menu

Op deze dagbesteding zat ik wel te wachten!

Dit gastblog is geschreven door Leny van Schaik

Ik werd wakker met blijvend hersenletsel. En met een kromme arm…en met een glazen oog. Drie weken had ik in coma gelegen na een ongelukkig valincident. Ik was 30 jaar.

Zonder wrijving geen glans

Na een lang revalidatietraject zag ik het leven positiever in dan ooit. Ik kwam de man van mijn leven tegen: Wil. Door Wil voel ik me fijn, voel ik me gelukkig. Ook al kan het ontzettend botsen tussen ons. Mijn geheugen is niet meer wat het is geweest. Ik vergeet veel. En soms weet ik het allemaal even niet meer. Hij is heel erg zorgzaam en 24/7 mantelzorgen vraagt nogal wat van iemand. Het stelt je flink op de proef en af en toe wordt dat te veel.

Ontzorging mantelzorger

Wil heeft misschien wel meer dan een ‘gewoon’ mens ruimte nodig. Tijd voor zichzelf. Tijd om zijn batterij op te laden om zoveel te kunnen zorgen. Maar hoe? Ik kan niet lang alleen blijven. Ik heb namelijk ook epilepsie. En áls ik al alleen blijf, dan is hij niet gerust. Om het kwartier word ik dan gebeld en vraagt hij of alles goed is. Superlief natuurlijk maar ik gun hem ook zijn momenten. En dat hij zich dan geen zorgen om mij maakt. Gelukkig kwam onze psycholoog met een oplossing.

Dagbesteding

“Ga eens kijken bij dagbesteding De Ont-moeting”, was zijn advies. “Dat is een kleinschalige dagopvang. Niks moet daar, veel mag. Er zijn zorgprofessionals aanwezig die weten wat ze moeten doen als iets niet goed gaat. Ze hebben tijd en aandacht voor je. Je kunt er puzzelen, schilderen, kaarten, buiten bezig zijn. Er wordt samen geluncht, koffiegedronken. Je vindt er een luisterend oor. Ga gewoon eens kijken of het iets voor je is”. Wil zag het natuurlijk wel zitten en ik vond het ook niet verkeerd klinken.

Warm bad

Het was een warm bad. Hij had geen woord gelogen en ik voelde me erg welkom. Het is fijn om met andere mensen om te gaan. Dat er tijd voor je wordt gemaakt en dat er oprechte aandacht voor je is. In deze drukke wereld is dat zeldzaam. De medewerkers zijn deskundig en voelen mijn gemoedstoestand bijzonder goed aan. En er is ruimte voor een geintje, houd ik van! Ik kom er inmiddels al bijna 2 jaar, 3 dagen per week.

Beweging

Ik weet heus wel dat bewegen gezond is, maar uit mezelf beweeg ik niet veel. Hierdoor ben ik best wel stijf. Ook al ben ik pas 67. Autorijden mag ik niet meer en fietsen vind ik eng door mijn beperkte zicht. Wandelen is het enige dat goed gaat en wat ik alleen durf te doen. Elke dag als ik naar de dagbesteding mag, ga ik dus ook te voet. Drie kwartier heen en drie kwartier terug. En daar doen we ook nog voldoende buiten in de tuin, dieren voeren etc. Ik voel me fitter dan ooit.

Gewoon doen

Tussen Wil en mij gaat het ook stukken beter. Omdat hij meer tijd voor zichzelf heeft, heeft hij nog voldoende energie om leuke dingen met mij te doen. Gezellig naar de stad, samen terrasje pakken. Tegen iedereen die in zo’n zelfde situatie zit, zou ik zeggen, kom gewoon een keer. Je hebt heel vlug in de gaten of het bij je past.

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten