Nieuws

Bijzondere bezoekjes in het verpleeghuis

Blogger Alice Bunt vertelt over het bijzondere kunstproject ‘Postmoderne Post’ waar ze de afgelopen periode hard aan heeft gewerkt. Kunstenaars brachten bijzondere bezoekjes aan ouderen in het verpleeghuis.

Bijzondere bezoekjes

Het project Postmoderne Post, een project van Hein Walter in samenwerking met Stichting De Zijderups in Almere is afgelopen. Afgelopen vrijdag was de afsluitende verkooptentoonstelling bij De Muren van Archipel. Tien Almeerse kunstenaars waren gekoppeld aan tien bewoners van Zorgcentrum Archipel.

Elke week stuurden de kunstenaars een jaar lang een zelfgemaakte kaart naar ‘hun’ bewoner. En met maken werd ook letterlijk ‘maken’ bedoeld, alles mocht:  tekeningen, etsen, linoleumsneden, foto’s, collages, schilderwerkjes, gedichten, noem maar op, alles was toegestaan. Het resultaat was een bonte verzameling kaarten op A5 formaat. Afgelopen vrijdag waren ze te zien en te koop voor 25 euro per stuk, unieke kleine kunstwerkjes met achterop iedere kaart een persoonlijke boodschap voor de ontvanger. Een aantal kaarten is nog steeds te koop.

450 kaarten

Ik heb ook meegedaan aan het project. Vrijdagochtend hebben vier kunstenaars die mee hebben gedaan uren lang touwtjes gespannen en de ruim 450 kaarten opgehangen. En het resultaat mocht er zijn. Met de kaarten als fleurige verjaardag vlaggetjes leek de gang van Archipel één groot feest aan te kondigen. De gang straalde het succes van het project uit: mensen met elkaar in contact brengen en samen een relatie opbouwen die zonder de kaarten nooit was ontstaan. Door de persoonlijke teksten achterop de kaarten werd een keer per week het gevoel van eenzaamheid doorbroken en een relatie opgebouwd tussen twee mensen die elkaar anders nooit ontmoet zouden hebben.

Jong en oud

Tijdens het ophangen van de kaarten vertelde een van de jonge kunstenaars een voorval dat haar nog steeds dwars zat. Elke week bracht zij haar kaart naar ‘haar’ bewoner van het zorgcentrum. Ze bleef even bij hem en samen praatten ze over de kaart. Van ‘meneer Jansen’ werd het ‘Kees’ en ze konden het steeds beter met elkaar vinden. Totdat, geheel onverwachts, Kees probeerde de kunstenaar te kussen. Kees, een oudere man van 84 jaar, bekende dat hij verliefd op haar geworden was en dat zijn gevoelens oprecht waren. De jonge kunstenaar voelde zich ongemakkelijk bij deze bekentenis en de verhouding tussen die twee is nooit meer geworden wat het was.

Postmoderne Post

Toch kan ik me heel goed voorstellen dat een bewoner van een zorginstelling verliefd wordt, juist in de context van het project. Het project Postmoderne Post was bedoeld om eenzaamheid te doorbreken. Het gevoel van sleur en geïsoleerd zijn met alleen aandacht van professionele hulpverleners en vrijwilligers, hoe lief en goed bedoelt dan ook, neemt het gemis aan liefde en verliefdheid niet weg. En dat had Kees duidelijk gemist: de verrassing, de spanning en de vrolijkheid die een verliefdheid met zich meebrengt, het gevoel van weer even jong te zijn, uitkijkend naar het moment dat ‘zij’ weer komt. Want laten we eerlijk zijn, verliefdheid is niet een privilege van alleen jonge mensen, het kan ons allemaal, op de meest onverwachte momenten, overkomen.

Bijzondere bezoekjes

Het project is afgelopen, Kees is niet meer verliefd en de jonge kunstenaar komt niet meer op bezoek. Want als er één nadeel is aan het project dan is het dat wel: zodra het project afgelopen is gaan we weer terug naar de orde van de dag, geen mooie kaarten meer, geen onverwachte bezoekjes meer en geen spannende verliefdheden meer.

Meer weten?

Wil je meer weten over het project? Kijk dan eens op de website van De Zijde Rups.

Ook interessant

Scroll to top blauw