Nieuws

Anders zijn dan anderen, het is vaak lastig

Anders zijn dan anderen, dat gevoel heeft blogger Alice Bunt vaak. En ermee omgaan is meestal nog moeilijker zoals ze uitlegt.

Anders zijn dan anderen

Het is moeilijk het gevoel te hebben niet serieus genomen te worden alleen vanwege een psychiatrische achtergrond. Moeilijk te leven met het idee dat je geen waarde meer hebt omdat je ‘anders’ bent. En moeilijk je gevoel van eigenwaarde te behouden juist door dat ‘anders’ zijn.

En het is vooral moeilijk niet boos te worden wanneer mensen zeggen: “Wie is er wel normaal, we hebben allemaal zo onze eigenaardigheden.” Nee dus, dat hebben we niet, sinds mijn diagnose ‘bipolair’ hoor ik bij een andere groep mensen, bij de groep mensen met een psychiatrische aandoening.

Kortste carrière ooit

Na problemen met het bestuur van het Cliënten Service Centrum (CSC), een groep mensen die zich inzet voor mede- en ex-patiënten, was mijn kortste carrière ooit na twee weken al weer ten einde. Slap vond ik mezelf, omdat ik het zo snel had opgegeven, omdat mijn emoties belangrijker had gevonden dan logisch nadenken. Maar wat ik vooral erg vond was dat ik voor mij gevoel rolbevestigend bezig was geweest. Rolbevestigend over mijn psychiatrische achtergrond. De zeepbel: “Zie je wel, ik kan wel iets voor anderen betekenen”, en “Ik kan wel een bijdrage leveren aan deze maatschappij” spatte uiteen. De balans begon te wankelen, het fragiele evenwicht raakte verstoord.

Grote boze buitenwereld

Voor het CSC hadden Hein Walter en ik een aantal projecten bedacht. Een ervan was het maken van Poëtische Portretten: psychiatrische patiënten laten door middel van tekeningen en gedichten zien wat het voor hen betekent met een psychiatrische aandoening te leven. Een grote stap voor hen, al was het alleen maar om toe te geven aan ‘de grote boze buitenwereld’ dat je een aandoening hebt. Maar Hein en ik zijn er ook van overtuigd dat het kan helpen: door creativiteit de anderen laten zien wie je bent, wat je ben en zo kom je een stukje verder je aandoening te accepteren. Maar helaas, het project werd afgewezen.

Teken materialen

Foto: Alice Bunt

Verder gaan

Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder. Mijn vriendin, ook vrijwilligster bij het CSC, en ik zijn over onze emoties van het moment heen gestapt en hebben het doel van het CSC: ‘Samen staan we sterker’ laten prevaleren. We gaan, onder leiding van Hein Walter, vanuit onszelf, lijnen op een groot vel papier zetten zonder daar een betekenis aan te geven en kijken wat er gebeurt. Wat er ontstaat, wat moois er ontstaat. In de tussentijd praten we en wisselen we van plaats om aan elkaars tekening verder te werken.

Anders zijn dan anderen

Onze onenigheden met het bestuur hebben we opgelost: samen met een bestuurslid zijn we op bezoek gegaan bij Hein Walter in zijn atelier. En opeens draaide de stemming om. Hein vertelde rustig hoe hij te werk gaat en liet voorbeelden zien van werk dat hij met andere groepen gemaakt had. Mooie, kleurrijke kunstwerken Grote, vol getekende vellen papier. Allemaal verschillend, allemaal heel persoonlijk. Sommige tekeningen waren individueel gemaakt, anderen met een groep. En toch waren de kunstwerken zonder uitzondering één geheel.

En nu? Hoe sta ik er nu voor? Ik ben blij dat we doorgezet hebben. Blij met het project samen met Hein Walter. Maar vooral blij dat ik een stukje van mijn gevoel van eigenwaarde terug gevonden heb.

Ook interessant

Scroll to top blauw