Volg ons online

Nieuws

Belevingstuin voor ouderen

De belevingstuin voor ouderen van de Vriezenhof is geopend. En de tuin is nu al een succes.

Gedeeld

op

Belevingstuin voor ouderen 752x300

Onder grote belangstelling van cliënten, familie, collega’s, fysiotherapeuten, welzijnswerkers én politici werd op 25 juni jl. de belevingstuin voor ouderen, van Woonzorgcentrum de Vriezenhof in Vriezenveen, geopend. Na een kort welkomstwoord door directeur Paul de Jongh, benadrukte wethouder Oudendijk in zijn toespraak het belang van regelmatig bewegen. En met vrouw Wessels voorop, die model stond voor de instructiefoto’s, wandelden de gasten vervolgens door de verschillende onderdelen van deze belevingstuin voor ouderen.

 

bekijk hier de foto’s van de opening

Ontmoetingsplaats voor jong en oud

Naast de volière, een ruime kooi voor siervogels en vlinders, zijn er moestuinbakken op hoogte, verschillende kruiden voor de geurbeleving en waterbakken met stromend water voor de geluidsbeleving. Directeur Paul de Jongh vertelt enthousiast: “Het is moeilijk in een paar woorden samen te vatten maar aan alles is gedacht, zelfs in het donker zorgt een lichtplan voor een prachtige uitstraling. Dat de  betrokkenheid bij dit project groot is blijkt uit de vele sponsoren die de komst van de tuin mogelijk hebben gemaakt. De tuin is open voor iedereen en bij De Vriezenhof hopen we dat het een ontmoetingsplaats wordt voor jong en oud, waar je naast beweging ook tot rust komt.”

Belevingstuin voor ouderen in Nederland

Vriezenhof is niet de enige zorgorganisatie in Nederland die beweeg- en belevingstuinen aanleggen. Ook andere zorgorganisaties beginnen de voordelen te zien van dergelijke tuinen!

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Van het concert des levens krijgt niemand een programma

De heer van Rijswijck is bijna 100 jaar en heeft nog steeds de oud Hollandse spreuk: van het concert des levens krijgt niemand het programma, aan de muur hangen. ‘Het klopt nog steeds!’

Gedeeld

op

Concert des levens

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd

‘Wat waren we blij als de Vastentijd voorbij was. In die tijd kreeg je op zondag 1 koekje. Maar ik heb altijd meegedaan met de Vastentijd.’, zegt de heer van Rijswijck (bijna 100 jaar). Hij woont sinds 10 jaar in woon-, zorg- en activiteitencentrum Vreedenhoff in Arnhem. Naar eigen zeggen het gezelligste huis van Arnhem waar vijf studenten wonen en waar veel bijzondere activiteiten plaatsvinden. Zoals het programma ‘old school’ waarin ouderen hun verhaal vertellen. Ook de heer van Rijswijck heeft mooie verhalen van vroeger.

‘Ik was veertien jaar toen mijn moeder en ik gingen solliciteren bij een modehuis in Den Haag. Ik droeg een korte broek met zwarte kousen. Ik ging werken op de etalage afdeling. Daarna heb ik lang bij de V&D gewerkt, altijd bij de afdeling voor de etalages. Bij V&D heb ik ook mijn vrouw leren kennen. Zij leeft niet meer. We hebben samen vier kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Moderne tijd

Die kinderen weten tegenwoordig zoveel. Op hun vierde weten ze al waar de kinderen vandaan komen. Ik vraag me af waar de grens ligt. En of het allemaal bij de moderne tijd hoort. Wie zal het zeggen? Ik ben opgegroeid in een klein dorpje. Daar had je nauwelijks voorlichting. Dat heb ik altijd gemist. Je wist niets. Er werd nergens over gepraat. Ik leerde veel van de Haagse jongens en de boerenmeisjes. Die waren in mijn ogen wereldwijs.’

Keurig opgevoed

De heer van Rijswijck is keurig opgevoed en kijkt met verwondering naar de huidige tijd. ‘Alles mag en kan tegenwoordig. Ik heb moeite met het tutoyeren. Wij zijn heel anders opgevoed. Ik zet bij wijze van spreken nog altijd mijn hoed af.’ Als er een begrafenisstoet langsreed, bleef iedereen stil staan vertelt de heer van Rijswijck. Een agent met een helm hield de boel staande. Nu toeteren de automobilisten ongeduldig.  Vroeger was er volgens hem veel meer huiselijke gezelligheid. ‘Er werden spelletjes gedaan, mensen waren lid van verenigingen.’ Hij luisterde naar de radio, naar het hoorspel ‘Ome Keesje.’ Daar bleef de hele familie voor thuis.

Geen radio

Maar toen er nog geen radio was, speelden we domino of een loterijspel. Met pinda’s erbij en als hun vader een goede week had gehad, waren er ook rozijnen bij. ‘Ik herinner me nog goed hoe opoe vanuit de bedstee ons goed in de gaten hield, ondanks dat ze een glazen oog had. We moesten regelmatig boodschappen voor haar halen. In de winkels kregen we een zakje snoep mee. Wij haalden daar weleens een snoepje uit, want bij de ene opoe kreeg je er niets van. De andere was wat royaler. Soms werden we zelfs teruggestuurd naar de winkel voor ander snoep met de mededeling; opoe kan die snoep niet eten, want ze zijn te hard.‘

Concert des levens

Van het concert des levens krijgt niemand een programma. Die tekst zag hij op een bordje hangen bij buren. ‘Dat zette me aan het denken. Nu heb ik het bordje met de tekst zelf aan de muur hangen. En het klopt nog steeds. Je gaat, als het je tijd is. Je weet niet wanneer je aan de beurt bent.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Meeleven met de gang van zaken in de wereld

Mevrouw Ter Steege wordt dit jaar 103. Geboren in Batavia en uiteindelijk naar Nederland gekomen. Haar geheim? Meeleven met de gang van zaken van de wereld. Altijd op de hoogte blijven en meedoen.

Gedeeld

op

door

Gang van zaken in de wereld

‘Net als koning Willem-Alexander ben ik geboren op 27 april. Maar, ik was eerder. Ik ben geboren in 1915 in Batavia, in Indië. Dat is nu Jakarta. Ik ben met mijn vier zussen en broer opgegroeid in Batavia. Mijn ouders waren volbloed Nederlands. Ik trouwde met een man die ook Nederlands was en ook een groot deel van zijn hele leven in Indië heeft gewoond. Al heeft hij zijn middelbare school en studie Pharmacie in Nederland gedaan.

We kregen drie kinderen, twee dochters en een zoon. Mijn man werkte voor het Koninklijk Nederlands-Indische leger als apotheker. Elke zes jaar gingen we – als we verlof hadden – naar Nederland. De reis naar Nederland duurde vier weken. Dat had zeker zijn charmes, vier weken heen, zes maanden verlof en vier weken terug.’

Soevereiniteitsoverdracht

‘De laatste keer, in 1949, liep het verlof anders. Het werd een verlof dat voorgoed zou duren. We kwamen in Nederland omdat de zussen van mijn man die in Curaçao leefden ook in Nederland zouden zijn. Eindelijk zouden we elkaar, na 13 jaar, weer zien. Maar we mochten na het verlof niet meer terugkeren. In de tussentijd was namelijk de soevereiniteitsoverdracht getekend. We waren niet meer welkom. Dat was erg moeilijk. We waren er opgegroeid en voelden er thuis! Ook hebben we het nodige meegemaakt in Indië gedurende de oorlog. Het kamp overleeft. En dan waren we niet meer welkom. Dat kwam hard aan.’

Allesbehalve gastvrij

‘De ontvangst in Nederland was allesbehalve gastvrij. We werden opgevangen in wat nu het Singer Museum in Laren is. Het was onvoorstelbaar koud. We woonden met het gezin in één grote, hoge atelier op het noorden.’ Haar man kon aan de slag bij de landmacht. In 1950 verhuisden we naar Amsterdam, naar een dienstwoning. ‘Het sneeuwde toen we verhuisden. Ook de woning in Amsterdam bleek moeilijk te verwarmen. Door de weeks ging het nog omdat de woning boven kantoren lag, boven het rijksmagazijn. In het weekend waren de kantoorruimten leeg en werd er niet gestookt. De keuken was de beste plek. Daar was  het nog enigszins warm omdat daar werd gekookt. Mijn man ging in 1953 met pensioen. Uiteindelijk is het gezin naar Bussum verhuist. We waren zo blij dat we nu een woning hadden die we echt zelf hebben uitgezocht.’ Ze is heel wat keren verhuisd in haar leven. Ook in Indië is ze vaak verhuisd als haar man werd overgeplaatst.

Mooie momenten

Haar man kon niet stil zitten. Snel had hij werk gevonden in een laboratorium waar dierenproeven werden gedaan. Hij nam een ratje mee naar huis. ‘Dat werd een echte huisvriend.’ Hij heeft daar 12 jaar gewerkt en ging toen opnieuw met pensioen. Niet lang daarna meldde haar man zich aan bij ‘Dienst over grenzen’ en werd hij uitgezonden naar Perzië, het huidige Iran.  Daar kon hij aan de slag bij een Amerikaans zendingshospitaal. Hij sorteerde Amerikaanse medicijnen. ‘Mijn opleiding tot apotheker assistente kwam goed van pas. Ik hielp hem met het werk.’ De moslimcultuur kwam haar niet onbekend voor. ‘We hebben er mooie momenten beleefd.’ Ik vraag haar of ze het niet moeilijk vond om zich opnieuw aan te passen. ‘Ik deed het omdat mijn man daarheen ging.’ Na een stilte voegt ze toe en kijkt met een serieuze blik aan: ‘Ik heb het wel geleerd om me aan te passen.’

Noodlottig ongeluk

‘Mijn zoon Frans is in 1964 op 17-jarige leeftijd door een noodlottig auto-ongeluk is omgekomen. Behalve dochter Riet zat het hele gezin in de auto. ‘Ik was als enige op de begrafenis van mijn broer’, vertelt Riet. ‘De anderen lagen nog in het ziekenhuis.’ Mevrouw Tersteege vertelt dat haar man eigenlijk niet bij haar op de kamer mocht slapen maar zoveel stennis heeft geschopt dat het wel mocht. Deze tragische gebeurtenis heeft veel impact op het gezin. ‘De kracht van God heeft me in moeilijke tijden geholpen.’

Gang van zaken in de wereld

‘Haar man overleed toen hij 76 was. Ik had nooit gedacht dat ik zelf de 100 zou halen. Want die tropenjaren tellen dubbel.’ Sinds 2008 woont ze in het verzorgingshuis in Bussum. Als ik aanstip dat veel verzorgingshuizen een transformatie ondergaan, antwoordt ze: ‘We mogen hier gelukkig gewoon blijven wonen.’ De agenda van mevrouw Tersteege is goed gevuld. ‘Ik probeer zoveel mogelijk met de activiteiten die hier zijn mee te doen. Wandelen op maandag, iedere ochtend koffieochtenden, dinsdag schilder ik met het creatieve clubje en ik ga wekelijks naar de kerkdienst.’ Haar dochters komen regelmatig op bezoek. Ze heeft twee kleinzoons maar die wonen niet in de buurt. ‘Eentje woont zelfs in Ierland.’ Ze leest iedere dag de krant. ‘Ik probeer mee te leven met de gang van zaken in de wereld. Ik probeer altijd de goede dingen op te zoeken die er ook nog zijn in het leven.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Gewóón doorzetten als het moeilijk is

Gewoon doorzetten als het moeilijk is. Dat is het motto van mevrouw Verhoef die inmiddels 104 jaar oud is. Blogger Yvonne Witter interviewde haar over het leven én de toekomst.

Gedeeld

op

Gewoon doorgaan mevrouw Verhoef
Foto: Claudia Kamergorodski

‘U komt toch via dat onderzoek van de Vrije Universiteit? Daar heb ik 18,5 jaar gewerkt, op personeelszaken. Ik heb het fantastisch naar mijn zin gehad op de VU. Ik heb daar gewerkt tot aan mijn pensioen. Toen moest ik weg maar ik was het liefste blijven werken. Ik heb nog steeds contact met een docente Engels.

Toen de VU werd gebouwd moesten heel wat boerderijen weg. Ook die van ons. Dit vanwege de wijk Buitenveldert, waaronder de VU. De polder is met zand opgespoten te beginnen bij ’t Kalfje. Het VU terrein is aangereden met zand door vrachtwagens. De bouw daarvan kon daardoor al in 1955 beginnen. Wij zijn in oktober 1957 naar de Postjeskade verhuisd. Ik woonde met mijn man heerlijk op de boerderij. Negentien jaar lang.

Gewoon doorzetten

‘Daarna zijn we verhuisd. We moesten wel. Na mijn trouwen moest ik stoppen met werken maar na een tijd ben ik weer gaan werken. Op een accountantskantoor op het Weesperplein maar daarna weer op de VU. Mijn man was boer maar toen de boerderij verdween stopte zijn werk. Hij heeft geen ander werk kunnen vinden. Wat moet een boer beginnen? Hij is altijd boer gebleven maar kon er niets meer mee. Zelfs in ons huis op de Postjeskade hield hij zijn klompen aan. Totdat de buren begonnen te mopperen. Mijn man is 76 jaar geworden.

Razzia tijdens de oorlog

‘Die boerderij heeft ons goed geholpen in de oorlog. We hadden namelijk alles. Kippen, koeien, varkens. We maakten zelf boter en kaas. En we ruilden veel. Ze kwamen van ver om melk bij ons te halen. We gaven wat we hadden. En dan kregen wij textiel of iets anders ervoor terug. Toch ben ik ook bang geweest gedurende de oorlog. Zo kwamen zes Duisters tijdens de razzia binnen. Mijn neef uit Arnhem was er en nog een man. Zij zijn snel onder het luik in het washok gekropen. Mijn man heeft hen aan de praat gehouden. We hadden veel koper in de hooischuur. Mijn man heeft hen met boter en kaas de deur uit gewerkt.

Schoondochter doet de was

‘Ik ben een echte Amsterdamse. Ik ben nu 104 jaar oud. Ik heb 1 zoon, twee kleinkinderen en vier achterkleinkinderen. Ik heb ook een tweeling gekregen maar zij hebben maar 3 weken geleefd. Ze lagen in het Emmakinderziekenhuis. Ik ben er toen maar 1 keer geweest. Toen ik daar kwam, lagen er een heleboel te vroeg geboren baby’s. De dokter wees hen aan: die en die zijn het. ‘Niet levensvatbaar’, werd er tegen me gezegd. Ze heetten Simon en Margje. Ik denk er nog wel regelmatig aan. Maar het scherpe is er natuurlijk wel vanaf. Mijn zoon Kees komt iedere week langs. Dan eet hij mee. En mijn ex-schoondochter doet de was. Dat is erg fijn. Ze helpen me goed. Door mijn (achter)kleinkinderen, zoon en ex-schoondochter vind ik het leuk om zo oud te worden. ‘Ik ging altijd op de fiets naar mijn werk. Door weer en wind. Al sneeuwde het. Ik ging gewoon fietsen. Ik heb tot mijn 88e gefietst. Vroeger kwam zelfs de dokter op de fiets langs!

Vervelend mannetje die Trump

‘Wat ik tegen de jongeren zou willen zeggen? Doe wat! Gewóón doorzetten als het moeilijk is. En ga niet roken en drinken. Of ik vooruitgang heb gezien in de afgelopen 100 jaar? Nou, eigenlijk niet. Alles zakt af. Ik vind Trump een heel vervelende vent. Maar ik lees geen krant meer. Wel kijk ik televisie. Tot laat. Ik ga erg laat naar bed. Ik vond het reuze gezellig dat je er was! Zie ik je nog eens?’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen