden. Ondanks dat de school heel goed oplette dat deze kinderen niet gepest werden, waren juist deze kinderen het doelwit van pesterijen als de meesters en juffen even niet opletten. En buiten de schooltijden natuurlijk wanneer er geen controle meer was. “Debiel,” en “mongool” waren veel gehoorde scheldwoorden. Ook ik werd gepest, ook ik kon niet mee komen, ik was dyslectisch.

Kettingen van pinda’s

Ik doe Hond Bika aan de riem zodra de kinderen naar op ons af komen rennen. Bika is een hond uit Spanje en kan nogal schichtig reageren op onverwachte bewegingen. “Mogen we de hond aaien?” vragen de kinderen. Ze steken hun handen door tralies van het hek dat om de speelplaats geplaatst is. Ik leg uit dat dat niet kan, dat Hond Bika geen kinderen gewend is en dat ze kan bijten als ze schrikt. Sommige kinderen deinzen vol ontzag achteruit. Andere kinderen geloven het niet helemaal. Hond Bika lijkt net een teddybeer, haar zachte, bruine vacht nodigt uit om te aaien en met haar grappige oren kun je je haast niet voorstellen dat deze hond wel eens zou kunnen bijten. Omdat sommige kinderen blijven aandringen zeg ik gedag, loop verder en kom weer bij de kettingen van pinda’s terecht.

Jeugdherinneringen

En daar, bij de hazelnotenstruik denk ik aan mijn moeder, aan de flat in Utrecht waar we woonden en aan winterse avonden. Mijn moeder spreidde allemaal kranten uit op de tafel en strooide daarop ongepelde pinda’s. Mijn moeder gaf ons een stopnaald met een draad eraan en dan rijgen maar, de naalden zonder punt door de harde schil van de pinda’s wurmend. We drukten het uiteinde van de naald op de tafel door de schil van de pinda en probeerden daarna de naald door de schil te trekken. Ik voel nog de topjes van mijn vingers. De pinda’s die kapot gingen mochten we opeten. De kettingen werden opgehangen aan het balkon voor de vogels. Mooie, onverwachte jeugdherinneringen, ver weg gestopt in een diep kuiltje van mijn geheugen en nu weer helemaal levend aanwezig. Zomaar een cadeautje dat mijn hele dag goedmaakt.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Nieuws

Afscheid nemen van mijn vrienden

Blogger Alice Bunt is onderweg naar Utrecht om een goede vriend te ontmoeten. Voor de laatste keer. Afscheid nemen van vrienden omdat ze last heeft van een bipolaire stoornis is heel normaal geworden voor haar.a

Gedeeld

op

door

Afscheid nemen van mijn vrienden
Foto: Alice Bunt

Afscheid nemen is voor mij een van de moeilijkste en pijnlijkste aangelegenheden die er zijn: iemand gedag zeggen maar het voelt als vaarwel. Nog een keer omkijken met het gevoel dat dit het einde is van een relatie, van een liefde, een heel bijzondere liefde die duurde vanaf mijn studententijd maar waaraan  nu een einde is gekomen; het gevoel hebben dat dit de laatste keer is die gebogen rug ooit te zien en die slepende gang te zien verdwijnen in de gekleurde tunnel van Utrecht Centraal.

We hadden afgesproken voor De Oude Hortus in Utrecht. In de trein voel ik het al: mijn bipolaire aandoening gaat opspelen. Ik wordt druk in mijn hoofd: geluiden klinken snerpend, gillen door elkaar, brullen en krijsen, complete chaos. Wat nu, afzeggen? Ik had me zo op deze ontmoeting verheugd, weer even jong zijn, weer even dat gevoel, dat veilige, weer even niet overal alleen voor staan, even wegstappen, iemand anders worden, maar vooral: weer voelen, liefde voelen voor iemand en blij zijn met die liefde.

Het gaat mis

“Beheers je Alice,” denk ik, “beheers je, misschien red je het, misschien wordt de chaos niet te groot, focus je op buiten, het landschap, wat je ziet, laat de manie het niet overnemen.” Ik kijk naar de molen bij Weesp, het Naardermeer, de autowegen, de bouwactiviteiten om Utrecht Centraal. Als ik uitstap ben ik weer enigszins gekalmeerd, check uit en loop de stationshal binnen. Maar daar slaat de paniek weer toe: waar is de bus? Verward loop ik door de hal, mensen aansprekend, vragend, zoekend, lijn 2 toch? En waar zijn de bushaltes. Dan vind ik de bushaltes en lijn 2, stap in en houd angstvallig de aankondigingen van de haltes in de gaten. Universiteitsmuseum, ik stap uit, zoek De Oude Hortus en daar staat hij, Anton, koud, geïrriteerd, de wenkbrauwen gefronst. Ik ben meer dan een half uur te laat.

Afscheid nemen

Ik lijd aan ontremde manieën. Het meest erge daarvan is de boosheid, ik wordt niet vrolijk, euforisch maar boos, paranoia zelfs. Ik heb het gevoel dat ik constant om me heen moet kijken, ik ben achterdochtig, geloof niet meer wat er tegen me gezegd wordt. Als ik spreek hoor ik het boze in mijn eigen stem, raak geïrriteerd, verontwaardigd, verhef mijn stem. En ook als Anton en ik door de Hortus lopen moet ik me uit alle macht beheersen. Om weer in de realiteit terug te komen maak ik praatjes met vreemden, zomaar, spontaan spreek ik totaal onbekenden aan, druk pratend en gebarend. Als we weer terug gaan naar het Centraal station nemen we afscheid in de gekleurde noordtunnel van Utrecht Centraal. Ik weet dat het voorbij is, ik omhels Anton nog een laatste keer en kijk hem na als hij de andere kant oploopt.

Verdrietig

Onderweg huil ik en denk aan al die mensen die ik verloren heb, kwijt geraakt ben alleen maar door mijn bipolaire stoornis. Al die mensen die zomaar verdwenen en die ik heb laten verdwijnen door simpelweg niets meer van me te laten horen uit schaamte. En nu dan Anton. Het kost me steeds meer moeite om nieuwe vriendschappen aan te gaan, om me opnieuw te binden. Thuis wacht Hond Bika op me. Even vrolijk als altijd verwelkomt ze me. Samen gaan we wandelen en ik vertel haar, al huilend het hele verhaal.

Meer weten?

Wil je meer weten over de gedichten en foto’s die Alice Bunt heeft gemaakt over haar overleden vader? Bekijk hier het prachtige resultaat!

Lees verder

Meest gelezen