Volg ons online

Nieuws

Aandacht is het beste medicijn

Volgens Laurent de Vries, bestuurder van zorgorganisatie Viattence, is aandacht het beste medicijn in de zorg voor ouderen.

Gedeeld

op

Aandacht is het beste medicijn voor ouderen

Dit gastblog is geschreven door Laurent de Vries, bestuurder van zorgorganisatie Viattence

Bij een verhuizing naar een verpleeghuis, verhuist niet alleen de persoon om wie het gaat maar ook de stapel medicijnen. Van slaapmiddelen tot pijnstillers en alles wat daar tussen in zit. “Anders is moeder zo onrustig, slaapt ze slecht of is ze opstandig”, wordt er dan gezegd.

Wat zou er nu eigenlijk gebeuren als deze medicijnen niet gegeven worden? Is er ooit al eens goed gekeken naar het gedrag zonder die medicatie? En als blijkt dat het toch niet gaat, is een oplossing zonder pillen dan mogelijk? Laurent de Vries, bestuurder bij verpleeghuis Viattence, geeft zijn mening hier op NED7.

Welbevinden staat voorop

Mijn mening is dat alle betrokkenen, van zorgverlener en apotheker tot en met de arts en de familieleden niet steeds op de stoel van de behandelaar moeten gaan zitten. De bewoners van een zorginstelling, vaak lijdend aan dementie, zitten in de laatste fase van hun leven. De realiteit is dat deze mensen hier dood gaan. Voor dementie bestaat geen geneesmiddel. In deze laatste levensfase moet daarom het welzijn en het welbevinden voorop staan. Niet het genezingsproces. In deze aanpak is aandacht het beste medicijn voor deze ouderen. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Mijnlaterezorg artikelbanner

Dagritme belangrijk

Laat me twee voorbeelden geven om mijn mening te verduidelijken. Recent trok een vrouw bij ons in, die ’s ochtends nogal onrustig was, op het agressieve af. We praatten erover met haar familie en vroegen wat er nu precies anders voor haar was. Lag het aan haar dagritme, de structuur oftewel de indeling van haar dag? Allemaal enorm van invloed op het gedrag van een oudere met dementie. Wat was het geval? De dame was al 85 jaar lang gewend om links uit bed te stappen. Hier moest ze dat nu aan de rechterkant doen. We draaiden het bed en ze was niet meer onrustig. Door aandacht te hebben voor de verandering in haar leven en daar naar te handelen voorkwamen we het gebruik van onrustmedicatie. Niet alleen hadden we aandacht voor de vrouw maar ook voor haar familie.

Met kleren aan naar bed

Een ander voorbeeld: een bewoonster van ons verpleeghuis wilde zich niet meer uitkleden voordat ze naar bed ging.  We kregen haar niet zover om dat te doen. Wat bleek? Vroeger was zij verloskundige en ging zij, op de avonden dat ze dienst had, altijd gekleed en wel naar bed. Werd ze dan gebeld om naar een geboorte te gaan dan verloor ze geen tijd met aankleden. We laten haar nu met kleren aan slapen. Ook zij werd rustig en had geen medicijnen meer nodig.

Niet minder gelukkig

Het is een misvatting om te denken dat het gebruik van medicijnen resulteert in meer kwaliteit van leven. Mensen van boven de 75 jaar worden meestal niet bij het testen van medicijnen ingezet, blijkt uit een promotieonderzoek van arts/klinisch farmacoloog Erna Beers van UMC Utrecht. We moeten niet vergeten dat het, voor ons, zinloze geroep om een hondje dat er niet is, niet betekent dat de persoon in kwestie daardoor minder gelukkig wordt, zo vertelde een hoogleraar mij. We hoeven ons daar geen zorgen om te maken.

Beweging is goed

Als we toch medicijnen geven leidt dat vaak tot sufheid en minder beweging. Terwijl beweging nu juist zo goed is voor ouderen. Meer beweging leidt tot een betere nachtrust. Zo slaan we twee vliegen in één klap! Onrustmedicatie en slaaptabletten zijn niet meer nodig. Het is de bewoner die centraal staat en niet de medewerkers en andere bewoners. Ook al hebben ze af en toe last van het geroep.

Aandacht is het beste medicijn

Het verminderen van de onrustmedicatie is niet eenvoudig maar moet de volle aandacht krijgen van de zorgaanbieders. Zij moeten daarbij verder durven kijken en zich niet laten beperken tot wat nu gebruikelijk is. Bij Viattence proberen we hier ook rekening mee te houden. We gebruiken in deze donkere wintermaanden bijvoorbeeld daglichtlampen. Die werken prima en de bewoners blijven daardoor overdag goed wakker. ’s Nachts slapen ze dan beter en wij hoeven geen slaapmedicatie te geven. Ook werken we met een speciaal programma waarmee we het medicijngebruik van de bewoners bijhouden. Als dat op één van onze locaties hoog blijft dan gaan we kijken waarom dat zo is. Zo houden we elkaar alert en streven we naar ons gemeenschappelijke doel: het welbevinden van de bewoner. Daarom vind ik dat aandacht het beste medicijn blijft.

meer informatie

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Nieuws

Heb je geen zin? Dan moet je zin maken!

Gewoon zin maken, dat is wat mevrouw Bok van 101 altijd van haar vader heeft geleerd. Ze is al een eeuw oud, maar nog vol levenslust. Een computer? Welnee, wat heb je er aan? Geef mij maar een naaimachine!

Gedeeld

op

Zin maken

‘Mijn dochter vroeg: “Moeder, wil je een computer?”. “Nee, zei ik, geef mij maar een naaimachine. Daar heb ik meer aan.” Ik heb nog goede ogen namelijk. Waar heb ik een computer voor nodig? Als ik iemand wil spreken, dan bel ik degene gewoon op. Ik stuur nog altijd verjaardagskaarten. Ook naar mijn kleinkinderen. Om ze flink te plagen. Want ze weten niet hoe ze me moeten bedanken.

‘Schrijven doen ze namelijk niet. Dat kunnen ze tegenwoordig niet meer. En ik heb geen mobieltje en geen computer. Ik vind het heel armoedig, hoor, hoe de jongeren communiceren. Ze práten niet echt met elkaar. Maar ach, het is een golfbeweging. Het echte communiceren komt wel weer terug. Ik merk momenteel wel een kloof tussen de generaties want jongeren krijgen de digitale wereld van jongs af aan mee. De ouderen niet en zij lopen dan het risico uitgesloten te worden. Dat vind ik wel zorgelijk.’

Verpleegkundige van beroep

‘Ik ben in 1917 geboren, heb nog drie broers waarvan één dementie heeft. Ik ben verpleegkundige van beroep. Totdat ik trouwde heb ik gewerkt in een ziekenhuis. Daarna was ik thuis voor de kinderen en heb ik gezorgd dat alles op rolletjes liep. Mijn man was directeur van een ziekenhuis en was veel weg, dus stond ik er alleen voor. Mijn opleiding is alleen nog van pas gekomen bij het zorgen voor mijn man. Hij heeft in de oorlog TB gehad en later Alzheimer. Zeven jaar lang heb ik voor hem gezorgd. Mensen met Alzheimer zijn onberekenbaar. Dankzij mijn opleiding en werkervaring wist ik hoe ik daarmee moest omgaan. Ik had er begrip voor. Je moet er goed op inspelen.’

Mantelzorger

‘Toen hij overleed overtuigde mijn dochter mij dichterbij haar te komen wonen. Zij is nu mijn mantelzorger. Ik woon hier in deze serviceflat erg prettig. Alles is hier: een bibliotheek, een kapper, een winkeltje. Maar soms heb je wel eens wat andere dingen nodig en ga ik met mijn dochter winkelen. Ik ga niet meer buiten het terrein zonder begeleiding, dus ga ik met mijn dochter. Ik heb in totaal drie kinderen, kleinkinderen en zelfs een paar achterkleinkinderen. Maar die wonen ver weg.’

Zin maken!

‘Ik heb de genen van mijn vader. Die is ook heel oud geworden. Mijn hoofd wil meer dan mijn lijf. Dat moet ik gewoon accepteren. En weet je wat mij helpt? Zin maken! Dat zei mijn moeder altijd: heb je geen zin? Dan moet je zin maken! Weet je waar ik altijd zin in heb? In muziek, piano spelen en naar concerten gaan. Muziek is heel belangrijk voor mij. Ik heb jaren in een zangkoor gezeten. Jammer dat de jeugd de oude muziek niet waardeert. Ook vind ik dat jongeren meer naar het museum moeten gaan. Je krijgt een betere kijk op de wereld door al die uitjes. En musea doen tegenwoordig zo hun best het aantrekkelijk te maken voor alle leeftijden. Kijk, ik heb veel beeldjes en kunst in huis. Hoe vind je dit beeldje? Een tijdelijk vergezicht, heet het. Mooi, he? En er staat nog 100 bij ook! Ik verheug me erop  om binnenkort naar een tentoonstelling in het Rijksmuseum voor Oudheden te gaan. Daar kijk ik echt naar uit.’

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Pluk de dag! Ook als je 102 bent

Mevrouw Dijkman is 102 maar woont nog steeds zelfstandig thuis. Haar motto in het leven? Pluk de dag, het kan zomaar opeens voorbij zijn!

Gedeeld

op

Pluk de dag mevrouw Dijkman
Foto: Claudia Kamergorodski

“Ik wilde ouder worden dan mijn vader. Dat is gelukt”, lacht de 102-jarige mevrouw Dijkman. Haar vader is ‘maar’ 97 geworden. Op 2 april viert ze haar 103e verjaardag. “Zonder slingers, want daar houden we niet van. We doen alles gewoon.” Ze heeft 3 zussen en 5 broers gehad. “Ik was de middelste. Maar inmiddels de oudste. En de enige.”

Zelfstandig thuis

Mevrouw Dijkman woont samen met zoon Piet in Osdorp, in Amsterdam. Dankzij de hulp van Piet kan ze thuis blijven wonen. Hij kookt,  doet het huishouden en regelt alles. Het huis is enigszins aangepast. Zo is er een traplift in huis. Met de rollator beweegt ze zich binnenshuis. Buiten gebruikt ze de rolstoel. Met Piet onderneemt ze veel. ‘Ik blijf niet thuis als ik weg kan’.

Huisvrouw

Ze heeft naaischool gedaan en heeft daar leren borduren. Het hele huis hangt vol met prachtig borduurwerk. Ze heeft  tien jaar in een café gewerkt op de Nieuwerdammerdijk bij het bootje naar het Centraal Station. Daar heeft ze ook haar man leren kennen. “Hij kwam altijd biljarten. Zo is het gekomen.” Hij was smid net als haar vader. Na het huwelijk stopte ze met werken. En zorgde ze voor de kinderen. Ze heeft drie dochters en vier zonen. En geen kleinkinderen. “Ik heb drie kinderen verloren: mijn dochtertje van tien maanden oud en twee zoons. De ene zoon is op 37 jarige aan kanker overleden, de andere zoon is op zijn 68e aan een hersenbloeding overleden. Dat is erg verdrietig. Toch moet je verder. Je kunt wel de hele dag blijven huilen maar dat geeft toch niks. Je moet flink blijven voor de rest van het gezin. Het leven gaat door. Zo gaat het nu eenmaal.”

Een pakje per dag roken

“Ik heb gerookt tot en met. Een pakje per dag! Van mijn 12e tot mijn 88e. Op mijn 12e ben ik met een vriendinnetje stiekem in een schuurtje gaan roken. We vonden het heerlijk. Je denkt dat je heel wat bent, hè, op je twaalfde. In die tijd stonden overal sigaretten op tafel. Toen was je gek als je niet rookte. Op mijn 88e ben ik gestopt. Ik was namelijk een paar dagen niet zo lekker en had geen zin meer in een sigaret. Zo ben ik er van af gekomen. Ik mis het totaal niet. Ik ben nooit bezig geweest met gezond blijven. Ik eet alles, doe niet aan diëten. Ik heb nooit gesport. Dat is niets voor mij.”

Klaverjassen

Ze gaat met haar zoon en dochters ieder jaar op vakantie in Nederland. Naar een Landal huisje want die zijn schoon. En nog belangrijker: de bedden zijn goed! “Ik heb ontdekt dat ik musea leuk vind. Op mijn ouwe dag word ik nog cultureel! Onlangs is mijn beste vriendin overleden. Dat vind ik wel heel erg, ze was een hele leuke vrouw. Dan gingen we samen even een rummikuppie doen.” Ze speelt graag spelletjes en klaverjast nog wekelijks in een club.

Pluk de dag

“Het geloof is erg belangrijk voor me maar vul het wel op mij eigen manier in. Ik ben katholiek en kijk iedere zondag naar de mis. Mijn moeder wilde altijd naar Kevelaer, een bedevaart plek in Duitsland. Daar was geen geld voor. Ik ben een tijdje terug daar wel naartoe gegaan. Als eerbetoon aan mijn moeder. Ik heb het goed gemaakt voor haar. Het komt zoals het komt. Ik heb genoeg feestjes gehad, veel gelachen. Alles gaat voorbij. Als het je tijd is word je gehaald, of je nu jong bent of oud. Pluk de dag, is mijn motto.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Nieuws

Niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten

Het geheim van 100 jaar oud worden? Volgens Ton Beerle is dat niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten.

Gedeeld

op

Niet klagen 100 jaar

Ieder jaar wordt landelijk de speciale Vastenactie georganiseerd door Stichting BVA. Deze stichting helpt mensen in ontwikkelingslanden en dit jaar staat Zambia centraal. En dan in het bijzonder mensen met HIV/Aids in Zambia.

Om geld in te zamelen voor dit bijzondere initiatief is NED7 blogger Yvonne Witter, van het Aedes-ActiZ Kenniscentrum Wonen-Zorg, de uitdaging aan te gaan om 40 mensen van 100 jaar te interviewen. Zij vertellen over hun levenservaringen, hun geheimen én hun toekomstbeeld. Vandaag de eerste. De heer Ton Berlee. Hij is 100 jaar oud.

Cowboy worden

“Ik ben nergens bang voor. Ik blijf altijd heel kalm. Ik ben geboren in Nederlands-Indië. Mijn vader werkte bij de KNIL, het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Ik wilde vroeger cowboy worden en dokter maar belandde als militair in Nederlands Indië. Op mijn veertiende ben ik na een verlof in Nederland daar gebleven en ben op kostschool geweest in Medemblik. Ik heb ambachtsschool gedaan en daarna ben ik gaan werken in een garage. Maar dat vond ik echt niks. Dus meldde ik me aan voor de KNIL en ging in 1936 terug naar Nederlands-Indië.  Later werd ik sergeant in Batavia.”

Ton Berlee

Krijgsgevangene in Birma

“In 1942 ben ik gevangen genomen en met een schip met 1.700 andere krijgsgevangen naar Rangoon (Birma) gebracht.  Ik heb mee moeten helpen bij het aanleggen van de Birma-spoorlijn onder zeer zware omstandigheden. Ik maakte daar wrede, onmenselijke gebeurtenissen mee. Op een gegeven moment word je er apathisch van. Dan zie je weer iemand aan een boom hangen – omdat hij zich heeft opgehangen – of van een rots springen. Daarna ben ik in het najaar van 1943 overgebracht naar Saigon waar ik gevangen gehouden ben tot de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945. We hebben veel honger geleden en sprinkhanen en leguaan gegeten.”

In een hinderlaag

“Na de oorlog, terug in Indië, heb ik gewerkt bij de Fotografische Dienst want fotograferen deed ik graag en goed. Ik heb in de Bersiap-periode ook hele nare dingen moeten meemaken. Ik ben toen twee keer bijna in hinderlagen gelopen. Maar ben heel kalm gebleven, ook al vlogen de kogels me om de oren. Afleiding zoeken. Bezig zijn. Dat heeft me altijd goed geholpen om het te verwerken. Ik denk er nog steeds veel aan terug. Daar heb ik nu de tijd voor. Dan denk ik: goh, hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren. Ik heb het gered omdat ik voor niks bang ben. Dat heb ik altijd al gehad. Als kind al.”

Koninklijke Landmacht

“In 1950 ben ik naar Nederland teruggekeerd. De KNIL werd opgeheven. Ik kon toen bij de Koninklijke Landmacht terecht en kwam eerst in Assen en later in Steenwijk terecht. Daar heb ik met plezier gewerkt in de kazerne,  was verantwoordelijk voor de inventaris. Ik deed altijd erg veel buiten het werk om en kreeg later de functie van kazerneadjudant.”

Mijn vrouw leren kennen

“Ik heb mijn vrouw in Indië leren kennen. Mijn zoon is er geboren, mijn dochter is geboren toen we in Nederland waren. En ik heb twee kleinkinderen. Ik ben apetrots op mijn kinderen en hun partners en mijn kleinkinderen. Mijn vrouw is een paar jaar geleden overleden. Ik woon nu met plezier in serviceflat Schouwenhoven in Leiden. Ik maak dagelijks cryptogrammen. Mijn schoonzoon drukt ze groot af zodat ik ze beter kan lezen. Weet je wat één van de mooiste zinnen was in de cryptogrammen? Daar komt ie: wat is een begrafenisondernemer op vakantie? Nou? Uitzonderlijk! Uit-zonder-lijk! Dat is briljant, toch? Zo zijn er nog wel meer. Even denken. Eh, nou, die schieten me zo wel weer te binnen. Uitzonderlijk. Dat is toch een geweldige vondst!”

Niet klagen

‘‘Ik ben nergens bang voor. Dat is mijn levensmotto en kan iedereen dat motto aanraden. Maar ook: niet klagen, bezig zijn en drie radijsjes per dag eten. Moet je maar eens op de computer kijken wat er allemaal in die radijsjes zit. Van alles. Het is erg gezond. Ik ben tevreden en heb na de oorlog een prachtig leven gehad. Ik zou het zo weer doen.”

Meer weten?

Wil je meer weten over de Vastenactie van dit jaar? Bezoek dan de website van de actie of de aparte website van de 40-dagen challenge.

Lees verder

Meest gelezen