Volg ons online

Nieuws

Countryzanger Glen Campbell overleden

Gisteren is countryzanger Glen Campbell overleden op 81 jarige leeftijd. De zanger leed sinds 2011 aan de ziekte van Alzheimer.

Gedeeld

op

Glen Campbell overleden

Gisteren overleed country legende Glen Campbell die velen van ons waarschijnlijk kennen als de ‘Rhinestone Cowboy’. Hij overleed op 81 jarige leeftijd en laat een schat aan muziek historie achter.

Voor de mensen die Glen Campbell en zijn muziek nooit gehoord hebben is hij misschien beter bekend als de hoofdrolspeler in zijn eigen documentaire over de strijd met de ziekte van Alzheimer. Deze documentaire, genaamd ‘I’ll Be Me’ is op Netflix te zien en volgt Glen Campbell tijdens de laatste optredens van zijn carrière.

Glen Campbell overleden

De zanger verwierf wereldfaam met zijn liedjes en verkocht in de jaren 70 zelfs meer platen dan de Beatles. Hij won tal van Grammy’s en was één van de eerste countryzangers in Amerika die zowel met country- als met popmuziek nummer 1 hits scoorde. Niet gek dus dat tal van bekende muzikanten dit weekend hun bewondering en herinneringen deelden via social media. Dat Glen Campbell overleden is wil echter niet zeggen dat zijn muziek ook verdwijnt. Hij nam ruim 75 albums op waarvan zijn laatste heel toepasselijk ‘Adios’ heette.

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Kunst als therapie

Kunst als therapie. Het werkt. Zo blijkt ook uit het kunstproject dat blogger Alice Bunt samen met Hein Walter heeft opgezet.

Gedeeld

op

door

Kunst als therapie
Foto: Alice Bunt

De eerste twee bijeenkomsten van ‘Full Colour’, een project dat vier weken duurt en georganiseerd is door het Cliënten Service Centrum (CSC) en Hein Walter, zijn van start gegaan. De resultaten overtreffen mijn stoutste verwachtingen.

Het CSC is een vereniging die zich inzet voor cliënten en ex-cliënten van de GGZ Almere. Onder het motto “Genezen doe je zelf, maar niet alleen” organiseren ze activiteiten die mensen op weg helpen naar zelfstandigheid en het aangaan van nieuwe contacten en vriendschappen. Vanuit stichting ‘De Zijderups’ zet Hein Walter zich in voor het ontwikkelen, organiseren en uitvoeren van sociaal-maatschappelijke kunstprojecten.

Psychiatrisch verleden

Alle deelnemers aan ’Full Colour’ zijn ontzettend enthousiast. In het begin is het allemaal nog wat onwennig. Het ontmoeten van onbekenden in een nieuwe omgeving ervaren sommige deelnemers als een hele hoge drempel. Hein en ik hebben van te voren afgesproken niet te praten over het ‘psychiatrisch verleden’ van de deelnemers, maar ons vooral te richten op het overwinnen van de angst om met pastelkrijt lijnen en vormen op papier te zetten. Doordat Hein tijdens de inleiding de nadruk legde op de tekeningen, die vanzelf zouden ontstaan op de grote vellen papier, ontstond er een ontspannen sfeer. De deelnemers begonnen voortvarend met het gezamenlijk maken van verschillende vormen in schitterende kleuren.

Samenwerken

Het was duidelijk te merken dat de deelnemers weten dat zij allemaal een psychiatrische achtergrond hebben. Maar dat dat tijdens de bijeenkomsten van ‘Full Colour’ geen enkele rol speelt, alleen maar een gevoel van veiligheid geeft. Er werd in groepjes gewerkt aan één vel papier. Grote vellen leeg tekenpapier die de deelnemers voor korte tijd aanstaarden, totdat een van de deelnemers een stukje pastelkrijt pakte en spontaan begon te tekenen. Omdat er samengewerkt moest worden, werden de vellen papier regelmatig gedraaid of de deelnemers wisselden van plaats. Hein gaf aanwijzingen die vol enthousiasme werden opgevolgd.

Kunst als therapie

Na twee uur werken aan de tekeningen werken, werd er gezamenlijk geluncht. Tijdens de tweede bijeenkomst werd er verder aan de tekeningen gewerkt en werd er gezamenlijk beslist of de tekening ‘af’ was. Sommigen gingen gedichten schrijven bij hun tekening onder persoonlijke begeleiding van Hein. Anderen verzonnen ‘poëtische titels’ bij hun kunstwerk. Wat Hein en mij is opgevallen, was de onbevangenheid en spontaniteit waarmee de deelnemers lijnen en vormen op papier zetten waardoor er een grote verscheidenheid ontstond tussen de kunstwerken onderling. De eerste helft van het project is afgelopen. Alle betrokkenen zijn enthousiast en kijken uit naar de volgende twee bijeenkomsten.

Meer weten?

Wil je meer weten over de bijzondere projecten die blogger Alice Bunt samen uitvoert met Hein Walter? Bezoek dan eens de website van De Zijde Rups of de persoonlijke website van kunstenaar Hein Walter.

Lees verder

Nieuws

Mijn eerste keer…als zorgverlener

Wim Raaijkmakers is zijn hele leven al zorgverlener. Hij denk vaak terug aan zijn eerste keer als verpleegkundige van 19 jaar.

Gedeeld

op

Zorgverlener

Zorgverlener zijn, het zit mijn hele leven al in me. Ik ben nu 55 jaar en wil iets over mijn eerste keer vertellen. De eerste keer dat ik als 19 jarige leerling verpleegkundige, een vrouwelijke ziekenhuispatiënt ging wassen. Ze bleek ongesteld te zijn.
Haar gezicht kan ik nog helder voor de geest halen. Na 35 jaar zouden alle cellen in mijn lichaam al zo’n vijf keer vernieuwd moeten zijn. Wonderlijk dat dit soort eerste keren dan toch steeds weer mee verhuist naar de nieuwbouwafdeling in mijn herinneringen.

Ze menstrueerde

Toen ik met een metalen kom handwarm water in haar nabijheid kwam, zette ze grote ogen op. Ze schrok. “Ik wist niet dat er ook mannen op de afdeling werkten”, zei ze en terwijl ze haar hoofd naar links in het kussen draaide hoorde ik haar zeggen dat ze menstrueerde. Daar stond ik dan met mijn bakje water en goede bedoelingen. Waarom was ik geen rechten gaan studeren? Of Landbouwhogeschool zodat ik als gecertificeerd boswachter in een Landrover door de bossen kon rondscheuren. “Het ruikt zo en vind dat vervelend voor jou.” Ik zette mijn water neer en schoof het gordijn dicht. Ze lag nog steeds met haar hoofd van mij afgewend.

Afhankelijk zijn van een ander

Wat kon ik me dat goed voorstellen. Een flinke buikwond met doorsneden spieren. Rechtop zitten of draaien in bed, kan alleen met behulp van een beugel die boven je hangt. Afhankelijk te zijn van een ander die je niet kent. En al helemaal mee te moeten maken dat die ander ruikt wat je in je normale doen even met een luchtverfrisser weg kunt sprayen. Op een afgesloten badkamer. Heel wat anders dan achter een gordijntje op een zaal met zes anderen. Ik vond het een mooie vrouw weet ik nog. Vooral haar korte donkerbruine en licht golvende kapsel stond haar goed. Samen met grote donkerbruine ogen in een fijn gezicht deed ze me aan Mireille Mathieu denken maar dan net iets ouder.

Olifantspoten en reuze muggen

Ze draaide haar gezicht met een ruk naar rechts om me aan te kunnen kijken en iets te zeggen. Het bleef steken in haar keel. Mijn hart klopte in de mijne en had het idee dat zij het kon zien. Zoals je een kikker zijn keel op kunt zien blazen. “Ach doe ook maar, het moet toch gebeuren.” Ik zat in mijn pre-kline, zoals de praktijkstage in het Radboud ziekenhuis toen heette. Eerst een maandje in het dompelbad van de praktijk zodat de theorie een fundament heeft. De mentor van onze groep, (haar naam is ook in het geheugen mee verhuisd: Elleke) had ons de volgende tip gegeven: “Als je ergens onzeker of angstig over bent, maak het dan nóg groter in je gedachten.” Er waren een aantal lachwekkende voorbeelden weet ik nog. Olifantspoten aan reuze muggen met die met geen mogelijkheid meer konden zoemen.

Mijn eerste keer

De clou van haar tip was: als je ergens angstig voor bent, veroorzaakt dat letterlijk een vernauwing in je denken. Door iets op een speelse manier groter te maken, schakel je jouw creativiteit in en krijgt de engte waar je gedachten doorheen willen, geen kans. Breng je gedachten naar de werkelijkheid door gewoon te zeggen wat je moeilijk vindt. Je zult zien dat je onzekerheid verandert in mogelijkheden. “Weet je”, zei ik tegen Mireille, “ik vind het ook moeilijk. Het is de eerste keer dat ik een vrouw ga wassen die ouder is dan ik.”

Zorgverlener met krullenkop

Ik boog me een beetje naar haar toe terwijl ik met mijn wijsvinger naar mijn heftig pulserende halsslagader wees. “Ik zie niks”, zei ze en ze spande haar prachtige ogen tot spleetjes. “Doe jij wel eens oogpotlood op?”, wilde ze plotseling weten. Ja dat deed ik. Mijn vriendin was daarmee begonnen zodat mijn ogen nog mooier in mijn krullenkop stonden. “En ik gebruik ook haar jasmijncrème van dokter Hooij…” waarbij ik haar mijn pols liet ruiken. Ze glimlachte een van de mooiste glimlachen die ik ooit gezien heb. “Let’s get started!” liet ze me weten. Haar blik vertrok in een pijnlijke grimas. Het deed zichtbaar pijn om haar benen wat uit elkaar te doen.

“Mag ik dan wel eerst je gezicht en armen wassen voordat we aan het grote gebeuren beginnen?”, kon ik door mijn inmiddels overtuigde glimlach zeggen. Ik zie haar armen nog steeds langzaam naast haar lichaam glijden. Volle en vertrouwde overgave aan deze eersteling. It was a small step for a boy, but a great leap for nursing. Jouw eerste keer. Maak het echt en deel die met me, ik ben heel benieuwd!

Meer weten?

Wil je meer weten over wat ZuidZorg doet? Bezoek dan de site van de zorgorganisatie of volg ze via Facebook voor updates.

Lees verder

Nieuws

Alleen op de wereld en zonder familie

Het gevoel van alleen op de wereld zijn. Blogger Alice Bunt vertelt hoe erg zij haar overleden vader, moeder en zuster mist.

Gedeeld

op

door

Alleen op de wereld
Foto: Alice Bunt

Langzaam, heel langzaam maakt het gevoel van opluchting na de dood van mijn vader plaats voor intens gemis. De herinneringen aan de oude, blinde man, alleen in z’n kamer op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis, dementerend, verward, maakt plaats voor de herinnering aan mijn vader zoals hij écht was: vrolijk, charmant, recht door zee en ervan overtuigd dat regels er waren om overtreden te worden.

Onconventioneel was hij, kritisch, hij stelde vragen bij schijnbaar vaststaande feiten. Hij liet zich niet veel zeggen die schitterende vader van me. Hij ging zijn eigen gang, koos z’n eigen weg en accepteerde de gevolgen.

Sterven is zwaar

Nu is hij overleden. Afgelopen december was zijn uitvaart. Een mooie uitvaart; sober, ingetogen. En ik was blij dat hij rust gevonden had, dat er een einde was gekomen aan dat laatste, moeilijke jaar van zijn leven. “Sterven is zwaar.” Nog hoor ik het hem zeggen: “Sterven is zwaar.” Aan zijn hele lichaam kon je zien dat het een zware strijd geweest was. Helemaal uitgeteerd lag hij daar in z’n bed. Niets was er van hem over, nog van zijn lichaam, nog van zijn geest. Tijdens zijn laatste levensjaar heb ik hem gefotografeerd, heb ik geprobeerd mijn liefde voor hem vast te leggen, voor deze oude man, voor mijn vader van wie ik ontzettend veel hield. En vlak na zijn dood ben ik blijven fotograferen: mijn vader in zijn bed, net overleden; het afleggen van mijn vader; mijn vader in zijn kist. Zonder emoties legde ik alles vast, zonder tranen.

Een bio-urn met mijn vader

Ik zit op een opstapje in een beschut, verwilderd plaatsje in mijn tuin. Weer ben ik aan het fotograferen. Na de crematie is mijn vader bij mij gekomen, in een  bio-urn. De urn is begraven in mijn tuin, op dit plekje, omgeven door struiken. Zelfs nu, in het najaar hoor ik een roodborstje zachtjes zingen. Bij het graf staat een beeldje gemaakt door een van de vele vriendinnen van mijn moeder. Een zittend meisje, ingetogen kijkt ze in de verte. Zoals ze daar zit, bij de urn van mijn vader doet ze me denken aan mijn overleden zusje. Ze kijkt naar de plaats waar mijn vaders urn begraven is. Het lijkt alsof ze, net als ik, wacht op de gouden esdoorn die ik op de urn gezaaid heb.

Alleen op de wereld in mijn achtertuin

In het kleine stukje wildernis heb ik een magnoliatak geplant. In het voorjaar was de tak in een vaas uit gaan lopen en had wortels gekregen. De Magnolia was de lievelingsbloem van mijn moeder. Na haar dood hebben we de buurt afgezocht naar bloeiende takken en gevraagd of we een tak mochten hebben voor op haar kist. En zo zijn we weer samen, wij vieren, ieder in een andere vorm. Ik als enige die nog leeft. Ik begin te huilen. In de eerste plaats om mijn overleden vader. Nu pas besef ik dat ik hem nooit meer zal zien, zal kunnen kussen, zijn en mijn tranen zal voelen als we elkaar weer zagen. Maar ook om mijn lang geleden overleden moeder en zusje. Beide moe van dit leven. Ondanks al het verdriet zijn het ook tranen van blijdschap omdat ik het gevoel heb dat we toch weer samen zijn, hier, in het nu, in dit kleine stukje verwilderde tuin.

Lees verder

Meest gelezen