Lichaam & Geest

Het leven na een beroerte

Hoe ziet het leven na een beroerte eruit? Ina Seykens maakte het mee en deelt hier op NED7 haar ervaringen.

Leven na een beroerte

In Nederland worden maar liefst 47.000 mensen jaarlijks getroffen door een beroerte. Dat zijn er 128 per dag. 1 per 12 minuten. Het overkwam ook Ina Seykens (78) uit Eindhoven. Ze deelt graag haar verhaal hier op NED7 om lotgenoten een hart onder de riem te steken.

Cerebro Vasculair Accident

“We waren aan het fietsen. Ik heb suiker en voelde me wat flauw worden. “Haal even wat zoets voor me, ik wacht hier wel”, zei ik tegen mijn man. Toen hij terugkwam zag hij een ambulance en politieauto. Door een CVA (Cerebro Vasculair Accident), een bloeding in de hersenen, was ik gevallen. Omstanders belden 112. Dat was vier jaar geleden.

Ziekenhuis

Met loeiende sirenes brachten ze me naar het Catharina Ziekenhuis. Ik lag in coma. De eerste 24 uur zijn het belangrijkste. Het zag er niet goed uit, de kinderen zijn ’s nachts gebleven. Toen ik de volgende dag toch weer bij kwam, was mijn hele linkerkant verlamd. Drie weken later werd ik ontslagen.

Muziektherapie

En ik begreep ook dat ik opnieuw moest leren lopen. Dat zou thuis zonder hulp niet lukken. Toen dat kwartje viel, zei ik tegen mijn man: “Ik kom hier lopend uit!” Ik ben keihard aan het werk gegaan. Oefenen, oefenen, oefenen. Ze hebben bij Vitalis WoonZorg Groep uit Eindhoven goede en leuke therapeuten. Aan de muziektherapie heb ik veel gehad. Dan moet je lopen op muziek, ik ging steeds harder lopen. Een mevrouw naast me die ook een hersenbloeding had gehad, kon niet praten. Maar op de muziek begon ze mee te zingen.

Leren lopen

In 4 maanden hebben ze me weer leren lopen en mocht ik weer naar huis. Mijn arm doet niets meer, en dat komt ook niet meer goed. Daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, ik was heel actief. Gelukkig ben ik positief ingesteld en kijk ik vooral naar wat ik nog wel kan: praten, zingen, wandelen. Ik ga nu nog steeds twee keer per week naar Vitalis Brunswijck voor fysiotherapie. Ze zijn zo enthousiast als iets lukt, hoe klein het stapje ook is. Het blijft belangrijk om niet te verstijven. Een tip aan iedereen die weer opnieuw moet leren lopen: tel je stappen, je hersens zijn dan bezig met je been Ik tel altijd. Hardop.

Verpleging

Met twee verpleegkundigen had ik een speciale band, met Dikra en Wendy. En nog steeds.  Zij begrijpen mij en zijn zo lief. Nu ik weer thuis ben, komen ze nog steeds af en toe op de koffie of halen me op voor een gezellig dagje uit. Naar de Efteling of naar Den Bosch. Daar kijk ik enorm naar uit. Toen Wendy een baby’tje kreeg, zijn wij op visite geweest. En Dikra gaat binnenkort trouwen en geeft een feestje, nou, dan zit ik daar ook hoor!”

Mantelzorg

Geert Seykens (79): “Ik was ontzettend blij toen mijn vrouw weer naar huis mocht! Maar ik was zelf ook net herstellende van een nieuwe hartklep en was nu ook meteen fulltime mantelzorger. Gelukkig hadden we veel steun van onze kinderen. Vanuit Brunswijck kreeg ik het advies: alles wat ze zelf kan doen, zelf laten doen. Ik zie soms mensen raar kijken als ze de auto instapt zonder mijn hulp. Wat een niet galante man, zie ik ze dan denken. En elke dag verrast ze me weer. Ze doet al zelf haar sokken en schoenen aan. Dat is moeilijk hoor, met 1 hand. En vanochtend had ze zelfs haar broek al aan!”

Toekomst

Ina: “De toekomst zie ik rooskleurig tegemoet. Op vakantie gaan met de camper lukt niet meer. We hebben het nog een keer geprobeerd, tevergeefs. Maar je wordt creatief. We hebben nu een busje gekocht waar mijn scootmobiel inpast en zijn fiets. Gaan we lekker een dagje naar het strand, maken we daar een rondje. Kopje koffie op het terras, heerlijk. En elke woensdag ga ik naar een activiteitencentrum. Dan schilderen we samen, we breien. Alles lukt aardig, als je maar geduld hebt. De begeleiders zijn fijne mensen die erg hun best doen al het goede uit mij te halen. Je geniet van de kleinere dingen. En je moet er toch zelf het beste van maken!”

Ook interessant

Scroll to top blauw