menu

Ik ben overbodig

Mijn oma overleed in het jaar dat ik geboren werd (1935). Ik heb dus geen herinneringen aan haar, maar wel aan mijn opa, want hij kwam bij ons inwonen. Hij was de vader van mijn moeder en vele jaren later bekende ze me dat ze me benijd had om de liefdevolle en geduldige manier waarop hij met me omging. Voor haar had hij nooit tijd gehad omdat hij altijd moe was van het werken in de stomerij.

Aandacht van mijn opa

Tien jaar lang heb ik me mogen koesteren in de aandacht van mijn opa: hij leerde me klokkijken op zijn vestzakhorloge, bracht me naar school en haalde me weer op, hield mijn hand vast bij de eerste pogingen om letters en cijfers te schrijven en las me onvermoeibaar voor uit de paar boekjes die we hadden. Daarnaast poetste hij wekelijks alle schoenen, deed samen met mij kleine boodschapjes en ging mee naar het pleintje waar ik graag speelde, maar waar ik niet alleen heen mocht. Zelfs toen hij bedlegerig werd speelden we wel eens mens-erger-je-niet of las hij een kort verhaaltje voor. Toen hij vlak na de bevrijding in 1945 overleed heb ik hem heel erg gemist want hij maakte een wezenlijk deel uit van mijn jonge leven.

Mantelaar artikel banner

Grootouders van nu

Deze korte schets is nodig om het verschil aan te tonen met de grootouders van nu. Hun liefde voor hun kleinkind(eren) zal niet minder zijn dan die van mijn opa voor mij, maar zij zullen niet onbeperkt beschikbaar zijn omdat ze vaak zelf nog een actief leven hebben. Bovendien trekken ze zelden in bij hun kinderen. Toen mijn moeder alleen kwam te staan heeft ze vaak gezegd dat ze graag in een land geboren had willen worden waar oude mensen nog taken hebben. Haar 1-persoons huishoudentje kostte haar weinig moeite en het ging vaak door haar heen dat ze eigenlijk overbodig was, omdat ze nergens meer nodig was. Weliswaar hadden mijn twee broers  inmiddels ook een kind, maar de ene verhuisde naar België en de andere woonde aan de andere kant van de stad. En zelf was ik met mijn gezin naar een andere stad verhuisd in verband met het werk van mijn man.

Ik ben niet meer overbodig

We leven in een andere tijd en dat vraagt om een andere benadering van zaken die lange tijd op een bepaalde manier werden gedaan. Er moeten beslist ouderen zijn die nog tijd, zin en energie hebben  om jonge gezinnen een helpende hand toe te steken in hun veelal drukke leven. De vraag is: hoe breng je ze bij elkaar? Als dat lukt is een win-win situatie bereikt, want het jonge gezin wordt ontlast en de oudere voelt zich niet meer overbodig.

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.