Nieuws

Van het concert des levens krijgt niemand een programma

De heer van Rijswijck is bijna 100 jaar en heeft nog steeds de oud Hollandse spreuk: van het concert des levens krijgt niemand het programma, aan de muur hangen. ‘Het klopt nog steeds!’

Concert des levens

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd

‘Wat waren we blij als de Vastentijd voorbij was. In die tijd kreeg je op zondag 1 koekje. Maar ik heb altijd meegedaan met de Vastentijd.’, zegt de heer van Rijswijck (bijna 100 jaar). Hij woont sinds 10 jaar in woon-, zorg- en activiteitencentrum Vreedenhoff in Arnhem. Naar eigen zeggen het gezelligste huis van Arnhem waar vijf studenten wonen en waar veel bijzondere activiteiten plaatsvinden. Zoals het programma ‘old school’ waarin ouderen hun verhaal vertellen. Ook de heer van Rijswijck heeft mooie verhalen van vroeger.

‘Ik was veertien jaar toen mijn moeder en ik gingen solliciteren bij een modehuis in Den Haag. Ik droeg een korte broek met zwarte kousen. Ik ging werken op de etalage afdeling. Daarna heb ik lang bij de V&D gewerkt, altijd bij de afdeling voor de etalages. Bij V&D heb ik ook mijn vrouw leren kennen. Zij leeft niet meer. We hebben samen vier kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Moderne tijd

Die kinderen weten tegenwoordig zoveel. Op hun vierde weten ze al waar de kinderen vandaan komen. Ik vraag me af waar de grens ligt. En of het allemaal bij de moderne tijd hoort. Wie zal het zeggen? Ik ben opgegroeid in een klein dorpje. Daar had je nauwelijks voorlichting. Dat heb ik altijd gemist. Je wist niets. Er werd nergens over gepraat. Ik leerde veel van de Haagse jongens en de boerenmeisjes. Die waren in mijn ogen wereldwijs.’

Keurig opgevoed

De heer van Rijswijck is keurig opgevoed en kijkt met verwondering naar de huidige tijd. ‘Alles mag en kan tegenwoordig. Ik heb moeite met het tutoyeren. Wij zijn heel anders opgevoed. Ik zet bij wijze van spreken nog altijd mijn hoed af.’ Als er een begrafenisstoet langsreed, bleef iedereen stil staan vertelt de heer van Rijswijck. Een agent met een helm hield de boel staande. Nu toeteren de automobilisten ongeduldig.  Vroeger was er volgens hem veel meer huiselijke gezelligheid. ‘Er werden spelletjes gedaan, mensen waren lid van verenigingen.’ Hij luisterde naar de radio, naar het hoorspel ‘Ome Keesje.’ Daar bleef de hele familie voor thuis.

Geen radio

Maar toen er nog geen radio was, speelden we domino of een loterijspel. Met pinda’s erbij en als hun vader een goede week had gehad, waren er ook rozijnen bij. ‘Ik herinner me nog goed hoe opoe vanuit de bedstee ons goed in de gaten hield, ondanks dat ze een glazen oog had. We moesten regelmatig boodschappen voor haar halen. In de winkels kregen we een zakje snoep mee. Wij haalden daar weleens een snoepje uit, want bij de ene opoe kreeg je er niets van. De andere was wat royaler. Soms werden we zelfs teruggestuurd naar de winkel voor ander snoep met de mededeling; opoe kan die snoep niet eten, want ze zijn te hard.‘

Concert des levens

Van het concert des levens krijgt niemand een programma. Die tekst zag hij op een bordje hangen bij buren. ‘Dat zette me aan het denken. Nu heb ik het bordje met de tekst zelf aan de muur hangen. En het klopt nog steeds. Je gaat, als het je tijd is. Je weet niet wanneer je aan de beurt bent.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Ook interessant

Scroll to top blauw