menu

Bewust zijn van de dood, een tentoonstelling

Vrijdag 13 januari was de opening van de expositie van Kunstenaarsvereniging Flevoland. In het Provinciehuis in Lelystad. “Menselijk, al te menselijk” is het thema van de expositie. Een expositie over kwetsbaarheid, over de gevoelige kanten van ons bestaan en hoe wij daarmee omgaan.

Vier kunstenaars laten zien wat het thema voor hen betekent en wat hen daarin verbindt. Mijn foto’s, de gedichten van Maria van Daalen, de keramische objecten van Marion Snijders en de schilderijen van Gonny Geurts getuigen van diepgevoeld leed, gegoten in een vorm die ons schoonheid kan laten beleven. Tijdens de opening las Maria van Daalen gedichten voor, Marieke Breed maakte met haar polaroid camera’s een beeldverslag en gaf Gonny Geurts kleine performances.

Foto's van de expositie door Marieke Breed

Foto’s van de expositie door Marieke Breed

Een gedicht

Maria van Daalen: “Als ik geloof in de liefde: wat geloof ik dan? Ik heb er zojuist de laag van het voortbestaan van de soort afgepeld en er enkele andere schampere overwegingen achteraan gekeild. Wat ik wil weten heeft te maken met kwetsbaarheid.”

De lendendoek

Gonny Geurts schilderde Lendendoeken, Stabat maters en Zielsportretten: er is een dubbele betekenis in het motief van de lendendoek. Enerzijds is er de verwijzing naar lust, anderzijds naar lijden. Is het toeval dat deze beide gegevens ‘passie’ genoemd worden. In de Zielsportretten wordt letterlijk geschilderd waar de pijn zit, Uiteindelijk is de pijn gesublimeerd, het portret heeft een vorm gekregen die zorgt, heelt, overwint, maar nooit zal de vlinder vergeten die rups te zijn geweest.

Schilderijen van Gonny Geurts

Schilderijen van Gonny Geurts

Beelden met een verhaal

Marion Snijders Voormolen: “Menselijk, al te menselijk”. Wie is de mens. Wat zoekt de mens. Wat maakt de mens. Is de mens geest, lichaam, gebeurtenis of herinnering? Mens zoekt de grenzen; tast de werkelijkheid af; onderzoekt de schoonheid van verbeelding; wordt getart door het leven; proeft de zoete herinnering; verlangt naar contact; verdwaald in onwetendheid. In mijn zoektocht verhalen mijn beelden over al die lagen van mens zijn.

Bewust zijn van de dood

Alice Bunt: “Menselijk, al te menselijk”, wat is er meer menselijk dan het bewust zijn van de dood, het bestaan van de dood. Mijn vader woonde in een gesloten afdeling van een verzorgingstehuis, hij leed aan dementie. Langzaam heb ik hem zien veranderen in een stervende man, uitgeteerd, verschraald. Ik heb zijn woorden horen veranderen in stiltes, zijn blik zien veranderen in leegte, zijn lichaam zien verschrompelen. Tijdens mijn bezoeken heb ik hem gefotografeerd, momenten proberen vast te leggen, ingezoomd op fragmenten van een langzaam wegvloeiend leven.

De expositie is nog te zien tot en met vrijdag 19 februari 2017 in het Provinciehuis van Lelystad, Visarenddreef 1 in Lelystad

Foto's van de vader van Alice Bunt

Foto’s van de vader van Alice Bunt

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten