Volg ons online

Lichaam & Geest

Stiekem een koekje delen met de hond

Bewoners die een koekje stelen of indutten aan tafel, Gaby Elhorst ziet het op de werkvloer en vraagt zich af hoe wij daar naar kijken.

Gedeeld

op

Een koekje stelen

Bij Viattence hebben we aai-honden. De honden gaan op bezoek bij onze bewoners en zorgen voor interactie, affectie en bovenal plezier. Het komt regelmatig voor dat we soms geen contact meer kunnen maken met bewoners via woorden, maar wel via dieren.

Je ziet bewoners opleven en er komt verbinding tot stand met de hond. Bewoners genieten van de aanwezigheid van de honden en spelen met ze, maar bovenal worden de honden ook ontzettend verwend met aandacht en kleine, lekkere hapjes.

Mondje dicht he!

Afgelopen week kreeg ik een filmpje doorgestuurd. Op het filmpje is te zien dat een bewoner aan de tafel zit samen met hond Zoë. Het filmpje vertelt dit verhaal: Ze hebben net de koffie op met wat lekkers. De hond zit naast de bewoner op de stoel en lust nog wel een koekje. Deze dame is druk om de kruimels bij elkaar te vegen zodat de hond nog van het laatste lekkers kan genieten. Tegenover haar zit een medebewoonster en zij let niet op haar koekje. Dan zie je de dame fluisteren in het oor van de hond. Je ziet aan haar hele houding dat ze iets ondeugends van plan is. De dame breekt stiekem stukjes van de koek af van haar tafelgenoot tegenover haar. Ze kijkt de hond aan en brengt haar vinger naar haar mond en zegt: “Mondje dicht hé”. Het huiselijke tafereel is aandoenlijk om te zien.

Een koekje afpakken

Bij thuiskomst deel ik het filmpje met mijn zoon. Hij kijkt naar het filmpje en zegt: “Als ik later in het bejaardentehuis woon, blijf ik wakker. Anders wordt mijn koekje afgepakt!” Door zijn uitspraak word ik me bewust van de omgeving in het filmpje. Ik was zo gefocust op de interactie tussen de bewoner en de hond, dat ik niet door had de bewoners wiens koekje van werd afgepakt aan het dutten was aan tafel. Voor mijn zoon was dit zijn waarneming van het filmpje. Maar wel een waarneming die emoties te weeg kan brengen en voor sommigen zelfs een ‘schrikbeeld’ is van het verpleeghuis.

Mensen die indutten

De eerste keer dat ik kennis maakte met het verpleeghuis ongeveer 10 jaren geleden, raakte het me. Wat mij raakte was de toenmalige omgeving, de onpersoonlijkheid van de kamers, het hoog-laag bed met speciaal gestreken lakens, een nachtkastje op wielen en een plankje waar je een paar familie foto’s op stonden. In deze periode waren de meer persoonskamers nog gangbaar en was het privé domein gescheiden door een gordijn. Ook toen zag ik bewoners dutten in de stoel. Ik vroeg aan mijn toenmalige collega: “Waar zijn de persoonlijke spulletjes? Waarom dut men en is men niet actief?” Zij antwoordde: “Blijf dit gevoel behouden en blijf je werk voortzetten met het gevoel wat je vandaag ervaren hebt. Je zult gaan merken dat zorgprofessionals een hoop goed maken omdat ze iedere dag van betekenis zijn in het leven van de bewoners.”

Iedereen is anders

Nu, jaren later realiseer ik me door mijn zoon, dat er veel verandert is en dat ik anders ben gaan kijken naar de zorg en het indutten aan tafel. Of het inactief zijn. De overtuiging is er nog steeds en misschien nog wel meer, om belevingsgericht wonen te bieden aan bewoners. Maar het dutten of inactief zijn kan meerdere redenen hebben, weet ik nu. In de loop der jaren heb ik meer kennis vergaard over dementie en begrijp ik dat ieder mens anders is en de zorg hierop afgestemd wordt. Ik bemerk dat mijn gevoel milder is geworden en het advies van mijn toenmalige collega nu een betekenis heeft gekregen.

meer informatie

Gaby Elhorst is Manager Zorg bij Viattence. Dagelijks maakt zij van alles mee waar zij over blogt.

Advertentie

Lichaam & Geest

Het was even vaderdag met mijn vader

Ans Boelens beschrijft haar ervaringen met een vader die leed aan Lewy Body dementie. Vandaag is een goede ‘vaderdag’ voor haar.

Gedeeld

op

door

Vaderdag

Dit gastblog is geschreven door Ans Boelens, manager Verpleging en Verzorging bij ZuidZorg

Ik loop van de parkeerplaats naar de zorgboerderij en zie door de ramen een klein clubje aan tafel zitten. Lies maakt een woordzoeker, Bert aait dwangmatig de snorrende nep-kat op zijn schoot, Thea loopt rondjes rond de tafel.

Mijn vader zit voor zich uit te kijken en de zuster is fruit aan het schillen. Zij ziet me aankomen en gebaart naar mijn vader, kijk eens wie daar is? Hij krijgt een brede glimlach en zwaait naar me, hij heeft een goede dag, ik zie het meteen aan zijn ogen.

Heldere momenten

Als ik binnenkom zegt hij trots: “Dag kind!” Het doet me goed dat hij me zo noemt. Het zet de verhoudingen recht. Het is even ‘vaderdag’. De laatste jaren zijn de rollen vaak omgedraaid, ik moet op hem letten, hem helpen met aankleden, zijn veters strikken, zijn gehoorapparaat zoeken. En ik wil ook gewoon dochter zijn. Als we samen een appel eten bedenk ik vragen waarin hij mij moet helpen of adviseren, kortom: vader zijn. “Pap, dat vogelhuisje wat jij een paar jaar geleden hebt gemaakt, is nog steeds leeg”. Hij kijkt peinzend: “Heb je het wel met het vlieggat naar het oosten gehangen?” Bingo! Hij weet raad. Ik ben als een kind zo blij, weet nu waar die uitdrukking vandaan komt.

Het doet hem goed

Ik vraag hem wat de beste tijd is om de lavendel te snoeien en hoe die ene plant met die rode besjes ook alweer heet. De natuur is zijn lust en leven en die info is verrassend goed op zijn harde schijf gebleven. Ik merk dat het hem ook goed doet, om vader te zijn. Ik vertel hem zuchtend over mijn zoon die op school iets uitgevreten heeft. Hij grinnikt als hij zegt; “Jij was vroeger geen haar beter”. We gaan nog even naar zijn kamer en ik help hem naar het toilet, zoek naar zijn pet en zet de kalender op de juiste dag.

Vaderdag

Als ik op het punt sta om te gaan zeg ik nadrukkelijk dat ik met de auto ben. Hij kijkt me zorgzaam aan en zegt: “Kijk je wel uit onderweg het begint al donker te worden”. Ik ga licht en tevreden naar huis.  Vanmiddag was het even ‘vaderdag’. Ik was kind en hij gewoon mijn vader.

Ans Boelens is manager verpleging en verzorging bij ZuidZorg. Haar vader leed aan Lewy Body dementie en is inmiddels overleden. Zij schreef regelmatig blogs over haar vader om de herinneringen aan hem levend te houden.

Lees verder

Lichaam & Geest

Ouderen vallen steeds vaker met fatale afloop

Ouderen vallen steeds vaker blijkt uit cijfers van het CBS. En dit gebeurt ook steeds vaker met dodelijke afloop.

Gedeeld

op

door

Ouderen vallen

Ouderen vallen steeds vaker met dodelijke afloop. Volgens cijfers van het CBS is dit aantal de afgelopen vijf jaar met zelfs 60 procent gestegen. Vorig jaar waren dit er 3.884 mensen. Ten opzichte van 2015 (3.486) was dit al een toename van 10 procent.

Het zijn vooral ouderen die vaker vallen. Dit komt niet alleen door toenemende vergrijzing, maar vooral ook doordat ouderen tegenwoordig langer zelfstandig thuis blijven wonen. Het risico op vallen wordt hierdoor vergroot.

Vallen vs. verkeersongeluk

Wist je bijvoorbeeld dat er ruim zes keer meer mensen in Nederland overlijden door een val, dan door bijvoorbeeld een verkeersongeluk? Het is echt zo! Volgens VeiligheidNL, specialisten op het gebied van ongevallen en veilig gedrag, is de informatie van hoe dit voorkomen kan worden wel aanwezig. Probleem is alleen dat dit lokaal onvoldoende wordt gedeeld en toegepast. Daarnaast zien ze veel mensen die op verschillende plekken continue het wiel opnieuw proberen uit te vinden. Dit terwijl er al tal van gecertificeerde methodes zijn die zo toegepast kunnen worden.

Meer samenwerken

Ook wordt er volgens VeiligheidNL té weinig samengewerkt. “Terwijl het van groot belang is dat lokale partijen; zoals gemeente, ggd’s, huisartsen, fysiotherapeuten, gezondheidscentra, samen aan de slag gaan”, aldus Saskia Kloet. “We moeten lokaal meer gaan samenwerken om zo het aantal slachtoffers onder ouderen te verminderen.” Stichting Vitaliteit + Veiligheid voor Senioren onderschrijft dit ook. In Overijssel en Gelderland is deze stichting actief en legt succesvol verbindingen tussen lokale organisaties.

Hoge kosten

Los van de persoonlijke schade die een val kan aanrichten, levert het ook hogere zorgkosten op. En dit is te voorkomen. VeiligheidNL berekende dat de kosten van vallen in 2030 al op 1,3 miljard euro uitkomt als er niets wordt gedaan. Dat therapie tegen vallen werkt is ook aangetoond door gezondheidswetenschapper Tanja Dorresteijn van de Universiteit van Maastricht. Volgen ouderen een cursus valpreventie en krijgen ze hiermee hun valangst onder controle, dan neemt het aantal valpartijen en vooral ook dodelijke valpartijen af.

Ouderen vallen meer

Uit onderzoek blijkt verder dat mensen van boven de 65 jaar nu eenmaal meer risico lopen om te vallen. Dit resulteert in langdurige opname voor revalidatie of zelfs overlijden. Hierbij zijn heupfracturen en hersenletsel de belangrijkste redenen voor overlijden. En naarmate de leeftijd verder toeneemt, neemt ook de kans op dodelijke afloop toe. Hierbij lopen vooral vrouwen een groter risico. In 2016 bleek 84 procent van de overleden vrouwen van boven de 80 jaar aan een val te zijn bezweken. Bij mannen was dit aantal lager, rond de 66 procent.

Bron: NOS

Lees verder

Lichaam & Geest

Een goed gesprek beginnen over zorg

Een goed gesprek beginnen over zorg. Volgens de nieuwe campagne ‘Begin een goed gesprek’ is dit essentieel voor betere zorg.

Gedeeld

op

Een goed gesprek beginnen

Een goed gesprek beginnen over je persoonlijke zorg. Het is een belangrijk vertrekpunt voor betere zorg. Dat is althans wat de campagne ‘Begin een goed gesprek’ beoogd. Patiënten en artsen willen hetzelfde, maar dat lukt vaak nog niet.

Daarom is een goed gesprek in de spreekkamer de oplossing. Bart Chabot, zelf ook patiënt, haalt voor de campagne tips en adviezen op hoe je dit kunt doen. Hij praat met artsen en patiënten over hun ervaringen en hun ideeën.

Meer weten over een goed gesprek beginnen?

Ben je ook op zoek naar een manier om beter het gesprek te voeren met je arts of verzorger? Bezoek de website van ‘Begin een goed gesprek’ of volg de Facebook pagina van ‘Heel Holland Zorgt’.

Lees verder

Meest gelezen