Volg ons online

Nieuws

Dankbaarheid en verlies als zelfde kant van de medaille

Blogger Wim Raaijmakers gaat op bezoek bij Joop, een heer die verlamd thuis zit, maar dankbaarheid nog steeds hoog in het vaandel heeft.

Gedeeld

op

Dankbaarheid en verlies

Dit gastblog is geschreven door Wim Raaijmakers, teamcoach bij ZuidZorg

“Wel lust maar geen Italië meer”. De oplettende lezer ziet het natuurlijk meteen. Wel zin in seks maar het zaakje daarginder werkt niet meer. De gynaecoloog in ruste (ik noem hem Joop) die ik deze grap hoorde maken, kon smakelijk om zijn eigen grappen lachen. Ondanks de halfzijdige verlamming die hem zijn bewegingsvrijheid had afgenomen. Negen jaar geleden maakte een flinke hersenbloeding een einde aan de lichtheid in zijn net begonnen pensioen.

Never promised…

“Weet je wat mijn eerste gedachte was toen ik verdwaasd in de ambulance lag?” Ik ging er maar eens rustig voor zitten. Levensverhaal op komst. “Nu kan ik alleen nog maar mooi tegen mijn rozen praten maar ze niet meer bijhouden.” Hij draaide zijn hoofd langzaam in de richting van de openstaande veranda deuren. De ochtendzon zette zijn tuin in een fel licht. “Doe mij een plezier en ga er eens in. En ruik vooral die rode maar eens. Buitenaards zijn ze.” Ik twijfelde. Ik kwam hier niet om een tuin te bewonderen. Het plan was om uitbreiding van zorg te bespreken. Zijn partner (Jacques) was onlangs overleden. Hij was cardioloog in een ander ziekenhuis geweest en ook al 11 jaar met pensioen. Altijd voor Joop gezorgd. En voor zijn rozen.

You….

Ik stond weifelend op en zag nu een geschilderd portret van de mannen dat iets verderop in een dineerkamer hangt. Ze hadden zich laten portretteren als ridders. De vrouwenarts zat geharnast op een grote, zwarte hengst. Zijn hartsvriend stond naast het paard en hield in zijn rechterhand het bit vast. In zijn linkerhand een glimmende lans met hellebaard. Onder zijn rechtervoet het borststuk van zijn harnas zodat het maliënkolder, zijdezacht in het strijklicht glom. Er springt een hondje tegen Jacques op. De levenslust spat van hun glimlach. “Wat een mooi beeld van jullie”, hoor ik mezelf stamelen. “Ga nou maar eens naar die rozen vent, anders hou ik het niet meer”. Het overdekte terras is smaakvol en knus. Alles straalt smaak en precisie uit. De tuin is prachtig aangelegd en ruikt als een parfumerie. Terwijl ik een rots passeer valt me pas het zacht kabbelende geluid op. Er hangt een Libelle te drinken. Ik loop door naar een klein prieel en zie een tractor in de verte gedroogd gras omhoog zwiepen.

A Rosegarden

De rozen zijn bedwelmend. De gele ruiken het lekkerst. Alsof het geel de frisheid in de neus openbreekt. De bordeauxrode zijn ook fraai. Sterk en poederig. Ik besluit er een paar met mijn zakmesje af te knippen om ze aan Joop te laten ruiken. Maar welke zal ik doen? Ze groeien weelderig maar zeker niet woekerend. Deze tuin is uitstekend verzorgd. Maar door wie? Als ik terugloop naar de bungalow zie ik hem ingespannen zoeken waar ik blijf. Als ik drie rozen omhoog houdt schokt zijn bovenlijf naar achteren. “Ik schatte in dat ik wel wat af mocht knippen”. Op zijn gezicht een fletse versie van de schilderijenglimlach. Ik geef hem alle drie en zijn neus gaat rustig één voor één diep de bloemen in. En of ik een longdrinkglas uit dat kastje daar wil pakken zodat hij een vaasje heeft.

Helaas tenenkaas

Maar nu vraag ik me hardop af hoe hij zichzelf sinds het overlijden van zijn partner heeft gered. Joop vertelt: zijn twee zonen en dochter uit zijn huwelijk wonen nu om beurten bij hem. Voorlopig en uiterlijk een half jaar. Dan moet er een oplossing zijn voor de permanente zorgbehoefte van vader. Momenteel wordt er in de vrienden- en familiekring gezocht naar mensen die een verlenging mogelijk maken. Ook is er al contact met een organisatie die zorgpersoneel in Costa Rica, Spanje en Hongarije werft. “Dan houd ik het nog een jaar of tien vol hier. Maar het geld is dan wel zo’n beetje gedaan en zal ik de boel moeten verkopen. “Papa we willen het allerbeste voor jou” zeiden ze. Maar ik zag de teleurstelling in hun lichaamstaal wel. Geen tweede huis in Italië dankzij de erfenis van papa. Helaas. Tenenkaas.”

Dankbaarheid, ofwel count your blessings

“Fijn dat ze nog contact hebben met hun vader, Joop. Dat gaat wel eens anders wanneer papa voor zijn homoseksualiteit uit komt…” Hij knikte met zijn blik op een ver iets gericht. “Ik tel mijn zegeningen meerdere keren per dag jongen”, zei hij. “Maar die ene…die ene zou ik boven alles mee willen tellen.” Ik wist niet op welke hij doelde. Zijn lichaam of Jacques. Een sterke man, deze Joop. Maar gebroken.

Vandaag tel ik als eerste de twee zegeningen die Joop niet meer kon tellen.

Lees hier meer blogs van Wim Raaijmakers

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Pluk de dag! Ook als je 102 bent

Mevrouw Dijkman is 102 maar woont nog steeds zelfstandig thuis. Haar motto in het leven? Pluk de dag, het kan zomaar opeens voorbij zijn!

Gedeeld

op

Pluk de dag mevrouw Dijkman
Foto: Claudia Kamergorodski

“Ik wilde ouder worden dan mijn vader. Dat is gelukt”, lacht de 102-jarige mevrouw Dijkman. Haar vader is ‘maar’ 97 geworden. Op 2 april viert ze haar 103e verjaardag. “Zonder slingers, want daar houden we niet van. We doen alles gewoon.” Ze heeft 3 zussen en 5 broers gehad. “Ik was de middelste. Maar inmiddels de oudste. En de enige.”

Zelfstandig thuis

Mevrouw Dijkman woont samen met zoon Piet in Osdorp, in Amsterdam. Dankzij de hulp van Piet kan ze thuis blijven wonen. Hij kookt,  doet het huishouden en regelt alles. Het huis is enigszins aangepast. Zo is er een traplift in huis. Met de rollator beweegt ze zich binnenshuis. Buiten gebruikt ze de rolstoel. Met Piet onderneemt ze veel. ‘Ik blijf niet thuis als ik weg kan’.

Huisvrouw

Ze heeft naaischool gedaan en heeft daar leren borduren. Het hele huis hangt vol met prachtig borduurwerk. Ze heeft  tien jaar in een café gewerkt op de Nieuwerdammerdijk bij het bootje naar het Centraal Station. Daar heeft ze ook haar man leren kennen. “Hij kwam altijd biljarten. Zo is het gekomen.” Hij was smid net als haar vader. Na het huwelijk stopte ze met werken. En zorgde ze voor de kinderen. Ze heeft drie dochters en vier zonen. En geen kleinkinderen. “Ik heb drie kinderen verloren: mijn dochtertje van tien maanden oud en twee zoons. De ene zoon is op 37 jarige aan kanker overleden, de andere zoon is op zijn 68e aan een hersenbloeding overleden. Dat is erg verdrietig. Toch moet je verder. Je kunt wel de hele dag blijven huilen maar dat geeft toch niks. Je moet flink blijven voor de rest van het gezin. Het leven gaat door. Zo gaat het nu eenmaal.”

Een pakje per dag roken

“Ik heb gerookt tot en met. Een pakje per dag! Van mijn 12e tot mijn 88e. Op mijn 12e ben ik met een vriendinnetje stiekem in een schuurtje gaan roken. We vonden het heerlijk. Je denkt dat je heel wat bent, hè, op je twaalfde. In die tijd stonden overal sigaretten op tafel. Toen was je gek als je niet rookte. Op mijn 88e ben ik gestopt. Ik was namelijk een paar dagen niet zo lekker en had geen zin meer in een sigaret. Zo ben ik er van af gekomen. Ik mis het totaal niet. Ik ben nooit bezig geweest met gezond blijven. Ik eet alles, doe niet aan diëten. Ik heb nooit gesport. Dat is niets voor mij.”

Klaverjassen

Ze gaat met haar zoon en dochters ieder jaar op vakantie in Nederland. Naar een Landal huisje want die zijn schoon. En nog belangrijker: de bedden zijn goed! “Ik heb ontdekt dat ik musea leuk vind. Op mijn ouwe dag word ik nog cultureel! Onlangs is mijn beste vriendin overleden. Dat vind ik wel heel erg, ze was een hele leuke vrouw. Dan gingen we samen even een rummikuppie doen.” Ze speelt graag spelletjes en klaverjast nog wekelijks in een club.

Pluk de dag

“Het geloof is erg belangrijk voor me maar vul het wel op mij eigen manier in. Ik ben katholiek en kijk iedere zondag naar de mis. Mijn moeder wilde altijd naar Kevelaer, een bedevaart plek in Duitsland. Daar was geen geld voor. Ik ben een tijdje terug daar wel naartoe gegaan. Als eerbetoon aan mijn moeder. Ik heb het goed gemaakt voor haar. Het komt zoals het komt. Ik heb genoeg feestjes gehad, veel gelachen. Alles gaat voorbij. Als het je tijd is word je gehaald, of je nu jong bent of oud. Pluk de dag, is mijn motto.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten

Het geheim van 100 jaar oud worden? Volgens Ton Beerle is dat niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten.

Gedeeld

op

Niet klagen 100 jaar

Ieder jaar wordt landelijk de speciale Vastenactie georganiseerd door Stichting BVA. Deze stichting helpt mensen in ontwikkelingslanden en dit jaar staat Zambia centraal. En dan in het bijzonder mensen met HIV/Aids in Zambia.

Om geld in te zamelen voor dit bijzondere initiatief is NED7 blogger Yvonne Witter, van het Aedes-ActiZ Kenniscentrum Wonen-Zorg, de uitdaging aan te gaan om 40 mensen van 100 jaar te interviewen. Zij vertellen over hun levenservaringen, hun geheimen én hun toekomstbeeld. Vandaag de eerste. De heer Ton Berlee. Hij is 100 jaar oud.

Cowboy worden

“Ik ben nergens bang voor. Ik blijf altijd heel kalm. Ik ben geboren in Nederlands-Indië. Mijn vader werkte bij de KNIL, het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Ik wilde vroeger cowboy worden en dokter maar belandde als militair in Nederlands Indië. Op mijn veertiende ben ik na een verlof in Nederland daar gebleven en ben op kostschool geweest in Medemblik. Ik heb ambachtsschool gedaan en daarna ben ik gaan werken in een garage. Maar dat vond ik echt niks. Dus meldde ik me aan voor de KNIL en ging in 1936 terug naar Nederlands-Indië.  Later werd ik sergeant in Batavia.”

Ton Berlee

Krijgsgevangene in Birma

“In 1942 ben ik gevangen genomen en met een schip met 1.700 andere krijgsgevangen naar Rangoon (Birma) gebracht.  Ik heb mee moeten helpen bij het aanleggen van de Birma-spoorlijn onder zeer zware omstandigheden. Ik maakte daar wrede, onmenselijke gebeurtenissen mee. Op een gegeven moment word je er apathisch van. Dan zie je weer iemand aan een boom hangen – omdat hij zich heeft opgehangen – of van een rots springen. Daarna ben ik in het najaar van 1943 overgebracht naar Saigon waar ik gevangen gehouden ben tot de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945. We hebben veel honger geleden en sprinkhanen en leguaan gegeten.”

In een hinderlaag

“Na de oorlog, terug in Indië, heb ik gewerkt bij de Fotografische Dienst want fotograferen deed ik graag en goed. Ik heb in de Bersiap-periode ook hele nare dingen moeten meemaken. Ik ben toen twee keer bijna in hinderlagen gelopen. Maar ben heel kalm gebleven, ook al vlogen de kogels me om de oren. Afleiding zoeken. Bezig zijn. Dat heeft me altijd goed geholpen om het te verwerken. Ik denk er nog steeds veel aan terug. Daar heb ik nu de tijd voor. Dan denk ik: goh, hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren. Ik heb het gered omdat ik voor niks bang ben. Dat heb ik altijd al gehad. Als kind al.”

Koninklijke Landmacht

“In 1950 ben ik naar Nederland teruggekeerd. De KNIL werd opgeheven. Ik kon toen bij de Koninklijke Landmacht terecht en kwam eerst in Assen en later in Steenwijk terecht. Daar heb ik met plezier gewerkt in de kazerne,  was verantwoordelijk voor de inventaris. Ik deed altijd erg veel buiten het werk om en kreeg later de functie van kazerneadjudant.”

Mijn vrouw leren kennen

“Ik heb mijn vrouw in Indië leren kennen. Mijn zoon is er geboren, mijn dochter is geboren toen we in Nederland waren. En ik heb twee kleinkinderen. Ik ben apetrots op mijn kinderen en hun partners en mijn kleinkinderen. Mijn vrouw is een paar jaar geleden overleden. Ik woon nu met plezier in serviceflat Schouwenhoven in Leiden. Ik maak dagelijks cryptogrammen. Mijn schoonzoon drukt ze groot af zodat ik ze beter kan lezen. Weet je wat één van de mooiste zinnen was in de cryptogrammen? Daar komt ie: wat is een begrafenisondernemer op vakantie? Nou? Uitzonderlijk! Uit-zonder-lijk! Dat is briljant, toch? Zo zijn er nog wel meer. Even denken. Eh, nou, die schieten me zo wel weer te binnen. Uitzonderlijk. Dat is toch een geweldige vondst!”

Niet klagen

‘‘Ik ben nergens bang voor. Dat is mijn levensmotto en kan iedereen dat motto aanraden. Maar ook: niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten. Moet je maar eens op de computer kijken wat er allemaal in die radijsjes zit. Van alles. Het is erg gezond. Ik ben tevreden en heb na de oorlog een prachtig leven gehad. Ik zou het zo weer doen.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Experiment met deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat

Regeringspartijen VVD en D’66 willen een experiment met deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat thuis.

Gedeeld

op

door

Deeltijd zorg experiment

Deeltijd zorg voor als het even niet meer gaat. Regeringspartijen VVD en D’66 willen dat er een experiment komt met een parttime verpleeghuis waar mensen naartoe kunnen om mantelzorgers te ontlasten.

Hun oproep is ook gericht aan de minister van Volksgezondheid om, naar aanleiding van het plan dat de partijen naar de kamer zullen sturen, te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn. “Met de pilot willen we onderzoeken of het aansluit bij het de behoefte van ouderen, wat het betekent voor de organisatie van een verpleeghuis en bijvoorbeeld wie de kosten betaalt”, zegt Tweede-Kamerlid Vera Bergkamp (D’66).

Steeds zwaarder

Bij de NOS werd gisteren direct gekeken of mensen hier ook echt behoefte aan hebben. Jan de Valk (74) en zijn vrouw Willy (73) werden hierover geïnterviewd. Willy heeft Alzheimer en gaat steeds sneller achteruit. Het echtpaar woont nog zelfstandig en dat willen ze het liefste ook zo lang mogelijk blijven doen. Toch wordt het voor Jan als mantelzorger steeds zwaarder. Een parttime verpleeghuis waar Willy af en toe een paar dagen naartoe kan vindt hij dus ook geen gek plan. Het zou Jan enorm ontlasten, zodat hij ook af en toe weer even op adem kan komen.

Makkelijke overgang

“Het spreekt me aan als overgang naar een geheel verblijf in een verpleeghuis. Dat is heel rigoureus en er zitten veel haken en ogen aan, hoor ik uit de praktijk. Veel verdriet, boosheid en verzet. Deze parttime manier zou de overgang wat kunnen verzachten. Voor mijn vrouw, maar ook voor mij, want Alzheimer heb je eigenlijk met z’n tweeën.”

Deeltijd zorg

Het houdt De Valk erg bezig hoe zijn vrouw zal omgaan met eventuele parttime verzorging in een tehuis. “Wat mij wel bezighoudt is hoe het haar zal vergaan. Misschien ontstaat er wel een enorme onrust bij haar als we dan weer naar huis gaan. Het lijkt een geweldige tussenoplossing. Maar als het niet goed gaat heb je heel dramatisch uitstel van iets dat toch wel gaat gebeuren. Het zal altijd verdrietig zijn. De ideale oplossing is er niet. Mijn vrouw is nu nog nuchter, ze zegt: ‘het is zoals het is’.”

Mezzo, de landelijke organisatie voor mantelzorgers, en ANBO, de belangenorganisatie voor senioren, steunen het plan van VVD en D’66.

Bron: NOS

Lees verder

Meest gelezen