Volg ons online

Lichaam & Geest

Positieve berichten over de zorg

Positieve berichten over de ouderenzorg zijn ook wel eens welkom! Daarom schreef Flore een brief over Pieter van Foreest waar zij verbleef.

Gedeeld

op

Positieve berichten over Pieter van Foreest

Ja, positieve berichten over de zorg zijn er ook. Het lijkt de laatste paar maanden alsof de ouderen zorg in Nederland dramatisch is. Horrorverhalen, slechte beoordelingen, zwarte lijsten, manifesten. Iedere dag is er wel iets nieuws. Allemaal terwijl Nederland nog steeds te boek staat als één van de beste landen ter wereld als het gaat om zorg.

Als je dan eens de krant open slaat en je ziet positieve berichten die een heel ander beeld laten zien, dan voelt dat toch wel erg goed. Zo’n positief bericht verscheen enkele dagen geleden in het Algemeen Dagblad. Flore van Paassen is 67 jaar en verbleef tijdelijk in verzorgingshuis Duinhof van zorgorganisatie Pieter van Foreest. Ze moest revalideren na een zware operatie. Tijdens haar verblijf zag ze met eigen ogen hoe er op deze locatie gezorgd werd. Niet alleen voor haar, maar vooral ook voor de vaste bewoners. Het gaf er een totaal ander beeld dan ze voorheen had.

Tijdelijk verblijf in het verpleeghuis

“Ook al ben ik pas 67, ik ben na een operatie vier maanden in het verpleegtehuis geweest. Het huis is al oud, maar hier is men nog iemand met naam. De verpleegsters werken keihard en zijn echt geïnteresseerd in de mensen, die daar altijd moeten wonen. Ze proberen het echt iedereen naar de zin te maken. Zijn de bewoners verdrietig dan krijgen ze extra veel aandacht. Achteraf gezien voor mij een hele goede ervaring om mee te maken hoe het er aan toe gaat in een verpleegtehuis. Ik ben blij dat ik daar zo goed verzorgd ben. Dat heeft het voor mij een beetje dragelijker gemaakt.”

Bedankbrief in de krant

Op eigen initiatief stuurde Flore haar bedankbrief naar het AD. Ze wilde een tegengeluid laten horen na alle nare berichten over plascontracten, personeelstekorten en IGZ lijsten met onveilige verpleeghuizen. Ze ging samen met het AD terug naar Duinhof om persoonlijk het personeel te bedanken. “Ik heb een ziekte in mijn been, waarvoor ik geopereerd moest worden. Thuis ben ik alleen. Mijn man is overleden en mijn kinderen wonen in het buitenland. Omdat ik vijftien weken in het gips moest, kon ik niet thuis blijven. Gelukkig was er plek voor me in Duinhof. Niet dat ik er over heb in gezeten, ze leggen je nooit op straat, zeg ik altijd.”

Kleinschalige woonzorgvoorziening

De kleinschalige woonzorgvoorziening Duinhof is een locatie van Pieter van Foreest. Er wonen 13 ouderen die continue zorg nodig hebben. Verder bestaat het huis uit kortdurige zorg, waar Flore ook gebruik van maakte. Teammanager Annita Laros legt uit: “Voor mensen die wachten op een operatie, maar niet thuis kunnen blijven. Maar ook iemand die zichzelf thuis heeft verwaarloosd met eten en drinken, simpelweg omdat er geen sociaal netwerk omheen staat. Ook verblijven er mensen zoals mevrouw Van Paassen, die moeten herstellen van een operatie en dat thuis niet kunnen.”

Waar ben ik nu weer beland!

Flore bekent: “Op mijn eerste dag heb ik wel gedacht: Waar ben ik nu weer beland, zo tussen die oude mensen. Maar de tweede dag heb ik meteen de draad opgepakt. Ik zat in een rolstoel en ben hier door de gangen gaan racen, ik haalde mensen uit hun kamer om spelletjes te doen. Ik wilde gewoon leuke dingen doen voor verdrietige mensen. Mensen helpen elkaar hier sowieso. Het is misschien een oud gebouw, maar het is wel gezellig. En de verpleegsters werken keihard. Ze luisteren goed.” Dat beaamt een vaste bewoner die aan tafel zit. “Ook al boeit het ze geen reet, ze luisteren altijd”, zegt de vrouw droog. “Zij doen hun best, en wij ook.”

Positieve berichten doen goed

Complimenten zijn natuurlijk heel fijn om te ontvangen: “Het doet je super goed als mensen je komen bedanken. Het is fijn te horen dat mensen het naar hun zin hebben gehad. Daar groeien we van. Het is een goede opsteker voor iedereen die hier hard moet werken om alles te doen wat we willen doen.” Volgens Laros hebben veel mensen een vertekend beeld van verzorgingshuizen. “Vraag aan een 60-plusser of hij later naar een verzorgingshuis wil gaan en hij zegt ‘nee’. Maar voor 80-plussers geldt dat niet altijd. De overheid zegt wel dat mensen steeds meer met hun sociale netwerk moeten oplossen, maar veel mensen zijn best eenzaam. In de praktijk is dat sociale netwerk er meestal niet.”

Een hecht team

Laros: “Duinhof moet jouw eigen woonhuis zijn. Waarin je zelf bepaalt hoe laat je uit bed gaat, wat je eet. En als er behoefte aan is, zorgen wij natuurlijk voor regelmaat. Ons vak geeft zoveel voldoening. Het is een mooi beroep.” Ze zegt geschrokken te zijn van alle negatieve berichtgeving rondom haar beroep. “Hoe kan dat?’, vraag je jezelf dan af. Hier gebeurt dat niet. Natuurlijk lopen we soms wel tegen financiële beperkingen aan of tegen het feit dat het gebouw best oud is. Maar ik ben juist heel blij dat we zo kleinschalig zijn. We kennen iedereen en het team is heel hecht.”

Alles kan, niets is te gek

Flore van Paassen is het ermee eens: “Alles kan hier ook. Op een van mijn eerste dagen hier stond mijn fietsclub op de stoep. Vijfentwintig man. Ze kregen allemaal koffie en thee. Zelf pakken, maar het spaarvarken staat op tafel voor een eigen bijdrage. Waar zie je dat nu nog? Wil je boodschappen doen in Naaldwijk? Dan rijden ze het busje voor en kan je een middag weg. Ik heb ongelooflijk veel respect gekregen voor de verzorgers en vrijwilligers hier. Ik zag hoe hard ze moeten werken.”

Geen vrijwilligerswerk

Het leuke aan tijdelijke bewoners zoals van Paassen is volgens Laros dat ze zorgen voor meer leven in de brouwerij. “Het zijn vaak jongere bewoners. We hebben Flore echt gemist toen ze wegging. Dat geklets de hele tijd.” Een schaterlach volgt. Van Paassen praat honderduit over de grappen en grollen die ze beleefde met haar voormalig huisgenoten. “Vast vrijwilligerswerk zou ik niet willen doen, maar zo af en toe zou ik best willen bellen om ongedwongen eens langs te komen.”

Bezoek ook eens…

Bron: AD.nl

NED7 is dé community voor 50-plussers die bewijzen dat ouder worden alles behalve vervelend is.

Advertentie

Lichaam & Geest

40 dagen geen druppel alcohol

Ouderenbond KBO-PCOB luidt de noodklok. Het aantal 55-plussers met een alcoholprobleem neemt toe in Nederland. Daarom organiseert de bond de 40 dagen geen druppel challenge.

Gedeeld

op

door

40 dagen geen druppel

40 dagen geen druppel alcohol drinken. De ouderenbond KBO-PCOB roept ouderen op om mee te doen aan deze uitdaging. En dat het een uitdaging is blijkt uit de onderliggende cijfers over ouderen en alcohol.

De ouderen van tegenwoordig blijken steeds vaker naar een glas wijn of bier. Van alle 55-plussers in Nederland drinkt maar liefst 84 procent zowel doordeweeks als in het weekend. Dat is nogal een aantal! In 2016 kwamen er ongeveer 5.000 55-plussers op de spoedeisende hulp terecht na een alcohol gerelateerd ongeluk. Dat waren maar liefst 2.000 meer dan in 2013.

Vastentijd

Voor de ouderenbond KBO-PCOB dus reden om de alarmklok te luiden. Voor het derde jaar op rij roepen ze 55-plussers in Nederland daarom op mee te doen met de 40 dagen geen alcohol challenge. Deze valt samen met de vastentijd van 40 dagen die woensdag ingaat. Dit is de eerste dag na het einde van de carnaval. Dus voor veel mensen een perfect moment om hiermee te beginnen.

40 dagen geen druppel

Als je meedoet krijg je van de ouderenbond een speldje toegestuurd met de tekst ’40 dagen geen druppel’. Dit helpt hopelijk om, niet alleen meer bekendheid te geven aan het initiatief, maar ook om meer begrip van de omgeving te krijgen. Als mensen zien dat je meedoet wordt het makkelijker om hier rekening mee te houden. En doe je mee met een groep, dan maak je kans op maar liefst 24 flessen mousserende wijn…alcoholvrij natuurlijk! Daar kun je wel een feestje mee bouwen.

Bekende Nederlanders

Vandaag ontvangt staatssecretaris Paul Blokhuis van Volksgezondheid het allereerste speldje van KBO directeur Manon Vanderkaa. De actie wordt ook door Bekende Nederlanders ondersteund. Hella van der Wijst, Leo Fijen, Antoine Bodar, Henk Krol en Wouke van Scherrenburg doen allemaal mee.

Meer weten?

Wil je meedoen aan de challenge of wil je meer informatie over de actie? Bezoek dan de website van de ouderenbond en geef je ook op!

Lees verder

Lichaam & Geest

In gesprek met 100-jarigen in Nederland

Blogger Yvonne Witter gaat de uitdaging aan om in gesprek te gaan met 40 100-jarige Nederlanders. Over het verleden, het heden, maar ook de toekomst.

Gedeeld

op

door

In gesprek met 100-jarigen

Iedere dag een blog met een verhaal van een 100-jarige in Nederland. End at 40 dagen lang! Dat klinkt als een forse opgave. En dat is het ook. Maar voor NED7 blogger Yvonne Witter, van het Aedes-ActiZ Kenniscentrum Wonen-Zorg is het geen opgave maar een uitdaging.

Ze doet dit special voor de zogenaamde Vastenactie in Weesp. Dit is waar Yvonne vandaan komt. “Ik liep al heel lang met het idee om mensen van honderd jaar en ouder te vragen naar hun levensverhalen”, vertelt Yvonne. “De mooie dingen, maar ook de teleurstellingen en het verlies en hoe zij daarmee omgaan. En niet alleen naar het verleden, maar ook naar hun visie op het heden en de toekomst. Als inspiratie voor anderen en mijzelf.”

Vastentijd

Dit idee stuurde ze in naar de Vastenactie, die ieder jaar in de vastentijd – tussen carnaval en Pasen – een actie houdt voor een goed doel. Dit jaar is dat een 40 dagen challenge voor hiv/aids-slachtoffers in Zambia. Yvonnes ambitieuze plan is om 40 honderdplussers te interviewen en de verhalen – anoniem – op te tekenen in een dagelijkse blog in de vastentijd. “Pas een week of twee geleden hoorde ik dat mijn plan is geselecteerd, dus nu ben ik hard op zoek naar meer kandidaten. Ik heb al 14 mensen bereid gevonden om mee te werken. Natuurlijk hoop ik dat ik ook in Weesp met honderdplussers kan praten.”

Geld doneren

Om de Vastenactie te steunen doneert Yvonne zelf een bedrag per verhaal en ze hoopt dat ook haar lezers dat zullen doen. “Als mensen een verhaal met plezier hebben gelezen of er inspiratie uit opdoen, kunnen ze met een knop eronder geld doneren.” Het doel van de Vastenactie sluit volgens Yvonne goed aan bij haar challenge. “In Zambia spelen opa’s en oma’s een enorm belangrijke rol in de opvoeding van kleinkinderen. Door de hiv-epidemie is de middengeneratie grotendeels weggevallen.”

In gesprek met 100-jarigen

De eerste twee gesprekken met eeuwelingen zijn net achter de rug. Niet alleen over het verleden, ook over het heden. “De dame die ik sprak moest bijvoorbeeld niets hebben van computers en internet en vond het een verarming van de communicatie tussen mensen. Maar de meneer gebruikte tot een jaar geleden nog Skype om met zijn kleindochter in China te kunnen praten.” Tips voor mensen die hun respectabele leeftijd nog (lang) niet bereikt hebben, hadden ze ook. ” ‘Leef bij de dag’, zei de mevrouw. En de meneer adviseerde om positief te blijven en vooral niet te klagen.”

De blogs van Yvonne Witter zijn binnenkort hier te lezen op NED7.nl. En ja, ze is nog zoekende naar 100-jarigen die hun verhaal willen delen. Stuur Yvonne een bericht via de website.

Lees verder

Lichaam & Geest

Chronische pijn, hoeveel last hebben we ervan?

Chronische pijn, Nederlanders hebben er meer last van dan je zou denken. Maar liefst twintig procent van ons zegt chronische pijn te hebben.

Gedeeld

op

Chronische pijn

Chronische pijn is een onderwerp waar je weinig over hoort, maar bijna twintig procent van de Nederlanders heeft er last van. De vergelijkingssite Kies Voor Je Zorg kijkt naar een onderzoek van het Radboudumc om erachter te komen hoeveel last we in Nederland hebben van chronische pijn.

De financiële gevolgen van chronische pijn zijn jaarlijks hoger dan die van kanker, hartziekten en diabetes bij elkaar. Toch is er nog veel onbekend over hoe pijn precies werkt. Daarom gaan onderzoekers van het Radboudumc uitzoeken hoe pijngevoelig Nederland precies is. Samen met De Kennis van Nu en de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) lanceerden ze vorig jaar het Groot Nationaal Onderzoek (GNO) naar pijn.

Wat is chronische pijn?

Pijn die langer dan drie tot zes maanden aanhoudt heet chronische pijn. Twintig procent van de Nederlanders heeft hier last van. Anesthesioloog Monique Steegers en onderzoeker Esmeralda Blaney Davidson (Radboudumc) willen weten of mensen die pijngevoeliger zijn ook meer kans hebben op chronische pijn, en wat de gevolgen zijn voor het dagelijks leven. Zij gaan hiervoor onderzoek doen naar de pijngevoeligheid van Nederland.

Groot Nationaal Onderzoek

Iedereen beleeft pijn op een andere manier. Om meer te weten te komen over de pijngevoeligheid van de Nederlandse bevolking, is het daarom belangrijk dat zo veel mogelijk Nederlanders meedoen aan het Groot Nationaal Onderzoek. Pijn hangt ook af van de context. Na een mislukte operatie, of met een slecht humeur ervaar je meer pijn. Vrijwel al het pijnonderzoek tot nu toe is gedaan in ziekenhuizen, bij mensen die al veel pijn hebben.

Onderzoek thuis

Bij het Groot Nationaal Onderzoek gaan de onderzoekers een stapje verder en bekijken ze hoe pijngevoelig de Nederlandse populatie is. Hierin wordt pijn gemeten aan de hand van een vragenlijst die mensen thuis achter hun computer in kunnen vullen. “Omdat mensen het thuis kunnen invullen, meten we hoe mensen hun pijn ook echt in het dagelijks leven ervaren, en worden zij dus niet beïnvloed door een kunstmatige situatie in een ziekenhuis”, aldus hoofdonderzoeker Monique Steegers.

Pijnbehandeling

Met de resultaten hopen de onderzoekers uiteindelijk een betere pijnbehandeling te vinden voor pijn in het algemeen, maar zeker voor patiënten met chronische pijn. Eind november zijn de eerste resultaten in de uitzending van De Kennis van Nu te zien.

Meer weten?

Als je wilt weten hoe pijngevoelig jij zelf bent, ga dan naar de website van De Kennis van Nu en draag bij aan het Groot Nationaal Onderzoek naar pijn.

Lees verder

Meest gelezen