Volg ons online

Nieuws

Amsterdam Gay Pride 2015

1 augustus begint de Amsterdam Gay Pride 2015. En ook zorgorganisaties doen er dit jaar weer actief aan mee.

Gedeeld

op

Amsterdam Gay Pride 2015 voor ouderen

Op 1 augustus kunnen we in Amsterdam weer ongestoord genieten van alweer de 20ste botenparade in de Amsterdam Gay Pride 2015. En ook verschillende zorgorganisaties in Amsterdam zijn van de partij. Zij laten op een feestelijke manier zien waar zij voor staan en strijden. Vanuit het Westerdok vaart de eerste boot om 14:00 uur de Prinsengracht op en de laatste boot zal rond 18:00 uur de parade bij het Oosterdok afsluiten. Komen kijken langs de 6 km lange route? Er is vast wel een plekje te bemachtigen alhoewel je snel moet zijn, want er wordt weer een enorme toestroom verwacht. Met je eigen bootje komen is ook een optie alleen kan een ligplaats niet gegarandeerd worden.

Roze loper bij Amsta

Roze loper bij zorgorganisatie Amsta

Ouderen en de Amsterdam Gay Pride 2015

Zorgorganisaties Amsta, Amstelring, Cordaan en Gay Care organiseren tijdens de Amsterdam Gay Pride 2015 hun eigen Senior & Grey Pride. Zo wordt seksuele diversiteit op een vrolijke en kleurrijke manier onder de aandacht gebracht van bewoners, familieleden en medewerkers.

Hier hoort ook het programma ‘De Roze Loper’ bij, die seksuele diversiteit bij verpleeg- en verzorgingshuizen op de kaart moet zetten. Dit op maat gemaakte programma moet helpen om de acceptatie van lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuele mensen en transgenders (LHBT) te bevorderen en als het traject goed is doorlopen ontvangt de zorginstelling het certificaat De Roze Loper.

De Roze Loper

Amsta heeft dit traject inmiddels succesvol afgesloten en daarom was het op 2 juli één groot roze feest in het Dr. Sarphatihuis. Hier werd door wethouder Eric van der Burg ‘De Roze Loper’ overhandigd aan Petra van Dam, bestuursvoorzitter van Amsta. Het is de eerste zorgkoepel in Amsterdam met Roze Lopers voor alle locaties van hun verpleeg- en verzorgingshuizen.

Uitreiking certificaat De Rode Loper

Uitreiking certificaat De Rode Loper door wethouder Eric van der Burg

Internationaal voorlopers

Ook bij  Cordaan zijn ze goed op weg, zij hebben inmiddels voor 4 locaties roze lopers in ontvangst mogen nemen en voor de overige locaties wordt later dit jaar de aanvraag ingediend.

De allereerste Roze Loper nam Amstelring (woonzorgcentrum De Rietvinck) in 2010 al in ontvangst. De visie en de roze activiteiten van Amstelring spreekt roze senioren bijzonder aan. Bezoekers uit binnen- en buitenland komen inspiratie op doen bij de Amstelring locaties.

Homoseksualiteit taboe onder ouderen

Homoseksualiteit onder ouderen is nog steeds een lastig onderwerp. Veel ouderen zijn nooit uit de kast gekomen en vinden het in veel verpleeg- en verzorgingshuizen nog steeds moeilijk om voor hun geaardheid uit te komen. Homoseksualiteit was vroeger niet bespreekbaar en werd gezien als een ziekte waarvan je kon genezen. Ans (86) is daar een goed voorbeeld van. Zij heeft heel veel moeite gehad met het lesbisch zijn.

Advertentie

Nieuws

Alles mag op zaterdag!

Alles mag op zaterdag. Vroeger was dat wel anders. Vintage blogger GT Rovers blikt terug op tijden waarin zaterdag geen vrije dag was.

Gedeeld

op

door

Alles mag op zaterdag

Alles mag op zaterdag. Wat een heerlijke gedachte en voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar dat is het niet altijd geweest. Vintage blogger GT Rovers legt uit dat nog niet zo lang geleden de werkweek er heel anders uitziet dan tegenwoordig.

Tegenwoordig is het weekend namelijk véél te kort om al onze activiteiten in te proppen. Maar onze voorouders waren al dolblij met één vrije dag per week! Je leest het goed. 48 uur werken was de normaalste zaak van de wereld. Iets wat we ons tegenwoordig, met al onze verworvenheden, niet meer kunnen voorstellen.

Invoering Arbeidswet

Dankzij een lange strijd van de socialisten werd in 1919 de Arbeidswet ingevoerd. Die zorgde ervoor dat de werkweek verkort werd naar maximaal 45 uur. Dat betekende één hele vrije dag per week en één halve. Op zaterdag werkte men voortaan maar tot 12 uur. Door pressie van de christelijke partijen werd de hele zondag een vrije dag, zodat ook de arbeiders naar de kerk konden. Dit was destijds dus al een enorme vooruitgang.

48-urige werkweek

Na de Tweede Wereldoorlog gooide de regering roet in het eten door te besluiten dat een werkweek uit minimaal 48 uur moest bestaan. Het land was immers in de opbouw. Voortaan werkte men doordeweeks minstens 8,5 uur per dag en op zaterdag tot 13 uur. Wederom kwam het socialisme op voor de arbeiders. De arbeidersbeweging pleitte al vanaf 1955 voor de invoering van een 40-urige werkweek. In Amerika en in een aantal West-Europese landen hadden de werknemers al jaren vrij op zaterdag. De productiviteit was daar enorm gestegen, doordat de werknemers uitgerust op het werk verschenen.

Alles mag op zaterdag

Pas op 23 december 1960 was het zover. Zowel het kabinet als het bedrijfsleven stemde schoorvoetend in met dit wetsvoorstel. Vanaf 1 januari 1961 kregen de werknemers vrij op zaterdag. Dit gold overigens niet voor iedere beroepsgroep. Zo werd op enkele scholen nog tot 1971 op zaterdagochtend lesgegeven.

Experimenteren

Voor de economie bleek de nieuwe wet een gouden zet. Meer vrije tijd had tot gevolg dat de bevolking meer geld uitgaf aan luxegoederen, zoals kleding en auto’s om gezellige dagtochtjes mee te maken. In die tijd was men dus zeer content met een 40-urige werkweek. Wat is de volgende stap? Er zijn inmiddels al die experimenteren met een zesurige werkdagen.

Meer weten?

Meer weten over de bijzondere verhalen van vroeger? Op het blog van GT Rovers vind je meer weetjes en unieke feiten over vervlogen tijden in Nederland.

Bron: GT Rovers

Lees verder

Nieuws

Het oude dorp, een dagje terug in de tijd

Het oude dorp waar Rijk vroeger woonde is totaal veranderd. Rijk gaat op reis en deelt zijn herinneringen aan vroeger.

Gedeeld

op

Het oude dorp
Rijk met zijn broers voor het ouderlijk huis

Rijk van den Hoek, intussen al 27 jaar een echte Noord-Amsterdammer, reist af naar het oude dorp Voorschoten. Het is een bruisend dorp met haar jaarlijkse paardenmarkt waar Floris de Vijfde nog zijn paarden kocht.

Tegenwoordig is het trouwens geen dorp meer maar onderdeel van de aan elkaar groeiende gemeenten van ons aller Randstad. Als het weer laag hangt, zie je zelfs een wolkenkrabber waar vroeger een alom gevreesde tandarts woonde en praktijk hield. Menig oud Voorschotenaar denkt nog knarsetandend aan hem terug.

Gruwelijke tijden

Maar laten we ons niet verliezen in die gruwelijke tijden. De oude tandarts moest zich behelpen met een boormachine die niet veel meer dan honderd toeren per minuut draaide. En kiezen moest hij trekken met een tang die hij bij, de tegenover hem wonende, manke timmerman leende. Ja, dat waren nog eens tijden! We konden de hoofdstraat van het dorp niet in wegens een verbouwing aan de toegang. Volgens Rijk waren ze de rails van de blauwe tram aan het weghalen. Ofwel het mitrailleursnest dat de Duitsers in 1944 hadden laten aanleggen bij deze belangrijke toegang tot het dorp en tot het “barakkenkamp” ernaast.

Wagens en kanonnen

We rijden naar de Voorstraat waar Rijk in zijn jonge jaren heeft gewoond. We komen aan bij het huis waar Rijk is opgegroeid. Er zit nu een lunchroom in. Onmiddellijk stromen van alle kanten familieleden toe. Broers, schoonzussen uit Leiden en een dochter uit Den Haag. Hij zou namelijk trakteren en dat gebeurt niet elke dag. Binnen worden tafels en koppen bij elkaar gestoken. De verhalen breken los over wat er niet meer is en wat tegenwoordig zoveel kleiner is dan het vroeger leek. Het huis, de kamertjes. Bedsteden die zijn verdwenen. “Waar we nu zitten was de gang. Daar hing de kapstok met vaders hoed en jas. Verrek, die stenen paal op de hoek voor het huis, die staat er nog. Daar zat Rijk bovenop toen er in 1943 een nieuw detachement Duitsers langs kwam met wagens en kanonnen. Getrokken door kleine Russische paarden. Die gingen steigeren toen ik ‘prrrr prrrr’ riep. En die moffen werden kwaad. Stom hè.”

Beroemde dameskapper

Het huis aan de overkant is nog steeds wit. Vroeger woonde daar de weduwe van een kaashandelaar met haar jongste dochter. Van die dochter werd gezegd dat ze met Duitse soldaten vree. Op 6 mei 1945 werd ze in het openbaar op een stoep aan de overkant dapper kaalgeschoren door de beroemdste dameskapper van het dorp. Zij had daarna geregeld epileptische aanvallen. Achter dat huis was de timmermanswerkplaats. “We speelden daar vaak in de kaal getrapte tuin”. In de loodsen tussen deurposten uit de sloop, die bewaard werden voor nieuwe huizen. Er stonden ook veel bomen waar heerlijke peren aan groeiden en waar je fijn in kon klimmen. Dat deden Rijk en zijn vriendjes samen met of zonder de zoons van de timmerman. Hun opa woonde bij het gezin in en de oudste zoon moest opa wel eens scheren. Dat was best eng, opa had nogal veel plooien en kon opeens woedend worden als de buurjongens weer eens in de perenbomen zaten.

Loek de smid

Er was een smederij aan de overkant, waar ook paarden beslagen werden. Daar werden paarden soms helemaal in een ‘broek’ gehesen. Een soort groot zeil onder hun buik door. Hun poten – vroeger hadden ze die nog, in plaats van benen – werden vastgebonden om ze stil te houden tijdens het verwisselen van de hoefijzers. Binnen was het tamelijk donker, daar was het vuur. Soms mocht je de smid helpen, door aan de zwengel van de blaasbalg te trekken. De ijzers werden gloeiend tegen de hoeven gedrukt en daarna met nagels aan de hoef getimmerd. De nagels kwamen er opzij van de hoef uit, werden afgeknipt, de hoef werd glad gevijld, kreeg een lik zwarte lap en klaar was Loek. Zo heette de smid.

Het oude dorp

De terugreis werd aangevat, langs het huisje waar Rijk’s moeder niet meer woont, langs de straatjes waar zijn kinderen niet meer spelen en door het tuindorp dat helemaal vernieuwd is. Waar hoge bomen staan en de muziektent verdwenen is. Langs de struiken waar Rijk’s geboortehuis vroeger stond en door een stadswijk waar ooit de weilanden van de boer lagen waar zijn grootmoeder dienstmeid was geweest.

Dit verslag is geschreven door Gijs Witkop voor Sara, for good old times

Lees verder

Nieuws

Afscheid nemen doet pijn

Afscheid nemen doet pijn. Vooral als je ziet dat een project mooie resultaten oplevert zoals het project dat Alice Bunt beschrijft.

Gedeeld

op

Afscheid nemen doet pijn

Het vierwekelijks project “Full Colour”, georganiseerd door het Cliënten Service Centrum en Hein Walter, is alweer ten einde. Het Cliënten Service Centrum is een vereniging die zich inzet voor (ex) cliënten van de GGZ in Almere. Tijd gaat snel als je plezier hebt. En plezier hebben we gehad.

Iedere week was het weer een verrassing hoe mooi de resultaten waren. En iedere week waren de tekeningen weer even bijzonder en boven verwachting mooi. Geen van de deelnemers had vooraf het idee dat zij in staat waren met simpel pastelkrijt zulke mooie tekeningen te maken. En dat dankzij de rust en tact van Hein Walter, die de deelnemers iedere keer weer wist uit te dagen een stapje verder te gaan.

Deelnemers genoten

De derde bijeenkomst werd er onder anderen met sjablonen gewerkt. Sommige deelnemers maakten met de uitgeknipte vormen en pastelkrijt vlakverdelingen op grote vellen papier. Anderen tekenden zelf geometrische vormen en kleurden deze in met heldere kleuren. Soms werd er samen gewerkt, soms werkten mensen individueel. Er werd rustig en geconcentreerd gewerkt en aan de stiltes kon je merken hoe de deelnemers genoten van het bezig zijn met hun tekening.

Mooi project

De laatste keer ging alle aandacht uit naar het maken van kaarten op A5 formaat. Op een groot vel maakten de deelnemers met pastelkrijt een sfeer, niets concreets, alleen vage vormen die nog geen betekenis hadden. Daarna werden de grote vellen versneden in kaartformaat en werden de sferen op de kaarten omgetoverd tot een verhaal, een landschap of een abstract beeld. En ook nu weer waren alle deelnemers blij met de door hen zelf gemaakte kunstwerken. Zoals na iedere bijeenkomst werd er gezamenlijk geluncht. De sfeer tijdens de laatste lunch was rustiger, iedereen wist dat met deze lunch een einde gekomen was van een ontzettend mooi project.

Afscheid nemen doet pijn

En nu? Afscheid nemen doet pijn, ik vind het ontzettend moeilijk. Een aantal heel lieve mensen zal ik nooit meer zien, mensen die ik aardig vond, waarmee ik kon praten over dingen die ons beide bezig hielden. En het fijne van die gesprekken was dat je zonder ‘GGZ-patiënt’ te zijn kunt praten over andere dingen dan je aandoening, dat je jezelf bent, je geaccepteerd voelt, niets hoeft uit te leggen. Dat je over allerlei zaken kunt praten zonder het gevoel te hebben dat ‘de ander’ je bekijkt als ‘een GGZ-patiënt’.

Hoe nu verder?

En dat is nu allemaal voorbij. Het definitieve daarvan maakt mij verdrietig, ondanks het feit dat het project helemaal aan z’n doel beantwoorde. Ik weet niet goed hoe het nu verder moet. Wel heb ik ontdekt dat ik tekenen fijn vind, dat er misschien een andere manier is om me te uiten behalve fotografie. Maar “Full Colour” en dan vooral de deelnemers en het gemeenschappelijk creatief bezig zijn zal ik ontzettend missen.

Meer weten?

Wil je meer weten over de projecten die Hein Walter en Alice Bunt opzetten? Bezoek dan eens de website van De Zijde Rups of de website van Hein Walter zelf.

Lees verder

Meest gelezen