Nieuws

Afwijzen maar toch gewenst

Hoe is het om afscheid te nemen van je ongeboren kind? Het moeten afwijzen terwijl het eignelijk heel erg gewenst is.

Afwijzen

Vandaag heb k mijn ongeboren baby’tje een naam gegeven. Christiaan heb ik hem genoemd. Zomaar, omdat ik het zo’n mooie naam vind. Christiaan is nooit geboren omdat ik dat besloten heb. Ik was blij toen ik merkte dat ik zwanger was, zo blij. Een kindje waar ik voor kon zorgen, waar ik van kon houden en waarnaar ik al heel lang verlangde.

Ik wist gelijk dat het een jongetje was daar in mijn buik, zwevend in het vruchtwater. De vader van mijn kindje was mijn echtgenoot. Dat ik zwanger zou worden was een besluit van ons beiden. Maar, op een ochtend ging hij weg en liet me, via een bericht op het antwoordapparaat weten dat hij niet meer terug zou komen. Dat hij niets van mij en van ons ongeboren kindje wilde weten.

Intens verdrietig

Radeloos was ik over dit verraad. In de wachtkamer van de huisarts hing een poster over hulp bij ongewenste zwangerschappen, over afstand doen van je baby. Maar het kindje was niet ongewenst, ik was juist zo blij met mijn kindje, ik wilde zo graag mijn kindje krijgen, hem tegen me aanhouden, voeden met mijn melk. De zwangerschap afmaken en dan afstand doen, wetend dat mijn kindje ergens op zou groeien zonder zich bewust te zijn dat ik zijn moeder was maakte me radeloos. Ook was ik intens verdrietig, bang voor de toekomst. Zou ik ooit in staat zijn mijn kindje helemaal alleen op te voeden? Nadat mijn man weg was gegaan huilde ik alleen maar, hard, hartverscheurend.

Afwijzen

Vriendinnen probeerden me te troosten. Mijn broer en zijn vrouw kwamen langs en het enige wat ik kon was huilen, huilen, huilen. Huilen vanwege het verdriet om het verlies van de man waar ik zo vreselijk veel van hield en die mij en het kindje dat in mijn buik groeide verlaten had. Na een paar weken begon heel langzaam de realiteit tot me door te dringen. Ik was zwanger en de vader van de baby wees zijn kind volkomen af. Hij gaf mij ook maar één optie: laat het kind nu gaan, lang voordat het geboren is en dan kom ik bij je terug. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de hoop dat het ooit weer goed zou komen tussen mijn man en mij. Dat hij terug zou komen, dat hij weer van me zou gaan houden. Ondanks die hoop zijn we gescheiden. Allebei zijn we onze eigen weg ingeslagen en hebben we een nieuw leven opgebouwd. Maar nog steeds doet deze periode in mijn leven ontzettend veel pijn en voel ik nog steeds het verdriet om het verlies van mijn eerste kind.

Schaamte, schuld en verdriet

En nu, bijna 40 jaar later heb ik dan mijn kindje een naam gegeven, is het niet meer alleen een zwart gat in me, een gat gevuld met verdriet, schaamte en schuld, heel veel schuld. Mijn kindje Christiaan mag er zijn, voor mij, mag ik toegeven dat hij bestaan heeft, dat ik voor een ontzettend korte tijd heel veel van hem gehouden heb. Ik heb  een beeldje voor hem gemaakt van een ineengedoken haas, als symbool voor mijn verdriet over het verlies van baby Christiaan. Het beeldje heeft een plaats gekregen in mijn verwilderde tuin zodat ik ernaar kan kijken, erbij kan gaan zitten en hopen dat ik ooit vrede zal hebben met mijn besluit van heel lang geleden.

Ook interessant

Scroll to top blauw